บทที่ 18 มีสั่นคลอน

ช่วงเย็นย่ำ รถตู้สีดำคันหรูเคลื่อนตัวออกจากบ้านพักตากอากาศริมทะเล มุ่งหน้าสู่มหานครกรุงเทพฯ ท่ามกลางสายฝนโปรยปราย

โยเดียวนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ทว่าครั้งนี้เธอไม่ได้นั่งชิดติดขอบประตูหนีเขาเหมือนทุกที

ระหว่างทางความอ่อนเพลียเข้าจู่โจม เผลอซบศีรษะลงหลับพิงกระจกรถสลับกับโยกเยกไปมา

อรรณพที่นั่งมองอยู่เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ