บทที่ 44 การง้อของคนเถื่อน

หญิงสาวก้าวลงจากเตียงช้าๆ เดินไปหยุดยืนอยู่หลังบานประตูที่ปิดสนิท เธอสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยปากพูดออกไป

"คุณกลับไปเถอะค่ะ... โยอยากอยู่คนเดียว" น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย แต่พยายามดัดให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้

"เปิดประตู!" อรรณพคำรามลั่นผ่านบานประตู น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ