บทที่ 38 เป็นลม

อารัณย์ประคองเรือนร่างบางที่เป็นลมหมดสติใต้ร่างเขาขึ้นมา ตัวเธอเย็นเฉียบไปหมด ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยเอากับใครจนเป็นลมแบบนี้มาก่อน อารัณย์อุ้มเธอขึ้นไปนอนบนเตียง เขาเพ่งสายตามองหญิงสาวที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วยความสับสน อารัณย์รีบไปจัดการตัวเอง อาบน้ำ แต่งตัวออกมา เขาเอาผ้าขนหนูชุบหน้าเช็ดหน้าหญิงสาว ...