บทที่ 56 CHAPTER 55 ขั้นวิกฤติ

CHAPTER 55 ขั้นวิกฤติ

เขาเปิดประตูเข้าไปเห็นเธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดีจึงลากเก้าอี้ตรงหน้าไปนั่งด้านข้าง ใช้หน้าผากคลอเคลียไหล่มนอย่างอ้อน ๆ 

"ขอโทษ ~" 

"ฉันขอโทษได้ไหม..ขอโทษที่ไม่ฟัง" ใช้มือลูบข้อมือเล็กที่ช้ำเหลือง ก้มหน้ามองเธอ พยายามเรียกร้องความสนใจด้วยคำพูดท่าทาง การกระทำ 

แต่ดูเหมือนเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ