บทที่ 7 CHAPTER 6 บำเรอเซ็กซ์
CHAPTER 6 บำเรอเซ็กซ์
สัปดาห์ต่อมา
[ชาแฟง]
ทุกสองทุ่มถึงห้าทุ่มจะเป็นเวลาที่เธอคุยงานกับคุณโอโซนนั่นจึงทำให้เธอแทบไม่มีเวลาให้จุ๊บแจงเลย เด็กน้อยมีงอแงช่วงแรกแต่ก็เข้าใจเมื่อเธออธิบายถึงเหตุผลและความเป็นอยู่ของครอบครัวที่มีเธอเป็นเสาหลักของบ้าน
(นอนดึกติดต่อกันหลายคืนแล้วไหวไหม) โอโซนเอ่ยถามพยายามเพ่งมองใบหน้าอิดโรยของชาแฟง
"ไหวค่ะ แฟงไหวว่าแต่ตรงนี้แฟงต้องแยกลูกค้าออกเป็นระดับถูกไหมคะ"
(ใช่ครับ แต่ถ้าแฟงไม่ไหวบอกนะเราพักกันก่อนได้ ไม่มีปัญหา)
"แฟงอยากเรียนรู้ทุกอย่างเร็ว ๆ อยากเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุดค่ะ" ระบายยิ้มให้คนในมือถือสบายใจว่าเธอนั้นไหว เธอโอเค
(เวลาคุยกับเลขาเข้าใจหรือเปล่าครับ)
"เข้าใจค่ะ พี่เลขาอธิบายส่วนที่แฟงคุยกับคุณไปแล้วเลยทำให้แฟงเข้าใจง่ายขึ้นค่ะ"
(ดีแล้ว เข้าใจก็ดี..วันนี้พอแค่นี้แล้วกัน)
"พ..เพิ่งสี่ทุ่มเองนะคะ" มองนาฬิกาสลับกับคนในหน้าจอ
(ไปนอนพักก่อนครับ พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่)
"คุณโอโซนจะไม่ทบชั่วโมงใช่ไหมคะ" ทำตาใสมองปริบ ๆ
(หึ..ตลกนะ ผมไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย ไปนอนได้แล้วพักผ่อน ฝันดีครับ)
"อ่า..ฝันดีค่ะ" ยิ้มแห้งตอบกลับไป คุยงานมาร่วมสัปดาห์วันนี้เป็นวันแรกที่คุณโอโซนบอกฝันดี แปลก ๆ นะ..
หลังจากวางสายไปชาแฟงสลบเหมือดหมดสภาพทันที..ความรู้สึกเหมือนโดนใครสักคนห่มผ้าให้นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นนอนหลับฝันดีแทบทุกคืน
เช้าวันต่อมา
"ไม่ไหวก็พักบ้างนะแฟงแม่เป็นห่วง"
"แม่อดทนอีกนิดนะ แฟงจะเอาเงินเดือนเยอะ ๆ มาฝากพ่อกับแม่ให้ได้ เราจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น" กอดผู้เป็นแม่แน่น หอมแก้มไปฟอดใหญ่ก่อนไปทำงาน
ชาแฟงต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษเพราะสถานที่ทำงานค่อนข้างไกลและรถติดเป็นเหตุต้องตื่นเช้าเพื่อไม่ให้ไปทำงานสาย บ้างก็เฉียดฉิว..บางวันก็ก่อนเวลา
บริษัทWZ
โชคไม่เข้าข้างเธอเลย เจอคุณเคเวียร์ยืนคุยกับพนักงานต้อนรับอยู่ ดูท่าทางเหมือนกำลังตำหนิทำให้เธอต้องรีบหมุนตัวกลับเดินถอยหลังเข้าบริษัทไป เพื่อไม่ให้เขาเห็นว่าเป็นเธอ ไม่ให้เห็นว่าเธออยู่ที่นี่..เพียงแค่เห็นหน้าเขาขนแขนก็ลุกซู่
ประตูลิฟต์ที่กำลังปิดทำให้เธอหายใจโล่งท้องขึ้นมา ทว่าเมื่อประตูเปิดออกและเห็นคนตรงหน้าทำเอาใจหล่นวูบไปอยู่ตาตุ่ม ยิ่งเขายิ้มมุมปาก..ยิ่งเขามองด้วยสายแบบวันนั้น ทำเอาแข้งขาที่มีอ่อนแรงลงเสียดื้อ ๆ ชนิดที่ว่าเข่าอ่อนเปลี้ยเลย
"สวัสดีครับคุณชาแฟงพนักงานใหม่"
"..." ก้มหน้านิ่งเงียบไม่กล้าสบตาด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามเพราะความกลัว
"ผมเป็นประธานฝั่งWนะครับ ยินดีที่ได้ร่วมงาน เห็นว่าคุณโอโซนสอนงานเองแบบนี้คงเก่งน่าดูเลยสินะครับ" ขยับเข้าไปยืนใกล้ยิ่งขึ้น จึงได้รู้ว่าเธอยืนตัวสั่นเทาอยู่
"ไม่ต้องกลัวนะ เรื่องของเราจะไม่มีใครรู้.." กระซิบบอกข้างกกหู
ทำเอาชาแฟงค่อย ๆ เงยหน้าไปสบตาด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าว ผู้ชายคนนี้อันตรายสำหรับเธอมาก เขาเปรียบเสมือนโรคจิตคนหนึ่งที่เธอไม่อยากพบเจอ
ประตูลิฟต์เปิดออกทำให้คุณเคเวียร์เดินออกไปก่อน เธอถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงนั่งบนพื้นลิฟต์ มือเล็กสั่นเทายกขึ้นลูบหน้าลวก ๆ ให้ได้สติ และรีบกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง
เป็นอีกครั้งที่ใจหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม..คุณเคเวียร์นั่งอยู่เก้าอี้ตรงกันข้ามกับคุณโอโซน
"นั่งได้เลยนะ ผมคุยงานกับคุณเคเวียร์ก่อน"
"รบกวนหรือเปล่าคะ เดี๋ยวแฟงออกไปนั่งทำงานรอด้านนอกก่อนก็ได้ค่ะ"
"ไม่ต้อง คนกันเองทั้งนั้น..หึ" เคเวียร์หันไปปรามพร้อมกับส่งสายตาให้เธอนั่งลง อย่าคิดจะขัดคำสั่งเขาเด็ดขาดถ้าไม่อยากให้คนในบริษัทรู้ว่าเราแอบเอากันในเต็นท์..
"นั่งเถอะครับ เดี๋ยวผมรีบคุย เอาเอกสารไปอ่านพลาง ๆ ทำความเข้าใจก่อน" โอโซนมองชาแฟงเดินมาหยิบเอกสาร เธอมีท่าทางแปลก ๆ ไม่สบายหรอ ?
"กูอยากได้เลขาใหม่" เคเวียร์เอนตัวพิงเก้าอี้ดันตัวออกห่างจากโต๊ะทำงานพี่ชายต่างแม่สบตาไม่กะพริบ ยกขาขึ้นมาวางไขว้กันบนโต๊ะ
"เอาขาลง!"
"กูอยากได้เลขาใหม่"
"มึงก็ไปบอกHrมาบอกกูจะได้หรอ" ขมวดคิ้วมอง กินยาผิดขวดหรือกินเหล้าเกินขนาดล่ะ
"หึ.." หัวเราะในลำคอสบตาพี่ชายก่อนจะเอนสายตาไปทางเธอ เธอที่นั่งอ่านเอกสารจดบันทึกอยู่
"ไม่ใช่ทุกคนที่มึงจะนอนด้วยได้ เก็บนิสัยฟาดเรียบของมึงไปไว้ที่ฝั่งWก็พอ ไม่ต้องลามมาฝั่งZ"
"ไม่ชอบคนมีผัว..อยากได้แบบสาว ๆ"
"เด็กมหาลัยไหม ?" พูดเสียงเบาคล้ายกระซิบหันมองชาแฟงเป็นระยะ เพราะกลัวเธอจะได้ยิน
"อ่อนประสบการณ์กูไม่ชอบ แต่ก็ขอบคุณมากนะครับแต่จะเป็นพระคุณมากถ้าสอนงานเสร็จแล้วยกให้เป็นเลขาของผม" ประโยคแรกมองหน้าพี่ชายนอกนั้นหันไปจงใจพูดให้ชาแฟงได้ยิน
"คนนี้เลขาจองไว้แล้วนะครับต้องขอโทษด้วยจริง ๆ เดี๋ยวให้Hrประกาศหาคนใหม่ให้แทนนะครับ"
"ถ้าเบื่อหรือทำงานพลาดจะโยนมาก็ได้ ผมไม่ติด"
"เชิญครับ ประตูไม่ได้ล็อก" โอโซนผายมือให้น้องชายเดินออกไป รู้นะมันหมายถึงอะไร มันคงเห็นชาแฟงหน้าตาดีเลยอยากได้ไปบำเรอเซ็กซ์สินะ!
