บทที่ 2 เปิดใจ

ร้านอาหารไทยชื่อดังใจกลางเมือง มีหนุ่มหล่อในชุดสูทแสนภูมิฐานและสาวสวยในชุดเดรสสีหวานกำลังนั่งรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ชายหนุ่มคอยตักอาหารและดูแลเธอสมกับเป็นสุภาพบุรุษที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี

เธอคนนั้นคือ จิดาภา หรือ จีด้า เจ้าของร้านเบเกอรีสไตล์คาเฟ่ชื่อดัง เธอเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวย หวาน ดูเรียบร้อย เก่งและประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย และที่สำคัญ เธอคือลูกสาวของเพื่อนร่วมรุ่นในมหาวิทยาลัยของแม่เขาเอง ถึงแม้แม่ของเขากับแม่ของเธอจะไม่ได้สนิทสนมกันมาก แต่ก็รู้จักมักคุ้นและได้ติดต่อกันเสมอ

ในวันที่เธอเปิดร้านวันแรก แม่ของเขาก็ไปร่วมงานด้วย จึงทำให้ได้รู้จักกับสาวน้อยที่ทั้งสวยและเก่งแบบที่แม่ชอบ และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขามานั่งอยู่ตรงหน้าเธอในวันนี้

อันที่จริง ครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนทั้งคู่มารับประทานอาหารร่วมกัน ก่อนหน้านี้ คุณนายญาดาผู้เจ้ากี้เจ้าการและต้องการตามหาศรีสะใภ้ในอุดมคติเหมือนหนูยาหยีของแม่ ก็ดันถูกอกถูกใจหนูจีด้าเข้าให้อีกคน ความซวยนั้นจึงมาตกอยู่ที่เขาที่เป็นลูกชายคนที่สอง และไม่มีทีท่าว่าจะหาเมียเป็นตัวเป็นตนเสียที การจับคู่ครั้งนี้แม่จึงจัดให้

เอาเข้าจริงๆ เขาก็ยังไม่คิดที่จะมีใคร เพราะเหตุผลหลักๆ ก็คือยังเข็ดกับความรักครั้งเก่าเมื่อตอนเรียนปริญญาโทอยู่ที่อังกฤษ เขาเป็นคนรักคนยาก และเธอคนนั้นกลับเป็นรักแรกพบของเขา เขาตามจีบจนเธอใจอ่อนยอมคบด้วย และเราก็ย้ายมาอยู่ด้วยกันหลังจากนั้นไม่นาน ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ เราสองคนไปกันได้ดีในทุกเรื่อง ไม่เคยทะเลาะ ไม่เคยขัดใจ ไม่เคยมีความเห็นที่ไม่ตรงกันเลยสักครั้ง เหมือนเขากับเธอถูกสร้างให้มาคู่กันอย่างไรอย่างนั้น เพราะทุกอย่างมันราบรื่นสวยงามไปเสียหมด

เมื่อสำเร็จการศึกษาแล้ว พวกเขาทั้งคู่ตัดสินใจยังไม่กลับเมืองไทย จะยังคงอยู่ทำงานที่นั่นเพื่อหาประสบการณ์กันก่อน เขาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันเหมือนคู่สามีภรรยาไม่มีผิด มีเงินเก็บร่วมกัน วางแผนถึงอนาคต เธอดูแลบ้าน อาหารการกิน เสื้อผ้า และเรื่องส่วนตัวของเขาทุกเรื่อง แม้เธอจะออกไปทำงานนอกบ้านเหมือนกันกับเขา มันทำให้เขาทึ่งมากและยิ่งรักและทุ่มเทให้เธอหมดทั้งใจ โดยไม่มีสักเศษเสี้ยวที่เหลือทิ้งไว้เผื่อความเจ็บปวดอีกเลย

แต่มันก็ราบรื่นสวยงามและมีความสุขได้ไม่นาน เมื่ออยู่ๆ วันหนึ่งที่เขากลับมาถึงห้องพัก ก็พบเพียงความว่างเปล่า เธอคนนั้นเก็บของออกจากห้องของเขาหมดทุกชิ้น เหลือเอาไว้เพียงภาพถ่ายที่เธอกับเขาถ่ายคู่กันตอนไปฉลองในวันครบรอบปีที่สองเท่านั้น

ไม่มีจดหมาย ไม่มีสาเหตุ ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีอะไรที่บ่งบอกให้เขารู้ถึงเหตุผลที่เธอทำอย่างนั้น เขาติดต่อเธอไม่ได้อีกเลย ไม่ว่าจะช่องทางใดๆ เขาเมามาย ไม่กินข้าวกินปลา ลาออกจากงาน ไม่หลับไม่นอน ปล่อยเนื้อปล่อยตัวและจมจ่อมอยู่กับความทุกข์ตรมจนร่างกายผ่ายผอม เขาร้องไห้ทุกวันเป็นเดือนๆ ทั้งยามหลับและยามตื่นก็ละเมอเพ้อหาถึงแต่เธอคนนั้น

จนพี่ชายคนโตต้องบินมาหาถึงที่เพราะทางบ้านไม่มีใครติดต่อเขาได้เลย และพี่ชายของเขาก็เป็นคนฉุดดึงเขาให้ออกมาจากช่วงชีวิตที่บัดซบนั้น ชีวิตที่เหมือนคนตายทั้งๆ ที่ยังหายใจ ชีวิตบัดซบที่เธอคนนั้น คนที่เขารักที่สุดในชีวิตเป็นคนหยิบยื่นให้อย่างเลือดเย็น

หลังจากนั้น จากความรักสุดหัวใจที่มีให้ ก็กลายเป็นความโกรธแค้นเกลียดชังอย่างสุดชีวิต และเขาก็ใช้ความโกรธเกลียดนี้เป็นแรงผลักดันขับเคลื่อนให้เขายังหายใจและมีชีวิตอยู่ต่อมาจนถึงทุกวันนี้

และที่เขายอมออกมาเดตกับเธอคนนี้ เพราะอยากลองให้โอกาสตัวเองดูอีกสักครั้ง บางทีผู้หญิงที่เขาหาเอง อาจไม่ได้ดีเหมือนที่คนสายตาแหลมคมอย่างแม่หาให้ก็ได้ ดูอย่างพี่ชายเขาสิ แม่หาเมียให้ ก็ได้ผู้หญิงแสนดี เรียบร้อยอ่อนหวาน เก่งทั้งงานบ้านงานเรือน ทั้งงานในบริษัทเธอก็คอยช่วยเหลืออยู่เคียงข้างพี่ชายเขาได้ และตอนนี้ทั้งคู่ก็มีลูกชายตัวน้อยๆ เป็นโซ่ทองคล้องใจ ชีวิตแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักตั้งแต่แรก ก็ไม่เห็นจะแย่เสมอไป เพราะคนทั้งคู่ตอนนี้รักใคร่กลมเกลียวกันมากและมีชีวิตครอบครัวที่สวีตและมีความสุขสุดๆ จนน้องๆ ทุกคนต่างอิจฉา

ครั้งแรกที่เขาเจอเธอคนนี้ เพราะแผนการของคุณนายญาดานั่นแหละ ใช้ให้เขาไปรับขนมเค้กจากร้านของเธอ ให้คอนแท็กต์ไลน์อย่างดิบดี เขาก็ทักไปหาเพื่อให้เธอแชร์โลเคชันมาให้ แต่เมื่อไปถึงที่ร้าน กลับพบว่าเจ้าของร้านที่เขาคุยด้วย ทั้งสาว สวย หุ่นดี น่ารักและดูเรียบร้อยมากๆ ความสวยของเธอทำเอาเขาชะงักไปเหมือนกัน เพราะนานหลายปีแล้ว ที่ไม่ได้มองพิจารณาผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน ส่วนมากก็พวกคู่นอนชั่วครั้งชั่วคราว หรือพวกผู้หญิงที่เสียเงินซื้อมาบำเรอความใคร่ จะต้องมองอะไรนักหนา แค่หน้าอกโตๆ สะโพกเด้งๆ เอวคอดๆ ก็เพียงพอแล้ว

และเมื่อเขากลับถึงบ้านในวันนั้น แม่ก็ยิงคำถามใส่เขารัวๆ ว่าถูกใจหนูจีด้าของแม่ไหม น้องสวยถูกใจไหม บลาๆๆๆ ตบท้ายด้วยแม่อยากได้เป็นลูกสะใภ้ หาโอกาสชวนน้องไปทานข้าวเพื่อทำความรู้จักกันหน่อยนะลูก นั่นไง ว่าแล้วเชียว ทุกอย่างมันอยู่ในแผนการของคุณนายตั้งแต่ต้น

สุดท้าย เขาที่เหงาๆ ไม่มีอะไรทำและทนการรบเร้าของแม่ไม่ไหว จึงได้ทักไลน์ของเธอไปอีกหน เพื่อขอนัดทานข้าวเย็นกับเธอ ทักมันตรงๆ แบบนี้นี่แหละ ซึ่งเธอก็อ่าน แต่เงียบหายไปนานจนเขาใจแป้ว คิดว่าความหล่อเหลาและเสน่ห์ของตนเองมันลดลงไปจนสาวๆ ที่ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่า เมินเขาได้ขนาดนี้เลยหรือ

แต่สามชั่วโมงให้หลังจากนั้น เธอถึงได้ตอบไลน์เขากลับมาว่าตกลง เขานี่แทบกระโดดร้องตะโกนก้องห้อง เพราะความมั่นใจของเขาที่หายไปในตอนแรก มันกลับคืนมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆ สาวที่แม่หาให้ ก็ไม่ได้เมินเขาละวะ

ครั้งแรกที่เขาไปรับเธอจากที่ร้าน แล้วออกมาทานข้าวเย็นด้วยกัน เธอมีท่าทีเอียงอาย ไม่ค่อยกล้ามองหน้าสบตาเขานัก มันดูเหมือนเธอมีใจให้เขา แต่ก็ยังสงวนท่าทีอยู่มาก และเขาเองก็รู้สึกชอบไม่น้อยกับท่าทีเอียงอาย ไม่เหมือนผู้หญิงกร้านชีวิตที่เขาเคยเจอๆมา ในวันนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาและเธอได้พูดคุยทำความรู้จักกัน ทัศนคติและนิสัยใจคอของเธอทำให้เขาใจสั่น เธอคนนี้มีหลายๆ อย่างที่เหมือนกับผู้หญิงคนนั้นมากทีเดียว ทั้งความเด็ดเดี่ยว กล้าได้กล้าเสีย มุ่งมั่น ลองได้ตั้งใจคิดจะทำอะไร ต้องทำให้สำเร็จ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นคนอ่อนโยน ใจเย็น ขี้สงสารและมีจิตใจดี