บทที่ 28 พ่อของปั้นหยา

เป็นเวลาบ่ายคล้อยของวันแล้ว บนเตียงที่เพิ่งสงบลงไปจากการโรมรันพันตูกันของสองร่างเปลือยเปล่า มีหญิงสาวเรือนร่างเย้ายวน ผิวกายขาวผ่องที่ตอนนี้บนร่างกายมีรอยจ้ำแดงเต็มไปหมด ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้นเพื่อยืนขึ้นก็ต้องสูดปากเพราะความเจ็บปวดที่กลีบดอกไม้กลางกายสาวมัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ