บทที่ 37 ทับรอย

จิดาภาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนนุ่มในห้องของตัวเองทันทีที่กลับเข้าห้องมา ใบหน้างามเครียดจัด ดวงตาแดงก่ำ มีน้ำตามาเอ่อคลอจวนเจียนจะไหลเต็มที เธอไม่เข้าใจ ว่าทำไมผู้ชายที่ก่อนนี้ก็ดูตกหลุมรักและคลั่งไคล้เธออย่างเขา ถึงดูเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ จะว่าเขาหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่น่าจะใช่ เพราะผู้หญิงที่เ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ