บทที่ 17 บทที่ 17

หญิงสูงวัยไม่ตอบในทันที แต่รีบสืบเท้าเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง สายตาที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้ฉายแววความห่วงใยและเวทนาอย่างปิดไม่มิด ฮิราโนะมองใบหน้าหวานซึ้งที่บัดนี้ซีดเซียวราวกับกระดาษและริมฝีปากที่แห้งผากของราณี ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันหนาวเนื้อหนาของตนเอง

“คุณราณีคะ...”

ฮิราโน...