บทที่ 18 บทที่ 18

“ยูตะ! ลูกแม่!” มารดาพุ่งเข้ากอดลูกชายไว้แน่นด้วยความโล่งอกอย่างถึงที่สุด ก่อนจะหันมาโค้งคำนับราณีซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ที่ช่วยดูแลลูกชายของดิฉันไว้ ถ้าไม่ได้คุณ ดิฉันคงหัวใจสลายแน่ ๆ”

ราณียิ้มตอบด้วยความจริงใจ ค้อมศีรษะให้อย่างนอบน้อม “ไม่เป็นไรเลยค่ะ ยินดีมาก...