บทที่ 53 บทที่ 53

 อัศวเมศเอ่ยกระซิบเสียงแหบพร่าระคนสะอื้นไห้ที่ไร้เสียง ชายหนุ่มเงยใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบซีดขึ้นสบสายตากับเธอผ่านม่านน้ำตาแผ่วเบา “แต่เด็กในท้องสองเดือนนั่นคือสายเลือดของเมธาวิน คือลูกของฉัน... และเธอคือผู้หญิงของฉัน ตราบใดที่ฉันยังหายใจอยู่ ฉันไม่มีวันยอมให้แกพาลูกและเมียของฉันไปเสวยสุขในป่าเขานั่นเด็...