บทที่ 96.2

“ดีใจจังเลยค่ะที่คุณเจฟฟรีย์ช่างสังเกตเห็นว่าฉันกำลังลำบาก” เธอกล่าวพลางจ้องมองรอยแดงบนเอ็นร้อยหวายของตัวเอง

“ผมไม่ได้เป็นคนช่างสังเกตตลอดเวลาหรอกครับ” เจฟฟรีย์พึมพำ เขาคุกเข่าลงตรงหน้าเธอ

พอเห็นเขาคุกเข่าลงกับพื้นอย่างกะทันหัน เธอก็รู้สึกว่ารอยยิ้มที่ประดับอยู่บนดวงตาและริมฝีปากพลันเลือนหายไปจากใ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ