บทที่ 1 โขมยจูบแรก

ปัง ! ปัง !

“อย่าให้มันหนีรอดไปได้ พวกแกไปทางโน้น เร็วสิวะ!?”

ชายคนหนึ่งหลบหนีเข้าไปยังตรอกซอกหลืบท่ามกลางความมืดมิด อาทิตย์ขบกรามแน่นเป็นสันนูน ท่ามกลางจมูกโด่งเป็นสัน ฝ่ามือมีรอยเลือดไหลเนื่องจากกดไว้บนบาดแผลของคู่อริยิงกระหน่ำใส่ โดนไหล่ซ้ายเพียงแค่นัดเดียว บนถนนไร้ร้างผู้คนจะมีก็แต่เฉพาะรถยนต์วิ่งแล่นไปมา

“บัดซบ..” อาทิตย์หลับตา สีหน้าซีดเผือด

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ..ตรงไหล่คุณ” หญิงสาวผู้งดงาม ริมฝีปากเป็นสีแดงระเรื่อ มองดูบาดแผลบริเวณไหล่ของชายหนุ่มด้วยสายตาวิตกกังวล ก่อนจะคว้าจับชายเสื้ออีกฝ่ายหลบเข้าไปในซอกตึกเล็ก ๆ หญิงสาวฉีกชายเสื้อซับในของตัวเอง เพื่อห้ามเลือดให้บุรุษแปลกหน้าอย่างกล้าหาญ “อย่าขยับนะคะ ถ้าปล่อยไว้แผลอาจจะเปิดออกได้ เลือดไหลเยอะมาก คุณต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย”

ชายหนุ่มชำเลืองมองหญิงสาวนัยน์ตาวาววับ

“ทำไม..คุณถึงช่วยผม”

“ฉันเป็นหมอค่ะ..ถ้าคุณเป็นฉัน คงทำแบบเดียวกันไม่ใช่เหรอคะ”

ก่อนที่ชายหนุ่มจะเอ่ยปากถาม ก็ได้ยินเสียงผู้คนวิ่งไล่กันมาด้านหลังพร้อมด้วยเสียงตะโกน ไม่มีวิธีอื่นอาทิตย์รั้งบริเวณท้ายทอยและแนบสนิทเรียวปากของแพทย์หญิงผู้ใจดี หญิงสาวลืมตาโต ทำท่าจะผลักใส แต่ถูกกอดเอาไว้ ชนิดที่เรียกว่ากระดิกกระเดี้ยไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

ร่างบางพยายามขัดขืน แต่เรี่ยวแรงเธอไม่อาจสู้บุรุษเพศได้ ซ้ำยังถูกปลายลิ้นพัวพันจนเธออ่อนแรงและอยู่ภายใต้อ้อมกอดของเจ้าพ่อมาเฟียที่ธารธาดาเพิ่งรักษาให้

“มันวิ่งไปทางไหนวะ” คนที่เป็นหัวหน้ารูปร่างใหญ่สบถเสียงดัง ก่อนจะหันไปหาคู่รักที่กำลังจูบกันดูดดื่มอย่างไม่แคร์ว่ามีพวกมันวิ่งพล่านไปมา “มีแต่พวกบ้า ๆ เฮ้ย !? ไปดูทางโน้นซิ”

เสียงตะโกนกับพรรคพวกที่วิ่งอ้อมออกไปด้านหลัง ก็เป็นเวลาที่ชายหนุ่มถอนรอยจูบ

เผียะ !?

“คนสารเลว” เจ้าของใบหน้างดงามด่าว่าเขาไม่มีชิ้นดี ดวงตากลมโตจ้องมองชายหนุ่มนิ่ง

“ขอโทษ” ดวงตาสีนิลดำขลับมองดูธารธาดา “ดูเหมือนผมจะไม่ใช่คนแรกของคุณสินะ”

“ฉัน..!? หญิงสาวชะงักคำพูด ทำไมงั้นหรือก็มันคือจูบแรกของธารธาดาน่ะสิ “ช่างเถอะ พวกที่ตามไล่ล่าคุณไปกันหมดแล้ว แล้วก็อย่าลืมพาตัวเองไปยังโรงพยาบาลล่ะ”

“ถูกยิงแค่นี้ ยังไกลหัวใจอีกตั้งเยอะ” เจ้าของใบหน้าคมคายหยัดยิ้มน้อย ๆ

“อวดดี รู้อย่างนี้ฉันคงไม่ช่วยคุณหรอก”

ธารธาดาลอบมองเรียวปากที่หยัดยิ้มน้อย ๆ ดูไม่ออกเลยว่าเขากำลังหัวเราะเธอ หรือว่าเย้ยหยันกันแน่

ธารธาดาใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วก็หันหลังเดินไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มร่างสูงเหลือบมองบัตรประจำตัวแพทย์หญิงที่วางอยู่บนพื้น ซึ่งตอนชุลมุนคงจะทำหล่นหาย

แสงจันทร์ทำให้มองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดเจน ใบหน้าของเขาคมคาย ดวงตาของเขาดำสนิท จมูกโด่ง ท่ามกลางเส้นผมบางส่วนตกลงมาระใบหน้า ตัดกับเรียวปากบาง มุมปากหยัดยิ้มเล็กน้อย

แพทย์หญิงแผนกจิตเวช ธารธาดา สิริทรัพย์

“แล้วพวกเราก็จะพบหน้ากันอีกในไม่ช้า”

“เอาเป็นว่า การดูตัวข้างหน้าแกห้ามปฏิเสธอีกนะ” เสียงดังฟังชัดออกมาจากปากผู้สูงอายุ ถือไม้เท้ากระแทกพื้นค่อนข้างแรง นัยน์ตาบ่งบอกถึงความไม่พอใจที่หลานสาว เอาแต่ทำงานจนไม่ดูเลยว่าตัวเองใกล้จะขึ้นคานยี่สิบหกหยก ๆ ยี่สิบเจ็ดหย่อน ๆ

ธารธาดาถอนหายใจยาว ก่อนจะเอารูปภาพและประวัติส่วนตัวของบรรดาคู่หมั้นออกไปห่าง ๆ

“ปู่คะ หนูไม่อยากหมั้น แล้วก็ยังไม่อยากแต่งงาน” ธารธาดายิ้มอ่อน ๆ “ฟังหนูนะคะ เมื่อเทียบกับคนที่แต่งงานแล้ว จะต้องเลี้ยงลูก ทำกับข้าวไว้รอสามี เอาใจใส่ทุกอย่าง สู้เป็นโสดไม่ดีเหรอคะ อยากไปไหนก็ไป เที่ยวเล่นกับเพื่อนซะยังดีกว่า”

“แต่ปู่อยากเห็นหน้าหลาน”

“แต่หนูไม่อยากหมั้นในตอนนี้นี่คะ”

“ฮื้อ..เพื่อนสนิทของปู่คนนั้นก็มีหลานหน้าตาก็ใช้ได้ แถมยังเรียนจบมาจากต่างประเทศ เขามีอายุไล่เลี่ยกับแก..”

“นี่กะจะประเคนคู่หมั้นให้หนูงั้นเหรอคะ ไม่เอาหรอก เรื่องความรักต้องยกให้หัวใจเป็นหลัก ถ้ามันบอกว่าไม่ได้ ๆ คบกันอย่างไรก็เป็นได้แค่เพื่อนสนิทเท่านั้น”

“แกมันก็เป็นเสียอย่างนี้ มีคนชอบพอแกเป็นร้อยแต่แกกลับไม่เอาใครเลย”

“มันก็ช่วยไม่ได้นี่คะ ไม่แน่หนูอาจจะมีคู่หมั้นประมาณใกล้ห้าสิบแล้วแต่งงานกันเลย..ดีออก จะได้ไม่ต้องรอกันนาน มีลูกมีหลานให้ปู่ได้อุ้มสมใจ”

“ตอนนี้ฉันอายุหกสิบเก้าแล้ว แกจะแช่งให้ฉันตายก่อนอย่างนั้นหรือ !?” ปู่สมยศเงื้อไม้ขึ้นมาจะฟาดหัวหลานตัวเล็ก ๆ

“หนูว่าเรื่องแบบนี้ พวกเราเอาไว้เถียงกันวันหลังเถอะค่ะ...บ่ายนี้หนูนัดคนไข้เอาไว้ เอาไว้เสร็จธุระแล้วหนูจะมากินข้าวกับปู่ก็แล้วกัน” หญิงสาวลุกขึ้นไปกอดคุณปู่ที่ด้านหลัง เพื่อระงับอารมณ์คนแก่

ซึ่งมันก็ใช้ได้ผลดีทุกครั้ง

“แน่นะ”

“แน่สิคะ หนูรักคุณปู่จะตาย”

เจ้าของร่างบาง ใส่เสื้อสีขาวเข้ากับสีโอรส ดวงตาสดใสจมูกโด่งเชิดรั้นยิ้มให้ปู่ ก่อนที่เธอจะเดินออกไปและเปิดประตูรถเข้าไปนั่ง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ”

“อรุณสวัสดิ์ เช้านี้มีคนไข้เยอะไหมจ้ะ”

“มีไม่มากนักหรอกค่ะ”

“งั้นฉันไปดูคนไข้ก่อนนะ ขอบใจมาก” ธารธาดายิ้มบาง ๆ ให้กับพยาบาล ก่อนเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง หญิงสาวทำงานมาเกือบสองปีแล้ว และเปิดคลีนิคไว้ใกล้ ๆ โรงพยาบาล เผื่อว่าเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้เดินมาทัน เธอเสียพ่อกับแม่เมื่อสมัยอายุได้ห้าขวบเนื่องจากเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำ

แต่เด็กหญิงก็ได้รับความเมตตาและความรักจากคุณปู่อย่างเต็มที่

“เชิญคนต่อไปค่ะ” เสียงพยาบาลนอกห้องดังขึ้น

จากนั้นธารธาดาก็ก้มลงดูประวัติและการรักษา

“เป็นยังไงบ้างคะวันนี้ นอนหลับดีหรือเปล่า”

“ผมควรเป็นฝ่ายถามคุณมากกว่า ตั้งแต่คืนนั้นคุณนอนหลับดีไหม”


บทถัดไป