บทที่ 2 สวรรค์กลั่นแกล้ง
“คุณ...”
ธารธาดากระซิบแผ่ว ปากกาในมือหล่นลงบนโต๊ะ จ้องมองไปยังใบหน้าคมคายรับกับจมูกโด่ง และรอยยิ้มบริเวณมุมปาก
“ผมอาทิตย์ เดชาพลย์”
“คุณหาฉันเจอได้ยังไง”
“ผมเอาบัตรมาคืนให้กับคุณ” อาทิตย์หยิบนามบัตรประจำตัวมาถือไว้
“เอามานี่” เจ้าของเส้นผมยาวสลวยลุกขึ้น เอื้อมมือออกไปจะเอานามบัตรคืนแต่เขาก็ดึงเอาไว้แน่น “ที่นี่มันโรงพยาบาลนะคะ”
“คุณชื่อธารธาดา สิริทรัพย์ อายุ 26 ย่าง 27 คุณได้รับทุนไปเรียนต่อยังประเทศอังกฤษ และกลับมาประจำสาขาอยู่ที่นี่ อาศัยอยู่กับคุณปู่ ยังโสด นิสัยอ่อนโยน...แต่ก็ดื้อรั้นนิดหน่อย และผมชอบที่คุณมีนิสัยแบบนี้”
“นี่คุณ...ไปสืบประวัติฉันมาจากไหน”
“งานของผมอยู่ในเงามืด คุณไม่เหมาะที่จะรับรู้หรอก”
ธารธาดาเม้มปากแน่น นัยน์ตากลมโตจ้องมองอีกฝ่าย
“วันนี้ผมมาหาจิตแพทย์ ไม่ถามหน่อยหรือว่าผมเป็นโรคอะไร”
“ที่คุณมาหาฉันวันนี้ ฉันว่าไม่เกี่ยวกับอาการผิดปกติทางสมองหรอกค่ะ แต่คุณกำลังบาดเจ็บที่หัวไหล่ซ้ายมากกว่า หมอส่งตัวคุณไปผ่ากระสุนออกแล้วทำแผลที่ห้องผ่าตัดก็แล้วกัน” ธารธาดาก้มลงเซ็นเอกสารส่งต่อผู้ป่วย
ชั่ววินาทีนั้น อาทิตย์ก็ลุกขึ้นเอามือวางไว้กับโต๊ะคุณหมอจนเธอตื่นตกใจ
“คุณคิดจะทำอะไรคะ !?”
“ผมให้หมอประจำตัวผ่ากระสุนเรียบร้อยแล้ว ผมมาที่นี่ก็เพื่อให้ได้เจอคุณ” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่า แม้กระทั่งดวงตาเป็นประกาย
ธารธาดากระพริบตาปริบ ๆ เผลอกลืนน้ำลายลงคอ
“ผมมีเรื่องจะปรึกษาคุณหน่อย”
“เป็นเรื่องที่คนไข้จะยืนค้ำหัวคุณหมอแบบนี้น่ะเหรอคะ” ธารธาดามองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ และแล้วเธอก็ต้องถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่ออาทิตย์กลับไปนั่งยังที่เดิมคนไข้
“คุณมีเรื่องปรึกษาอะไรคะ”
“ผมรู้ว่าคุณยังไม่มีคู่หมั้น และหวงชีวิตโสดยังกับอะไรดี และยังสร้างปัญหาให้ปู่ที่อยากอุ้มหลานอีกด้วย” อาทิตย์ยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก
“แล้วมันเกี่ยวกับคุณตรงไหนคะ” ใบหน้าหวานเชิดรั้น ด้วยความไม่พอใจ
“พ่อของผมประกาศว่าจะตัดขาดจากผม ภายในระยะเวลาสามเดือน ถ้าเกิดว่าผมยังหาคู่หมั้นไม่ได้” เจ้าพ่อมาเฟีย ล้วงเอาบัตรเงินสดมาวางให้เธอ “นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อย บัตรใบนี้มีมูลค่าสูงถึงสิบล้าน แลกกับอิสระภาพกับการเป็นคู่หมั้นของผม คุณจะยอมตกลงหรือเปล่า”
กายของธารธาดาสั่นเทา ดวงตาของเธอก็เช่นกัน
อิสรภาพและเส้นทางที่หญิงสาวเลือก มันถูกกว่าจำนวนเงินที่เขาให้เธออย่างนั้นเหรอ
“ขอโทษค่ะ ฉันคงรับบัตรเงินสดของคุณไม่ได้”
หัวคิ้วของอาทิตย์ขมวดเข้าหากัน มองหญิงสาวอย่างแปลกใจ
“มันน้อยไปหรือ !?”
ธารธาดาพยายามกลั้นอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่
“จะสิบล้าน หรือร้อยล้านฉันก็ไม่ตกลงค่ะ” เจ้าของร่างบางเลื่อนบัตรคืนไป “ปัญหานี้หมอเองก็ช่วยอะไรไม่ได้ อีกอย่างถ้าคุณร่ำรวยอย่างที่ว่า ทำไมถึงไม่เลือกพวกสาว ๆ ที่ยังโสดหรืออายุน้อยกว่าฉันล่ะคะ”
“ผมไม่ชอบผู้หญิงเจ้าน้ำตา” อาทิตย์หรี่ตามอง “พยายามยัดเยียดความเป็นเมีย ด้วยเหตุผลที่ไร้ค่า”
“....”
“เหตุผลเดียวที่ทำให้ผมมาหาคุณ ก็เพราะคุณเป็นคนเดียวที่พยายามช่วยผมเอาไว้ และยังไม่มีพันธะยังไงล่ะ”
“งั้นก็แย่หน่อยนะคะ เพราะฉันไม่มีวันเลือกผู้ชายแบบคุณ” ธารธาดาเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกระดาษ “ที่นี่คนไข้เยอะ ฉันคงไม่สะดวกรับแขก เชิญเอายานอนหลับไปกินจะได้เลิกฟุ้งซ่านเรื่องแปลก ๆ เอาล่ะเชิญกลับไปได้แล้ว”
อาทิตย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนลุกขึ้นยืนสอดมือเข้าไปกางเกง
“ธารธาดา..จำคำพูดผมเอาไว้ อะไรที่ผมอยากได้ก็ต้องได้”
หญิงสาวเปิดคลินิกถึงช่วงเย็น มีคนไข้มากมายที่มานั่งรอการเรียกชื่อ ธาราดารับคำปรึกษาพร้อมทั้งให้ยารักษาโรคที่เป็นอยู่ จำนวนคนบางส่วนก็ป่วยเป็นโรคซึมเศร้า ดีกว่าไปรอหมอที่โรงพยาบาลทั้งวัน ไปเช้าเย็นกลับเหมาะกับคนไข้อายุมากที่มานั่งคอยนาน ๆ เป็นโรคหลง ๆ ลืม ลูกหลานก็มาส่งด้วย
“เม็ดนี้กินก่อนอาหารนะคะ”
“กลางคืนนอนไม่หลับ คิดเรื่องนู่นนี่เต็มไปหมด” ยายบ่นตามประสาคนแก่
“มาครั้งหน้า หากมีอาการนอนไม่หลับอีก หมอจะจ่ายยาทำให้คลายเครียดและช่วยให้นอนหลับเองค่ะ”
“ขอบคุณคุณหมอมาก ๆ เลยนะ”
“ไม่เป็นไรหรอกยาย เดินทางกลับไปดี ๆ นะคะ”
ธารธาดาตรวจจนกระทั่งดึกดื่น เธอเงยหน้ามองดูนาฬิกาของคลินิกพร้อมกับถอนหายใจยาว เอามือนวดไหล่ด้วยความปวดเมื่อย เตรียมลุกขึ้นไปปิดคลินิกเพราะเวลานี้มันเกือบสี่ทุ่มแล้ว คงได้เวลากลับบ้านเสียที
“อ๊ะ !?
แพทย์สาวอุทานอย่างตกใจ เมื่อจู่ ๆ รถคันสีดำตามกันมาถึงสามคัน จอดลงที่หน้าคลินิก พรรคพวกที่ลงมาจับแขนและกระเป๋าของหญิงสาว ขณะถูกลากเข้าไปยังคลินิก..
“พวกคุณเป็นใคร ที่นี่มีกล้องวงจรปิดนะ” ธารธาดาร้องหน้าตาซีดเผือด
มาเฟียหนุ่มเปิดประตูและก้าวลงมา มองดูธารธาดาที่ลืมตาโต เพราะไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเจอหน้าชายหนุ่มภายในวันเดียวกันนี้ถึงสองครั้ง
“พวกแกยืนเป็นแถวอยู่หน้าประตู ห้ามใครเข้าออกทั้งนั้น” อาทิตย์ร้องสั่งน้ำเสียงเย็นชา
“ครับนาย”
หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นอาทิตย์ก้าวเข้ามาภายในคลินิก ทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับธารธาดาเขาให้ลูกน้องสืบมาหมดแล้ว แล้วเธอจะเป็นฝ่ายพูดอะไรได้อีก
“ฉันคงไม่ต้องถามหรอกนะ ว่าคุณรู้ได้ยังไง !?”
เจ้าของดวงตาเป็นประกาย ขณะนี้มันทำให้ธารธาดารู้สึกหวาดกลัว เธอกับอาทิตย์อยู่ใกล้กันสองต่อสอง หาใช่โรงพยาบาลที่มีผู้คนเดินกันขวักไขว่
“เมื่อเช้าคุณยังไม่ยอมตอบคำถามผมเลย..เห็นว่าที่นี่สะดวกดี ก็เลยให้ลูกน้องมาส่ง”
“ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าฉันไม่ยอมใช้บัตรเงินสดของคุณ” ธารธาดาเริ่มมีน้ำโห “คุณออกไปเลยนะ ที่นี่มันคลินิกของฉัน ถ้าคุณไม่ยอมออกไปฉันจะโทรแจ้งตำรวจ”
