บทที่ 3 คู่หมั้นกำมะลอ
หญิงสาวเริ่มคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา แต่อาทิตย์ไวกว่าเขาแย่งโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโยนลงไปยังตู้ปลาเอาไว้ประดับคลินิก
“คุณทำอะไรน่ะ”
“ห้าสิบล้าน มันเพียงพอไหม” อาทิตย์สาวเท้าเดินเข้าไปหาเธอ พร้อมกับบัตรเงินสดที่ปลายนิ้ว
ความกลัวนี่หรืออะไร !?
เป็นความรู้สึกไม่ไว้ใจ เหมือนโดนคุกคาม..หญิงสาวไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้มาก่อน จนกระทั่งแอบกลืนน้ำลายลงไปในลำคอ ท่ามกลางแสงไฟสว่างภายในห้อง ทำให้ธารธาดาจ้องมองมาเฟียหนุ่มที่มีนิสัยแข็งกระด้าง ไม่ยอมใคร จมูกโด่งเป็นสัน เส้นผมลงมาระใบหน้าบางส่วนและมีรอยยิ้มบริเวณด้านซ้าย
“ทำไมคุณถึงต้องบังคับฉัน ให้เป็นคู่หมั้นบ้า ๆ แบบนี้ด้วย” ธารธาดากระซิบแผ่ว
“เพราะคุณเป็นตัวเลือกที่เหมาะสม”
“อะไรนะ ?”
“ข้อแรก คุณเด็ดขาดและกล้าหาญ” อาทิตย์บังคับให้เจ้าของเอวเล็กนั่งลงบนเก้าอี้โซฟา แล้วเอาสองมือทาบทับเอาไว้ เพื่อไม่ให้หญิงสาวกระดิกตัวได้แม้แต่น้อย
“ข้อสอง คุณยังไม่คิดจะแต่งงาน เกลียดการคลุมถุงชน”
“แล้วข้อที่สามล่ะ”
“ห้ามรักผมเป็นอันขาด” ชายชุดดำเน้นข้อนี้เป็นอย่างมาก “แล้วผมก็ห้ามรักคุณด้วยเหมือนกัน”
ธารธาดาจ้องมองไปยังดวงตาสีนิลเพื่อค้นหาอะไรบางอย่าง
“อะไรทำให้คุณเกลียดผู้หญิงได้ถึงขนาดนั้น”
“เพราะพวกผู้หญิงที่เกี่ยวข้องกับผมจะต้องจบชีวิต คิดว่ามันคุ้มนักหรือที่จะเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นกับความตาย”
“อ้อ..นี่ฉันเป็นตัวเลือกแรก ที่พร้อมจะตายได้ทุกเวลาสำหรับคุณสินะ” ธารธาดาแดกดันทั้งประชดประชัน จนเขาขมวดคิ้วมุ่น ..
“ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ผมก็จะทุ่มเททุกอย่างเพื่อปกป้องคุณ”
“เหตุผลน่าฟัง..เอาไว้ฉันกลับไปคิดก่อน แล้วจะมาบอกคุณเป็นคนแรก”
“หอมจัง..คุณใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไร” อาทิตย์เอาปลายนิ้วจับเส้นผมราวกับเส้นไหม มาสูดดมด้วยความรัญจวน
“อย่ามาจับนะคะ” หญิงสาวร้องอุทาน
ธารธาดาบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้เขาแตะต้องตัวง่าย ๆ ชายหนุ่มจับเอวบางแนบไว้กับตัวแล้วทำในสิ่งที่คาดไม่ถึง นั่นคือการโน้มใบหน้าลงกระซิบเสียงแหบพร่าที่ริมหู
“ผมชอบกลิ่นนี้”
เมื่อเกินกว่าที่ธารธาดาจะรับได้ จึงเหวี่ยงฝ่ามือขึ้นกะจะฟาดใบหน้าของเขาสุดแรง แต่ถูกชายหนุ่มคว้าเอาไว้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล ดวงหน้างามหน้าซีดเผือด นิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด
“จะ..เจ็บ”
“คุณเป็นหมอจะตบคนไข้ง่าย ๆ ได้อย่างไร” รอยยิ้มของอาทิตย์ผุดขึ้นด้วยดวงตาสีนิล “แต่ผมกลับชอบนะ ที่ทำให้คุณ มีสีหน้าเจ็บปวด ไม่อาจขัดขืนได้แบบนี้”
คุณหมอหน้าซีดเผือด รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที
“หมอแนะนำให้คุณไปปรึกษากับแพทย์เฉพาะทาง ที่นั่นมีหมอผู้ชายถ้าคุณอยากปรึกษาหมอก็มีเบอร์โทรศัพท์แนะนำให้คุณด้วย”
“ไม่ได้ผลหรอก เพราะผมเลือกคุณเอาไว้แล้ว”
“ฉันไม่ยอมเป็นคู่หมั้นกำมะลอของคุณหรอก” หญิงสาวแหวเสียงดัง
ธารธาดาเม้มเรียวปากแน่น ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีคนไข้รายไหน มาบังคับให้เธอยอมรับการหมั้นหมายรวมทั้งการคลุมถุงชน ที่เธอแสนจะเกลียดนักหนาแบบนี้ด้วย
“อย่าท้าผม” เสียงของมาเฟียหนุ่มเย็นชา “เพราะผมไม่เคยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้”
“งั้นก็จงฟังให้ชัด ๆ ว่าฉันเกลียดพวกมาเฟีย ที่เอาแต่บังคับคนอื่น เห็นแก่ตัวแล้วก็...อืม”
ธารธาดาถูกดึงเข้าหาแล้วบดเบียดกับรอยจูบปิดกั้นเสียงร้อง เธอพยายามหันหน้าหนีไปมา แต่อาทิตย์ใช้ฝ่ามือประคองหลังต้นคอแนบริมฝีปากแนบแน่น ธารธาดาเบิกตาโต ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะถูกจูบถึงสองครั้ง ในขณะที่เป็นผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุด เจ้าของเรือนร่างบอบบางพยายามหันหน้าหนี จูบของอาทิตย์ร้อนผ่าว การสอดปลายลิ้นเข้าพัวพันสัมผัสได้ถึงความดุดัน หยาบกระด้างจนหญิงสาวแทบหมดสติ
“ปล่อยนะ..” แขนเรียวบางยกขึ้นผลักดันอีกฝ่ายสุดแรง
แต่มาเฟียหนุ่มใช้มืออันแข็งกร้าว จับข้อมือของเธอไว้แน่นหนา แล้วอีกมือหนึ่งก็รวบเอวบางเข้ามาประชิดลำตัวของชายหนุ่ม ไม่ว่าจะหันหน้าหนีไปทางไหน..ก็จะถูกจูบอย่างดุดัน ไม่แม้แต่จะอ่อนโยนเลยสักนิด ธารธาดาคิดหาทางเอาตัวรอด จนกระทั่งมือคว้าไปยังอุปกรณ์การแพทย์บนโต๊ะ แล้วจับมีดผ่าตัดขึ้นมาขู่เขาราวกับเสือดาว
“ถอยไปนะ ไม่อย่างนั้นมีดในมือฉัน จะทะลุลำคอของคุณก็เป็นได้” ธารธาดาหายใจหอบ
อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ แล้วเป็นฝ่ายก้าวถอยห่าง นัยน์ตาเป็นประกาย
“ผมให้ระยะเวลาคุณหนึ่งอาทิตย์ ไปคิดดูดี ๆ”
“ออกไปจากคลินิก ออกไป !?”
หลังจากอาทิตย์พร้อมด้วยลูกน้องนับสิบก้าวออกไปขึ้นรถ ธารธาดาก็นั่งแหมะลงที่โซฟา ใบหน้าซีดเผือดมือเท้าก็สั่นไปหมด..
“ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้..”
หญิงสาวกระซิบแผ่ว..อย่างหมดอาลัยตายอยาก
