บทที่ 4 ตกกระไดหัวใจพลอยโจน

หลังจากค่ำคืนนั้น..ธารธาดามาทำงานด้วยความหงุดหงิดภายในใจที่บอกกล่าวไม่ถูก ปู่ของเธอก็เร่งเร้าให้หญิงสาวจับคู่ดูตัวในวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ส่วนนายมาเฟียนั่นก็มั่นอกมั่นใจเต็มที่ว่าเงินห้าสิบล้านจะซื้ออิสรภาพของเธอได้ภายในระยะเวลาสามเดือน ภายในใจธารธาดาเริ่มคิดหนัก..หรือว่าหญิงสาวจะลองเล่นเกมนี้ดู แต่นั่นแปลว่าเธอต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของอาทิตย์ทุกอย่าง

หญิงสาวเดินไปตรงทางเดิน แล้วก็สะดุ้งตกใจเพราะจู่ ๆ ก็มีมือมาแตะที่ไหล่

“ใครน่ะ !?”

“ฉันเอง เห็นเธอเดินหน้ามุ่ยอยู่คนเดียว” เทวายิ้มกว้าง “เป็นอะไรไปหรือ เห็นเธอทำหน้าตาไม่พอใจตั้งแต่ออกมาจากแผนกจิตเวชแล้ว”

ธารธาดาขมวดคิ้วเข้าหากัน

“พอดีมีเรื่องปวดหัว จนนอนไม่หลับน่ะ”

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า คนไข้อาละวาดงั้นหรือ” เทวาขมวดคิ้วเข้าหากัน ก้มลงมองด้วยความเป็นห่วง แต่หญิงสาวส่ายหน้า

“เปล่าหรอก เรื่องคุณปู่น่ะ..ท่านบังคับให้ฉันไปดูตัววันอาทิตย์ที่จะถึงนี้”

“แล้วเธอจะไปหรือเปล่า !?”

“ก็เรื่องนี้แหละที่ทำให้ฉันหนักใจ คุณปู่ท่านก็อายุมากแล้วแถมยังเป็นโรคหัวใจอีกต่างหาก แถมฉันก็ไม่มีเพื่อนชายไปเล่นละครเรื่องนี้ด้วย”

“....” เทวานิ่งเงียบไป “เธอพอจะมีเวลาให้ฉันเลี้ยงกาแฟสักแก้วไหม ร้านตั้งอยู่ที่หน้าโรงพยาบาลนี้เอง”

“ดีเหมือนกัน จะได้มีเพื่อนคุยด้วย” ธารธาดายิ้มให้กับเพื่อน

ทั้งสองเลือกร้านกาแฟและเบเกอรี่ ภายในมีกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น มีโต๊ะให้เลือกประดับด้วยสไตล์วินเทจ ธารธาดาเลือกนั่งที่โต๊ะติดกับหน้าต่าง ส่วนเทวาเป็นคนเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาว ก่อนที่ทั้งสองจะสั่งกาแฟมาดื่มพร้อมด้วยขนมหวาน

“เลือกฉันได้ไหม!?”

ธารธาดาแทบสำลักกาแฟ

“หมายความว่ายังไง”

เทวาถอนหายใจยาว เขารู้เกี่ยวกับปัญหาข้อนี้ดีและแอบชอบเธอมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าเอ่ยปากเพราะถึงชายหนุ่มจะสารภาพออกไป ธารธาดาก็คงไม่ยอมรับอยู่ดี ครอบครัวเทวาเองก็พอจะมีฐานะ เรื่องจะหาคู่หมั้นและจัดงานตามพิธี ชายหนุ่มก็พร้อมยอมรับ

แต่ปัญหา ก็คือธารธาดาไม่อยากมีคู่หมั้นและไม่ยอมรับเทวาในฐานะคู่รัก

นี่สิคือปัญหาหนักใจ สำหรับศัลยแพทย์หนุ่ม

“เธอยังขาดตัวละครไม่ใช่หรือ” เทวากระแอมเบา ๆ ที่หลังมือ “ถ้าเธอไม่มีปัญหา ฉันก็พร้อมที่จะเป็นคู่หมั้นให้เธอ เอ่อ...แบบหลอก ๆ ก็ได้ ดีกว่าเธอไปหาผู้ชายแปลกหน้า สู้เป็นฉันที่เป็นเพื่อนสนิทไม่ดีกว่าหรือ”

ธารธาดานิ่งเงียบ ไม่ใชว่าเธอไม่คิดเรื่องของเทวา ทั้งเรื่องหน้าตาและมีฐานะ จะให้หญิงสาวเลือกมาเล่นละครก็เป็นได้ แต่สิ่งเดียวที่ขาด..ธารธาดาไม่เคยรักชายหนุ่มเกินเพื่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

การที่เทวาเล่นละคร จนกลายเป็นคู่หมั้นกันจริง ๆ

แล้วความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มและธารธาดาจะแปรเปลี่ยนไปมากกว่านี้ หญิงสาวจะทำใจได้หรือ

“แบบนี้จะดีเหรอ..”

“ระหว่างเพื่อน ยังมีอะไรมากไปกว่านี้อีกเหรอ” เทวายิ้มใบหน้าดูหล่อเหลา

“แต่ว่าคุณปู่ก็รู้จักเธอนี่นา แถมยังเป็นการรบกวนเธออีกด้วย”

เทวาเอื้อมมือมาจับหญิงสาวไว้อย่างแน่นหนา

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ฉันจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด”

ธารธาดาถอนหายใจยาว หากไม่ใช่เทวาแล้วจะเป็นใครได้อีก...

“ตกลง”

ธารธาดายิ้มขึ้นมาได้เป็นครั้งแรก คุยกับเพื่อนสนิทอย่างเป็นกันเอง คอยเอาใจใส่ตลอดเวลา และรับปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องของหัวใจได้ทุกอย่าง เพียงแค่นี้ก็ทำให้อารมณ์ของเธอดีขึ้นมากแล้ว ศัลยแพทย์หนุ่มมองหญิงสาวด้วยสายตาเป็นประกาย

ถึงแม้จะเป็นคู่หมั้นหลอก ๆ ก็ตาม แต่สำหรับเทวานี่ถือเป็นโอกาสเข้าใกล้ผู้หญิงที่เขาแอบชอบ แต่ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น…

ทั้งสองกินขนมหวานและหัวเราะกันอย่างอบอุ่น โดยไม่ได้รู้ว่ามีคนแอบถ่ายอยู่ในรถสีดำราคาแพง เป็นจังหวะที่ครีมติดตรงแก้มธารธาดา เทวายกมือขึ้นเอาออกให้อย่างแผ่วเบา ทั้งคู่เหมาะสมกันมากในสายตาคนอื่น โดยหารู้ไม่ว่าคนที่มองเห็นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ กลับรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ถ่ายไว้หรือยัง”

“ผมถ่ายไว้แล้วครับนาย”

“ดี...”

ในที่สุดก็ถึงวันอาทิตย์ที่รอคอย..

ธารธาดากับคุณปู่นั่งรออยู่ร้านอาหาร หลังจากนัดแนะกับเทวาว่าจะพูดเกี่ยวกับอะไรบ้าง ชายหนุ่มรับปากแล้วว่าจะร่วมแสดงละครกับเธอ แต่ทว่า..เจ้าของร่างบอบบางรอมาตั้งครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว แต่ยังมองไม่เห็นเพื่อนสนิทของเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“อยู่ไหนนะ..” หญิงสาวชะเง้อมองไปทางประตู

“เป็นกุลสตรีหน่อย เราเป็นผู้หญิงนะเขาไม่กระโตกกระตากแบบนี้หรอก” ปู่สมยศเอ็ดหลานแท้ ๆ

“ก็นี่มันตั้งครึ่งชั่วโมงแล้วนะคะ”

“แล้วยังไง !? คอยนานกว่านี้ก็ยังเคย”

ธารธาดาทำหน้าเง้างอดใส่คุณปู่ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพยายามโทรหาเทวา แต่ดูเหมือนเขาจะปิดโทรศัพท์ หญิงสาวจึงทำได้แค่รอคอยต่อไป

บานประตูเปิดออก เจ้าของเรือนร่างแกร่งในชุดสีดำก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับถอดแว่นออก ใบหน้าคมคายท่ามกลางจมูกโด่งเป็นสัน รับกับเรียวปากชวนหลงใหล ทำให้ธารธาดาเบิกตากว้าง เหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น เจ้าของนัยน์ตาสีนิล ตรงมายังตำแหน่งที่เธอกำลังนั่ง

“ผมอาทิตย์ เดชาพลย์ สวัสดีครับ” มาเฟียหนุ่มตั้งใจนั่งเคียงข้างกับหญิงสาว ที่กำลังพูดไม่ออก

“มาคนเดียวหรือ !?”

“พ่อของผมติดประชุมที่บริษัท ผมเลยมาคนเดียว ต้องขอโทษด้วย”

“ผมสมยศ เป็นปู่ของเธอเอง”

“ปู่คะ คนนี้ไม่ใช่...”

“เราสองคนรักกันมาก วางแผนว่าจะหมั้นกับเธอเร็ว ๆ นี้” อาทิตย์ยิ้มแล้วจับหลังมือของธารธาดาที่นั่งตัวแข็ง สายตามองชายหนุ่มอย่างคาดคั้น

“เธอทำอาชีพอะไร!?”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป