บทที่ 5 สัญญาทาส

“ผมเป็นประธานบริษัท ส่งอัญมณีเครื่องประดับ ไปยังต่างประเทศและมีสาขาอยู่หลายแห่ง” ชายหนุ่มเล่นละครได้แนบเนียน “ฐานะทางบ้านก็จะมีกำไรเข้ามาปีละเกือบสองหมื่นล้านบาท”

อาทิตย์แสดงได้แนบเนียนมาก เห็นชัด ๆ ว่านี่เป็นการหมั้นหมาย ที่ผิดฝาผิดตัว

“อืม..ฐานะทางบ้านก็ดี แล้วความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับธารธาดาเป็นอย่างไรบ้าง”

“ปู่คะ..ฉันขออนุญาตคุยกับคุณอาทิตย์สักครู่” ธารธาดายิ้มหวานให้คุณปู่

“เราสองคนรักกันมาก จะเรียกได้ว่าทางพฤตินัยมากกว่านิตินัย”

“นี่คุณ...”

“ทางพฤตินัยเรอะ” คุณปู่สมยศเอ่ยเสียงดัง “ไหนแกบอกกับปู่ว่า ไม่เคยมีความสัมพันธ์ใด ๆ กับพวกผู้ชายยังไงล่ะ”

“หนูกำลังจะเป็นลมอยู่แล้วค่ะ” ธารธาดาเอาปลายนิ้วกุมขมับ

“ฮื้ม..มันน่านัก ไอ้หลานสาวไม่รักดี”

“แต่ผมพร้อมที่จะรับผิดชอบทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับธารธาดา จนถึงขั้นแต่งงานภายในเดือนนี้เลยก็ได้”

“พอเลย ๆ ฉันไม่อยากฟัง เอาเป็นว่าแล้วแต่แกสองคนเถอะ” คุณปู่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับไม้เท้า “ฉันจะออกไปนั่งรถ เอาเป็นว่าพวกแกสองคนหมั้นหมายกันแล้ว”

“ให้ผมไปส่งไหมครับ” อาทิตย์แสดงความเป็นห่วง

“ไม่ต้อง ๆ กะอีแค่นั่งรถส่วนตัวกลับไปยังบ้าน ยังไม่ต้องให้คนขับรถมาช่วยพยุงเลย”

“ปู่คะ เดี๋ยวค่ะ” ธารธาดาร้องอุทาน

“งั้นเดี๋ยวผมลาตรงนี้เลย เดี๋ยวผมกับธารธาดายังต้องไปทำธุระต่อ” อาทิตย์คว้ามือเธอขึ้นมา แล้วบีบเอาไว้แน่น จนหญิงสาวรู้สึกอึดอัด “ไปกับผม...เดี๋ยวนี้”

หลังจากที่คุณปู่ขึ้นรถกลับไปที่บ้าน ทั้งสองก็ฉุดกระชากลากถูกันมาที่โรงจอดรถ เจ้าของดวงตาคู่งามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แล้วเงยหน้ามองคู่หมั้น(กำมะลอ)คนใหม่ ด้วยเหตุผลร้อยแปด

“เพื่อนฉันอยู่ที่ไหน !? คุณทำอะไรลงไปกับเขา” 

“เพื่อนคนไหนล่ะ คุณยังไม่เคยบอกผมสักคำ” อาทิตย์กระตุกรอยยิ้ม

“อย่ามาเล่นลิ้นนะคะ เทวาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน”

“พูดแล้วมันยาว เอาเป็นว่า..ระหว่างที่ขับรถ ค่อยคุยถึงรายละเอียดก็แล้วกัน” ชายหนุ่มจับต้นแขนของเธอ แต่ธารธาดาสะบัดมือออก

แต่มาเฟียหนุ่มไม่ยอมปล่อย

“ปล่อยนะคะ คุณตอบฉันมาว่าเอาเพื่อนฉันไปไว้ที่ไหน”

“ขึ้นรถแล้วผมจะบอก”

“....” ธารธาดาพูดไม่ออก แต่แล้วก็ถูกจับโยนลงไปยังบริเวณข้างคนขับ สีหน้าและความวิตกกังวลแสดงออกให้เห็น ว่าหญิงสาวเป็นห่วงเพื่อนแค่ไหน

“คุณห่วงหมอนั่นมากงั้นหรือ”

“เขาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน” เจ้าของร่างบางกระซิบเสียงแผ่ว “ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรกับเทวา ฉันจะไม่ยกโทษให้ตัวเองเลย และรวมไปถึงคุณด้วย”

“เขาสบายดี แค่พกช้ำดำเขียวนิดหน่อย”

ธารธาดาเบิกตากว้าง หันหน้าไปมองคนพูด

“นี่แปลว่าคุณสั่งให้ลูกน้องซ้อมเขาจนสาหัสงั้นเหรอ !?”

“ไม่สาหัส ก็แค่เบาะ ๆ เท่านั้น” อาทิตย์จ้องมองไปยังถนนเบื้องหน้า

“คุณจะพาฉันไปที่ไหน ฉันจะไปหาเทวาจอดรถเดี๋ยวนี้นะ” เธอแหวเสียงดัง

“พาคุณไปยังคอนโดผม เรายังต้องทำสัญญาอีกหลายอย่าง”

“สัญญาอะไร ฉันยังไม่ตอบรับคำขอเป็นคู่หมั้นกำมะลอหรอกนะนายมาเฟีย” ธารธาดาจ้องมองเขาดวงตาเป็นประกาย

อาทิตย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ชายหนุ่มในชุดสีดำไม่ตอบว่าอย่างไร ได้แต่ขับรถไปยังคอนโดของเขา ซึ่งเธอเองยังสับสน จับต้นชนปลายไม่ถูก..ขณะที่เจ้าของนัยน์ตาสีนิลเลี้ยวรถเข้าไปจอดบริเวณคอนโด อาทิตย์ก็เปิดประตูรถฝั่งเธอออก

“ถึงแล้ว ลงมาสิ”

ธารธาดายังคงนั่งนิ่ง ไม่ยอมลงไป

“ฉันไม่ไป”

“คุณกลัวผมงั้นหรือ”

คำพูดนั้นทำเอาหญิงสาวสะดุ้ง หันมาค้อนให้คนขับ

“ทำไมฉันต้องกลัวคุณด้วย” ธารธาดาผลักเขาออกไปจากประตู แล้วก้าวเดินบนถนน มาเฟียหนุ่มกระตุกยิ้มที่เรียวปาก เดินตามร่างเพรียวระหง..แต่แล้วเธอก็เป็นฝ่ายชะงัก “คุณมีหลักฐานหรือเปล่า ว่าเทวาปลอดภัยไม่ได้รับอันตรายใด ๆ จากพวกลูกน้องคุณ”

อาทิตย์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วเปิดให้หญิงสาวได้มองเห็นรูปภาพของเพื่อนสนิท เธอหน้าซีดเผือดดูท่าว่าเทวาไม่ได้แค่บาดเจ็บ ดูได้จากรอยแตกที่ศีรษะและริ้วรอยบนใบหน้ามีคราบเลือดอยู่เต็มไปหมด

“ขึ้นไปชั้นบนและเซ็นสัญญาก่อน ตอนนี้เราสองคนเป็นคู่หมั้นแล้วนะ”

“แล้วยังไง คุณมันก็เป็นแค่คนสวมรอย” ธารธาดาเอ่ยเสียงกระด้าง

“ถ้าไม่ยอมขึ้นไป ผมเป็นฝ่ายอุ้มคุณเองก็แล้วกัน”

เจ้าของเรือนร่างระหง ยังไม่ทันได้ตอบ เธอถูกเขาอุ้มพาดไหล่ขวาลงมา

“ปล่อยฉันนะ ฉันไม่ไป” ธารธาดาทุบแผ่นหลังเขา อาทิตย์ไม่สะทกสะท้านแถมยังฟาดก้นของหญิงสาว จนเธออับอาย ระคนโกรธ

พนักงานต้อนรับซึ่งเป็นคนของเขามากกว่าครึ่ง โน้มศีรษะแล้วต้อนรับอย่างแสนสุภาพ หญิงสาวเดินไปยังลิฟท์ประตูเปิดออก โดยไม่สนใจการปะทะคารมของธารธาดา

“ไม่ทราบว่าคุณจะไปชั้นไหนคะ”

“ห้องของผมชั้นเจ็ด”

“ฉันไม่ไป ช่วยด้วย”

พนักงานต้อนรับทำท่าอึดอัดใจ เพียงเพราะไม่แน่ใจว่ามาเฟียใช้กำลังฉุดหญิงสาวมาด้วย อาทิตย์สังเกตสีหน้า แล้วเหยียดยิ้มที่มุมปาก

“เธอคือคู่หมั้นผม”

“ใครคือคู่หมั้นคุณ” เธอร้องเสียงแหว ระดมกำปั้นหลังของเขาจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก ชายหนุ่มเดินไปยังห้องของตัวเอง ใช้รหัสเปิดมันออกและผลักประตูโยนหญิงสาวไปยังที่นอนจนจุกไปหมด เมื่อธารธาดาขยับตัวลุกขึ้น หญิงสาวก็หน้าซีดเผือด

“คุณจะทำอะไรคะ..”

อาทิตย์ถอดเสื้อนอกออก แล้วเอาเนคไทไปพาดวางกับเก้าอี้ ดวงตาของเขามองหญิงสาวที่กำลังตัวสั่นอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มเอาแขนเสื้อพับจนถึงข้อศอก แกะกระดุมสามเม็ดเผยให้เห็นกล้ามเนื้อ เหมือนคนที่ออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ

บทก่อนหน้า
บทถัดไป