บทที่ 6 เพื่อนสนิท(คิดไม่ซื่อ)

“มองอะไร !?”

ธารธาดาอยากจะหยิกตัวเองแรง ๆ ซักร้อยครั้ง

ไม่ได้สิ หญิงสาวจะมองอาทิตย์แบบนี้ไม่ได้ แทนที่จะรีบออกไปยังประตู..แต่เธอกลับจ้องมองดูมาเฟียหนุ่มถอดเสื้อผ้า แถมยังจะโชว์กล้ามเนื้อแข็งแกร่ง ให้ใจเต้นแรงอีก

“ผมเป็นคนขี้ร้อน คุณคงไม่ถือนะ” อาทิตย์มองหญิงสาว พร้อมกระตุกยิ้มที่เรียวปาก แล้วคลานเข่าขึ้นเตียงมา จนธารธาดาแก้มร้อนผ่าว

“ดะ..เดี๋ยวก่อน อย่าเข้ามานะคะ !?”

“ผมอยากทำ คุณล่ะ”

“ไม่ได้นะ ฉันยังบริสุทธิ์อยู่ ออกไปนะไม่งั้นจะทุ่มคุณด้วยแจกันใบนี้ด้วย” เธอร้องเสียงหลง คว้าเอาแจกันที่อยู่ข้างเตียงขึ้นมาข่มขู่

อาทิตย์เหยียดยิ้ม มองร่างบางที่นอนบนเตียงใต้ลำตัวเขา ชายหนุ่มก้มลงมองเข้าไปในดวงตาที่ซ่อนความรู้สึกกังวลเอาไว้ ใกล้จนสามารถฟังเสียงลมหายใจผะแผ่ว สองมือที่พยายามดันกล้ามเนื้ออกของอาทิตย์ บัดนี้มันละลายกลายเป็นน้ำไปหมดแล้ว

“ไม่ต้องห่วง..ผมจะเบามือที่สุด”

โอ้ยยยยย !? นี่ธารธาดาจะเสียความบริสุทธิ์ เพราะคู่หมั้นกำมะลออย่างนั้นเหรอ

หญิงสาวหลับตาปี๋ลง อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด มาถึงห้องของเจ้าพ่อมาเฟีย ถูกขังอยู่ที่นี่แล้วธารธาดาจะปฏิเสธได้ยังไง

พ่อแก้วแม่แก้วจ๋า ช่วยลูกช้างด้วย

“ผมจะดื่มน้ำ คุณล่ะจะเอาด้วยไหม”

ห๋า..ธารธาดากระพริบตามอง หันศีรษะไปบริเวณหัวเตียง เห็นท่าทางของชายหนุ่มที่เอื้อมมือมาจับเอาขวดน้ำและดื่มอย่างกระหาย คอเสื้อของอาทิตย์เป็นรอยหยดน้ำที่รินไหลออกมาจากขวด เมื่อเห็นดังนั้น แก้มของธารธาดาก็แดงเรื่อด้วยการอับอาย

บ้าจริง !? เธอเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย

“พวกเรามาเซ็นสัญญากันเถอะ” ชายหนุ่มลุกขึ้นไปหยิบปากกาและเอกสารสำคัญ

“สัญญาอะไรคะ !?”

“ก็เป็นสัญญาการหมั้นหมายยังไงล่ะ อ่านดูสิ”

ธารธาดาหยิบฉวยมาจากมือของมาเฟียหนุ่ม และลองอ่านผ่าน ๆ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรายละเอียดสัญญาที่เขาตั้งไว้ใช้

“สัญญานี้จะเซ็นไว้ทั้งสองฝ่าย เมื่อทั้งคู่ปฏิบัติตามสัญญา อีกฝ่ายหนึ่งต้องชดใช้เงินจำนวนห้าสิบล้านบาท”

“นี่มันอะไรคะ !? ฉันไม่เคยขอเงินคุณแม้แต่สตางค์แดงเดียว”

“ตอนนี้คุณเป็นคู่หมั้นผม เงินนั่นเป็นค่าตอบแทนน้ำใจ” เจ้าของร่างสูงเอ่ย ทั้ง ๆ ที่มีค่าห้าสิบล้าน

เจ้าของดวงตาคู่งาม ก้มหน้ามองรายละเอียด

“ทั้งสอง..ห้ามหลงรักฝ่ายตรงข้าม” ธารธาดาก้มหน้ากระซิบแผ่ว “หมายถึง..เราสองคนจะหมั้นกันและห้ามหลงรักอีกฝ่ายใช่ไหมคะ”

“ใช่”

“เพราะอะไรคะ !?” หญิงสาวเอ่ยถามเพียงเพราะอยากรู้ อาทิตย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก

“เพราะผมยังไม่อยากผูกพันธ์กับใคร ทำไม !? หรือว่าคุณไม่มั่นใจ ว่าตัวเองจะห้ามใจไว้ไม่อยู่แล้วเกิดรักผมขึ้นมาจริง ๆ”

“บ้า!?” แก้มของธารธาดาแดงระเรื่อขื้นมา “ใครจะไปรักมาเฟียอย่างคุณ”

“อ่านต่อสิ..”

“ห้ามเข้าใกล้ผู้ชายหน้าใหน มิฉะนั้นการหมั้นหมายต้องยกเลิกทันที...นี่มันอะไรกัน นี่สัญญาทาสชัด ๆ ฉันต้องไปทำงานยังโรงพยาบาลก็ต้องมีเพื่อนที่เป็นผู้หญิงบ้าง ผู้ชายบ้าง ใครจะไปยอม”

“เรื่องงานยกเว้นได้ แต่เรื่องเพื่อนชายคนสนิทผมไม่ไว้ใจ” อาทิตย์เอ่ยเสียงกระด้าง “เซ็นเอกสารทุกแผ่น ผมรอได้”

“คุณหมายถึงเทวาน่ะเหรอ” เจ้าของเรือนร่างบอบบางกระซิบแผ่ว เธอยอมรับว่าเทวาเป็นเพื่อนตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ในความรู้สึกของหญิงสาวเขาเป็นเหมือนเพื่อนสนิท มีความใกล้ชิดกับเธอมากกว่าอาทิตย์ด้วยซ้ำ

จู่ ๆ จะให้เธอผลักไสเขาออกไป ธารธาดาทำไม่ได้หรอก

“ในความรู้สึกของผม..เขาชอบพอในตัวคุณ” 

“คุณรู้ได้ยังไง !?”

มาเฟียหนุ่มมองดวงหน้างาม เขาไม่ได้ตอบเพียงแต่เก็บเงียบไว้พร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก พูดถึงเทวาแล้วทำให้เธอร้อนใจ อยากจะจบเรื่องสัญญาบ้า ๆ นี้ให้ไวที่สุด หญิงสาวอ่านผ่านตาก่อนจะจรดปากกาลงไปในสัญญาทุก ๆ หน้า เพื่อที่จะออกไปจากที่นี่

เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้เทวาเจ็บหนักแค่ไหน

“ฉันลงลายมือชื่อหมดแล้ว เอาล่ะ..ครั้งนี้ฉันไปได้หรือยัง”

“เขาถูกส่งไปยังโรงพยาบาลวชิรพยาบาล” อาทิตย์เอนหลังไปยังโซฟา ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วผายมือเชิญให้หญิงสาวออกไปจากห้อง “เชิญ”

ธารธาดาเดินไปสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปทันที อาทิตย์ยืนขึ้นและเดินไปที่เอกสารสัญญา เรียวตาสีนิลก้มมองลงต่ำ เรียวปากหยัดยิ้มน้อย ๆ

“ไม่อ่านให้มันดี ๆ แล้วก็เซ็นสัญญา..คุณจะเสียใจภายหลังธารธาดา”

หญิงสาวรีบร้อนไปยังประชาสัมพันธ์เพื่อถามถึงห้องที่เทวานอนบาดเจ็บอยู่ ตอนแรกธารธาดาคิดว่าเขาคงไม่เป็นไร แต่ที่ไหนได้พอเธอได้เห็นสภาพผ้าพันแผลที่ศีรษะและกระดูกหักที่ด้านขวา ไม่รวมบาดแผลพกซ้ำ ดวงหน้างามก็ซีดเซียวราวกับแผ่นกระดาษ

“เทวา” หญิงสาวเอ่ยเสียงกระซิบ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

“แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่ต้องห่วงฉันไปหรอก..” เทวายิ้มทั้งที่เรียวปากยังมีเลือดไหลซึม “เธอล่ะเป็นอะไรบ้าง ฉันพยายามขัดขวางแล้ว แต่กลุ่มชายฉกรรจ์กลับเอาแต่เตะต่อยฉัน จนหมดสติไปจนมีคนนำส่งโรงพยาบาล”

“บาดแผลตรงศีรษะเธอ แล้วไหนจะกระดูกหักอีก”

“ธารธาดา ฉันมีเรื่องอยากจะถาม..เธอไปยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนั้นทำไม เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นกลุ่มผู้มีอิทธิพล ตอนแรกที่ฉันออกจากบ้าน พวกเขาก็เข้ามารุมทำร้าย และบอกด้วยว่าอย่ามายุ่งเกี่ยวกับนายหญิงอีก ฉันงงไปหมดแล้ว”

ธารธาดาไม่ตอบคำถาม ได้แต่จับหลังมือเพื่อนสนิทเอาไว้

“ฉันจะเล่าทุกอย่างให้เธอฟัง”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป