บทที่ 7 กลลวงของมาเฟีย

..ธารธาดาเล่าเรื่องย้อนกลับไปตั้งแต่คืนแรกที่พบเจอกับมาเฟียหนุ่ม (แต่ไม่ได้เล่าให้ฟังว่าถูกเขาดึงเข้ามาจูบ) และยื่นข้อเสนอให้หญิงสาวห้าสิบล้านเพื่อแลกเปลี่ยนกับความต้องการของบิดา ที่ต้องการให้อาทิตย์หาคู่หมั้นที่เหมาะสมมาให้ และไม่ต้องถูกตัดขาดจากสมบัติตระกูล

“แล้วเธอตอบตกลงไหม”

“ถ้าฉันยอมตกลง เธอคงไม่เจ็บปางตายแบบนี้หรอก”

ธารธาดาหยิบแอปเปิลออกจากถุงที่เธอซื้อมาฝากเขา มันเป็นแบบสำเร็จรูปแม่ค้าบอกมาให้เทวาเรียบร้อยแล้ว เจ้าของดวงหน้างาม จมูกเชิดรั้นรับกับเรียวปากแดงระเรื่อเหมือนสีของกุหลาบ หยิบเอามันมาหนึ่งชิ้นทำท่าจะป้อนเข้าปากที่ขมเพราะฤทธิ์ยาที่เพิ่งกินเข้าไป

“ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันกินได้แต่นมแค่นั้นเอง”

“ถ้าอย่างนั้นก็กินนมถั่วเหลืองด้วยสิ” ธารธาดาช่วยประคองต้นคอแล้วใช้หมอนหนุนเอาไว้

เป็นครั้งแรกที่เทวาอิ่มใจมากที่สุด การที่ต้องทนนอนที่โรงพยาบาลแล้วแลกกับการดูแลเอาใจใส่ราวกับนางฟ้า แบบนี้ต่อให้ถูกซ้อมจนเจ็บหนักยิ่งกว่านี้ เทวาก็เต็มใจ

“เมื่อกี้ได้ยินธารธาดาพูดถึงสัญญา สัญญานี้มันเกี่ยวพันสำหรับเธอหรือเปล่า”

“สัญญาหมั้นน่ะเหรอ เขาให้ฉันหลังจากงานเสร็จสิ้น..แต่ไม่มีอะไรหรอก เหมือนสัญญาปากเปล่านั่นแหละ เพราะระหว่างอาทิตย์กับฉัน จะไม่มีวันหลงรักกันทั้งสองฝ่าย จนกว่าจะครบสามเดือน”

“หมายความว่ายังไง!? แปลว่าเขาห้ามหลงรักเธออย่างนั้นเหรอ”

“และฉันก็ห้ามหลงรักเขาเด็ดขาด” ธารธาดาป้อนนมให้กับเขา “สบายใจได้หรือยัง ตราบใดที่มีสัญญาปลอม ๆ ฉบับนั้น ก็คงไม่มีผู้ชายคนไหนกล้ามาจีบฉันหรอก”

เทวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก..

เขาเองก็ห้ามจีบเธอด้วยเช่นกันสินะ

“ฉันถามอีกข้อได้ไหม !?”

“อะไรเหรอ”

“การหมั้นหมายในครั้งนี้..เอ่อ มันหมายถึงทางนิตินัย หรือว่าพฤตินัยกันแน่”

แก้มของหญิงสาวร้อนผ่าว คำถามของเทวาทำเอาธารธาดาตีเผียะเข้าที่ขาข้างที่ใส่เฝือก ทำเอาชายหนุ่มร้องลั่น

“อุ้ย !? ขอโทษ ฉันลืมตัวไปหน่อย”

“เจ็บนะ ขาฉันทำท่าจะหักอีกแล้ว”

“บ้า เจ็บแค่นี้ไม่ถึงกับตายหรอก” ธารธาดาชำเลืองมองหน้าเทวา “จู่ ๆ ก็ถามมาได้ ว่าสัญญาครั้งนี้เกี่ยวกับพฤตินัยหรือเปล่า ขอบอกให้รู้นะว่าฉันเกลียดมาเฟียอย่างเขาที่สุด”

เทวาค่อนข้างหนักใจอยู่เหมือนกัน

“ธารธาดาเธอแยกที่อยู่กับอาทิตย์หรือเปล่า”

“แยกสิ ถามทำไมเหรอ”

“ระวังตัวไว้นะ ฉันเป็นห่วงเธอ”

“เอาตัวให้รอดเสียก่อนเถอะ ไม่ต้องมาห่วงฉัน” ธารธาดาหยิบแอปเปิ้ลใส่ปากเพื่อนสนิท “ฉันเป็นหมอนะ มีอย่างที่ไหนตัวเองอ่อนแอแบบนี้ จะคุ้มครองฉันได้ยังไง”

“ฉันจะพยายาม”

ทั้งคู่หัวเราะให้แก่กันและกัน โดยหารู้ไม่ว่า...มีใครคนหนึ่งจ้องมองอยู่ที่รถสีดำคันหรู จนกระทั่งรถยนต์เคลื่อนตัวออกไป...

วันนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว ธารธาดาลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับสะพายกระเป๋าหนังสีดำ เทวามองเธอด้วยความรู้สึกเหมือนอยากจะให้อยู่ต่อ

“วันนี้จะกลับแล้วเหรอ”

“ใช่ ฉันออกมานานแล้ว เดี๋ยวคุณปู่จะเป็นห่วง”

“เธอจะกลับมาเยี่ยมฉันอีกไหม”

“มาสิ ขอโทษนะที่พวกมาเฟียทำร้ายเธอ”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันเต็มใจ ถ้ามันสามารถทำให้เธอคอยห่วงใยฉันได้ขนาดนี้”

นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เทวาเปิดใจว่าอาจจะชอบเธอ ดูเหมือนว่าอาทิตย์จะพูดถูกทุกอย่าง หญิงสาวได้แต่ยิ้มรับแต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากที่ร่ำลากันเรียบร้อย ธารธาดาก็เปิดประตูเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าสู่ถนนอย่างไม่เร่งร้อน

..เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในกระเป๋าเธอ

ธารธาดาขมวดคิ้วมองดูโทรศัพท์ที่ดังกังวาน เหมือนจะเร่งเร้าให้หญิงสาวรับมันขึ้นมารับสาย

“ใครกันนะ ดึกดื่นป่านนี้แล้ว” เจ้าของร่างบางรำพึงกับตัวเอง “สวัสดีค่ะหมอธารธาดาเป็นคนพูดอยู่ค่ะ”

            “คุณหมอเหรอคะ!? มาช่วยดูคนไข้กำลังคลุ้มคลั่งหน่อยเถอะ ฉันไม่ไหวแล้ว”

“ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ เขาขาดยานานหรือยัง หรือว่าไม่ยอมกินยา”

“ไม่รู้ว่าแกเอายาทิ้งไปหรือเปล่า คุณหมอรีบมาด่วนเลยนะคะ”

“แล้วยาฉีดล่ะคะ หมอไม่ได้เอาติดตัวมาเลย ที่บ้านยังพอมีอยู่บ้างไหมคะ” ธารธาดาเลี้ยวรถยนต์มาจอดบริเวณริมถนน “ถ้าหมอแนะนำกรณีคนไข้อาการหนัก ควรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจมาระงับเหตุก่อนนะคะ จะได้ไม่ต้องรอหมอ”

“ตอนนี้เขาอาละวาดหนักมา ทำลายข้าวของภายในบ้าน” ป้าทำท่าว่าจะร้องไห้ออกมา “ถ้าให้ตำรวจมาถึงฉันกลัวว่าเรื่องจะบานปลายยิ่งขึ้นน่ะค่ะ ขอร้องคุณหมอให้ช่วยมาฉีดยาระงับประสาทให้ทีได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ บ้านอยู่ตรงไหนคะ เดี๋ยวหมอจะเข้าไปค่ะ”

             “อยู่ซอย6/9 บ้านสีน้ำเงิน ซอย4 น่ะค่ะ” ญาติคนไข้รีบบอกที่อยู่

“เดี๋ยวหมอจะเข้าไปภายในครึ่งชั่วโมงนะคะ”

จรรยาบรรณของหมอ ทำให้เธอไม่อาจทิ้งภาระหน้าที่ได้

             “ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ”

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่อยู่แล้ว”

หญิงสาวปิดโทรศัพท์ แล้วเร่งเครื่องไปยังทิศทางตามที่กูเกิ้ลบอกพิกัดมา เกือบชั่วโมงต่อมาธารธาดาก็ได้มาถึงสถานที่ที่นัดกับญาติคนไข้ ยังไม่ทันที่ธารธาดาจะเปิดประตูรถ คนขับรถก็วิ่งเข้ามาเปิดประตูรั้วเอาไว้ และเชิญเธอเข้าไปข้างใน หญิงสาวจึงขับเข้าไปจอดรถบริเวณสถานที่ของเจ้าของบ้าน

“คุณหมอมาแล้วเหรอคะ !?”

“คนไข้อยู่ตรงไหนคะ” เธอรีบเปิดประตูลงมาถามด้วยความเร่งร้อน

“อยู่ทางนี้ค่ะ ตามฉันเข้ามาเลยค่ะ” คุณป้าที่โทรหาธารธาดาเดินขึ้นไปยังชั้นที่สอง ความรู้สึกเหมือนกับว่ามันเงียบเกินไป ข้าวของก็ยังไม่ได้แตกเสียหาย

“เชิญคุณหมอเข้าไปดูเอาเองเถอะค่ะ”

หญิงสาวพยักหน้าและเปิดประตูเข้าไปรักษาคนไข้ก่อน เมื่อเธอเข้าไปภายในห้องมันเงียบเกินกว่าที่คนไข้กำลังอาละวาด ธารธาดาหันซ้ายและมองไปทางขวา ข้าวของภายในห้องจัดเก็บอย่างเรียบร้อย ผิดกับบ้านคนไข้ที่เธอเคยไปรักษาที่อื่น ๆ

“คุณนี่เชื่อคนง่ายจริง ๆ นะ”

บทก่อนหน้า
บทถัดไป