บทที่ 8 โหด ดุ เถื่อน
“คุณอาทิตย์” ทำเอาเธอถึงกับสะดุ้งโหยง
“ใช่ผมเอง” เสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มที่นั่งดูภาพถ่ายอยู่บนโต๊ะเอกสาร..
“คุณให้คุณป้าโทรไปหาฉัน ที่แท้ก็เป็นการหลอกลวงงั้นหรือคะ” สีหน้าของแพทย์สาวซีดเผือด “ที่นี่คือที่ไหน ทำไมคุณถึงไม่อยู่คอนโดฯ”
“เพราะอยู่ที่นี่มันสบายกว่า” อาทิตย์นั่งไขว่ห้าง ดวงตามองไปยังธารธาดา”นี่รูปถ่ายของจริงใช่ไหม”
“ภาพนั่น..คุณใช้ลูกน้องตามไปส่องถึงโรงพยาบาลงั้นเหรอคะ”
“ตอบผมก่อน ว่านี่คือหลักฐานที่คนสองคนกำลังคบหากันแบบสนิทใจใช่ไหม” เจ้าของร่างแข็งแกร่งโยนรูปถ่ายไปยังโต๊ะ เหมือนกับว่าเพิ่งปริ๊นออกมาอย่างสด ๆ ร้อน ๆ “หวานกันจนน้ำตาลขึ้นเลยสินะ”
“เทวาเป็นเพื่อนสนิทของฉัน ฉันเบื่อที่จะต้องตามมางอนง้อคุณ” ธารธาดาหันหลังไปยังประตู แต่แล้วก็หมุนไม่ได้ เหมือนกับมีรหัสเปิดปิดไร้ร่องรอย “ประตูนี่มัน...”
“เปิดไม่ออกใช่ไหม” สีหน้าของเขาเย็นชา “ไม่ต้องกลัวผมหรอกนะ ผมไม่ทำอะไรคุณหรอก”
ธารธาดากลืนน้ำลายลงคอ ฝีเท้าถอยห่างจากอาทิตย์ไม่รู้ตัว
“กรุณาช่วยเปิดประตูให้ฉันเถอะค่ะ ฉันนัดคุณปู่เอาไว้ว่าจะกลับไปโดยเร็วที่สุด” เจ้าของเรือนร่างบอบบางแตะแผ่นหลังไปที่ประตู ตัดสินใจใช้ปู่เป็นข้ออ้าง
“ผมควรลงโทษคุณยังไงดีที่ผิดสัญญาการหมั้นหมาย”
อาทิตย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก ค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินมาหาเธอ ทั้งยังสวมเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมสองสามเม็ด เห็นได้ชัดจากดวงตาไม่พอใจชัดเจน
ธารธาดาถึงกับสะดุ้งโหยง เมื่อชายหนุ่มเอามือขวาวางอยู่บนประตูค่อนข้างรุนแรง
“ในสัญญาคุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้นี่นา”
“คุณเป็นฝ่ายลงชื่อในสัญญาครบทุกแผ่น..แล้วจะอ้างว่าผมไม่มีสิทธิ์อย่างนั้นหรือ” มาเฟียหนุ่มกระซิบเสียงแหบพร่า
หญิงสาวตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที สัญญาฉบับนั้น..เธอแทบไม่ได้อ่านจนละเอียดเลยด้วยซ้ำ
“ไม่จริง ฉันไม่ได้..”
อาทิตย์เดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วเอาสัญญามาให้ธารธาดาดู หญิงสาวใจเต้นแรงเมื่อหยิบเข้ามาอ่านทีละข้อ สีหน้าซีดเผือดลงราวกับแผ่นกระดาษ
“เมื่อทั้งคู่ตกลงทำสัญญากันแล้ว ย่อมหมายถึงว่าให้นอนร่วมเตียงเดียวกัน” เจ้าของร่างบอบบางเอ่ยเสียงแผ่วเบา “เมื่อเช้ามันยังไม่มีข้อนี้นี่นา”
“อ่านให้ละเอียด ว่าคุณละเมิดสัญญาว่าอย่างไร”
“ห้ามคู่หมั้นของตน ละเลยหรือนอกใจภายในระยะเวลาสามเดือน” อาทิตย์มองเธอนัยน์ตาวาว “ถ้าหากละเมิดข้อนี้ ให้อีกฝ่ายลงโทษทุกประการ สามารถทำให้อีกฝ่ายกลายเป็นนิตินัยน์กลายเป็นพฤตินัยได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย”
ธารธาดาเกือบทำสัญญาหมั้นหมายหล่นลงพื้น แต่อาทิตย์เอามือดึงกลับไปเสียก่อน
“ไม่จริง..” หญิงสาวลืมตาโต นี่เธอไม่ได้ฝันไปหรอกใช่ไหม “ฉันทำอะไรลงไป”
“เอาล่ะ เรื่องสัญญาเป็นอันจบเพียงแค่นั้น..คราวนี้ผมจะเลือกลงโทษคุณยังไงดี” มาเฟียหนุ่มโน้มริมฝีปากลงไปกระซิบที่ริมหู “หรือว่าผมควรจะเลือกความสัมพันธ์แบบพฤตินัยดีกว่าธารธาดา”
“เรื่องสัญญาหมั้นหมายฉบับนั้นถือว่าเป็นโมฆะ ปล่อยฉันนะคะ”
หญิงสาวร้องอุทานขึ้นมา เมื่อรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายอุ้มธารธาดาพาดไหล่ แล้วโยนลงกับเตียงโดยไม่รีรอเลยแม้แต่น้อย อาทิตย์ก็บีบข้อแขนเรียวบาง ไว้เหนือปลอกหมอน สภาพตอนนี้ของคนทั้งคู่ลำตัวติดกัน ธารธาดาหายใจหอบด้วยความกลัว ชายหนุ่มเตรียมพร้อมที่จะลงโทษด้วยความไม่พอใจ
อาทิตย์ปลดกระดุมเสื้อจนหมด เผยให้เห็นร่างกายอันแข็งแกร่งและมีซิกแพค ธารธาดากลืนน้ำลายลงคอ ไม่รู้จะสรรหาคำขอร้องใด ๆ เพื่อให้มาเฟียหนุ่มยอมปล่อยเธอ
“ได้โปรดเถอะ เรื่องครั้งนี้ฉันยอมรับว่าเป็นฝ่ายผิดสัญญาเอง” ธารธาดาน้ำตารื้น “ฉันจะยอมเป็นคู่หมั้นคุณ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้”
อาทิตย์จรดปลายจมูกสูดลมหายใจลึกจากเส้นผมที่ยาวสลวย
“ขอผมคิดดูก่อนนะ”
“...”
ธารธาดาหันหน้าหนี แต่ความใกล้ชิดกลับทำให้หัวใจเต้นระรัว เมื่อมาเฟียหนุ่มจรดริมฝีปากมาคลอเคลียกับต้นคอและปลายคางของหญิงสาว กลิ่นหอมละมุนมาจากไหล่กว้างที่เขาใช้อยู่เป็นประจำ เรือนร่างที่สัมผัสทำเอาเธอร้องเสียงผะแผ่ว
“มองหน้าผม” อาทิตย์กระซิบแผ่ว
เจ้าของเรือนร่างบาง ต้องกลั้นหายใจยอมเปิดตาจ้องมองใบหน้าอันคมคายที่อยู่ตรงหน้า ปลายจมูกแทบชนกัน ธารธาดามองเขาในระยะใกล้ ผิวของเขาขาวกว่าที่คิด จมูกโด่งเป็นส้น เรียวปากได้รูป จนหญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่า
อาทิตย์มีรูปร่างและดวงตาชวนค้นหาเสียเหลือเกิน
“พิสูจน์สิ ว่านอกจากผมแล้ว ยังเผื่อแผ่ใครบ้าง”
“อะไรคะ!?”
“รอยจูบ”
คำพูดของมาเฟียหนุ่มทำให้ลำตัวของหญิงสาวแข็งทื่อขึ้นมาในทันที
..ถ้าหมายถึงซีรีส์แนวตั้งที่คู่พระนางจูบกันหวานฉ่ำ มันก็ดีอยู่หรอกแต่นี่พระเอกเป็นถึงมาเฟีย ที่มีแต่ความแข็งกร้าว โหด และเหี้ยมมาขอจูบเอาดื้อ ๆ ใครจะไปยอมกันล่ะ
“ฉันยังไม่เคย..จูบใครมาก่อน” ธารธาดาเริ่มอึกอัก..
“ผมจะสอนให้” อาทิตย์เลื่อนมือเข้าไปยังด้านข้างเผยให้เห็นถึงผิวขาวผ่อง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยทำท่าว่าจะร้องออกมา แต่ก็เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มประทับรอยจูบ สัมผัสแรกบนกลีบริมฝีปากอบอุ่นและเชื่องช้า ก่อนจะเริ่มร้อนแรงด้วยอุณหภูมิที่สูงขึ้น
ธารธาดายอมให้มาเฟียหนุ่มจูบ เธอเองก็ผ่อนเรี่ยวแรงผลักไสอาทิตย์รับจุมพิตด้วยความเผลอไผล จนกระทั่งได้ยินเสียงคำรามเบา ๆ ก่อนที่ท้ายทอยจะถูกมือของอาทิตย์ผลักดันให้รับจุมพิตที่ร้อนแรงตามอุณหภูมิที่เริ่มก่อตัวขึ้นช้า ๆ จนหญิงสาวเริ่มรู้ตัวแล้วว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ แกะกระดุมเสื้อของธารธาดาจนหมด
“เดี๋ยวค่ะ ฉันยังไม่..อืม”
