บทที่ 47 บทที่ 45 ขาดหายก็หวั่นไหว

บทที่ 45 ขาดหายก็หวั่นไหว

“ผัวไม่มาดูเหงานะ” หนิงเห็นเพื่อนนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่างสายตาก็มองไปทางประตูบ้านก็เลยอดแซวไม่ได้

“พูดไปเรื่อย” และกล่องของขวัญก็วางลงบนตักเธอ

“สุขสันต์วันเกิดจ่ะ” ธันยวีร์เงยหน้าขึ้นไปและยิ้มให้เพื่อน นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกในรอบหลาย ๆ ปีเลยก็ว่าได้

“ขอบใจ” เธอเอ่ยตอบไปแค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ