บทที่ 9 เอาใจหลาน
“นั่งดีๆสิเดลีน” มาตีซไม่กล้าผลักเพราะหน้าท้องที่นูนออกมาของเธอชนหน้าท้องแกร่งของเขา
“ฉันนั่งไม่ดีตรงไหนล่ะมาตีซ ฉันรักคุณนะมาตีซ” เดลีนจับมือของมาตีซมาวางสองเต้าอวบใหญ่ของเธอแล้วกุมมือเขาไว้บังคับให้บีบ
“ไม่เอาน่าเดลีนเราต้องรีบไปนะ เดี๋ยวพรินซ์จะรอ” มาตีซบอกภรรยาตีทะเบียนแล้วดึงมืออกราวกับแตะของร้อนซึ่งเขาไม่อยากให้เดลีนอารมณ์เสีย
“มันไม่เสียเวลามากหรอกนะมาตีซ” เดลีนบอกสามีแล้วบดเบียดสะโพกบี้กับท่อนเนื้อลำใหญ่ที่เธอรู้ดีว่ามันเอาถึงใจขนาดไหนและอยากได้มันอีกตั้งแต่แต่งงานกันมาเธอกับเขายังไม่มีความสัมพันธ์กันอีกเลย
“อย่าเพิ่งเลยเดลีน เธอไม่ห่วงลูกหรือไงล่ะ” มาตีซเอาลูกมาอ้าง
“แต่คุณหมอมอกว่าได้แค่คุณอย่าทำรุนแรงเท่านั้นเอง” เดลีนหน้าง้ำเมื่อสามีปฏิเสธทั้งที่คุยกับคุณหมอมาแล้วว่าไม่เป็นไรแค่อย่าทำรุนแรงหรือผาดโผน
“ฉันนัดกับพรินซ์ไว้นะเดลีน รีบอาบน้ำเถอะ” มาตีซบอกเดลีนแล้วหยิบครีบอาบน้ำมาบีบใส่มือแล้วลูบไล้ผิวกายให้เธอแทนทำให้เดลีนมองเขาไม่พูดไม่จาจนเขาอาบน้ำให้เธอเสร็จก็ลุกขึ้นออกจากอ่างอาบน้ำแล้วไปแต่งตัวเงียบๆ
“มาตีซ”
“ว่าไง”
“คุณมีคนรักหรือเปล่า” เดลีนถามมาตีซเพราะตอนที่เขาอาบน้ำให้เธอเหมือนกับว่าเขากำลังคิดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ
“เปล่า”
“จริงเหรอ”
“แล้วแต่เธอจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ แต่งตัวเร็วเข้าสิฉันไม่อยากถูกพรินซ์มันว่า” มาตีซบอกเดลินที่ทำท่าสงสัยตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครเพราะไม่ออยากให้ใครมาเดือดร้อน
“พรินซ์ไม่ว่าหรอกเพราะคุณรอฉัน อีกอย่างฉันท้องหลานของเขาอยู่นะ” เดลีนตอบสามีหากคนในครอบครัวของสามีพูดว่าอะไรเธอก็จะเอาลูกมาอ้างแม้แต่เดมี่ที่เป็นไม้เบื่อไม่เมากันยังต้องยอมเพราะหลานลืมเรื่องที่ถามสามีก่อนจะแต่ตัวแม้จะท้องก็ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเมื่อเสร็จก็เดินยิ้มแฉ่งออกไปหามาตีซเพราะเปนครั้งแรกที่เขาชวนเธอไปด้วย
“จะไปไหนกันเดลีน มาตีซแด๊ดนึกว่าคืนนี้จะค้างที่นี่เสียอีก” เลอาทักลูกสาวกับลูกเขยที่แต่งตัวออกไปข้างนอก
“พอดีผมนัดพรินซ์ไว้ครับลุงเลอา” มาตีซตอบพ่อตาที่เขายังเรียกลุงเหมือนเดิม
“งั้นไปเถอะยังไงก็ห่วงลูกเมียบ้างนะมาตีซ” เลอาไม่ได้สนใจว่ามาตีซจะเรียกเขาว่าลุงยังไงมาตีซก็เป็นลูกเขย
“ครับ” มาตีซก้มศีรษะให้เลอาแล้วยิ้มให้ไดร่าก่อนจะเดินไปที่รถพร้อมกับเดลีนเพื่อไปหาน้องชายตามที่นัดกันไว้
ที่บ้านของพราวพลอย
สองพี่น้องไปหาหมอเสร็จก็ไปซื้อของต่อก่อนจะพากันไปนั่งเล่นที่สวนสาธารณะใกล้บ้านจนกระทั่งเย็นก็พากันกลับบ้าน
“วันนี้ไม่ต้องทำอาหารเย็นนะแก้ม เดี๋ยวพี่จะพาไปกินอาหารฝรั่งเศสร้านนี้อร่อยมากพี่อยากให้แก้มลองชิมดู” พราวพลอยบอกน้องสาวไม่รู้ทำไมวันนี้เธออยากกินอาหารฝรั่งและทำให้คิดถึงร้านนั้นที่มาตีซพาเธอไปกินครั้งแรก
“แก้มว่าพี่พราวอย่าไปเลยค่ะ พี่พราวอยากกินอะไรเดี๋ยวแก้มลองหัดทำให้กินก็ได้” คนเป็นน้องอาสาทำอาหารให้พี่สาวกับหลานที่มักอยากกินของแปลกๆล้วนแต่เป็นอาหารฝั่งเศสก็สมควรแล้วล่ะเพราะพ่อเป็นคนฝรั่งเศส เก็จลดาได้แต่คิดไม่กล้าพูดออกมา
“น่านะแก้ม เดี๋ยวพี่คลอดลูกแล้วก็ไม่ได้ไปอีกนานเลยนะ” คนท้องอยากกินอาหารฝรั่งเศสอ้อนน้องสาว
“ก็ได้ค่ะ แค่ครั้งนี้นะคะ พี่พราวท้องโตแล้วแก้มไม่อยากให้ออกไปไหนตอนกลางคืนมันอันตรายอีกอย่างก็ใกล้คลอดแล้วด้วย” เก็จลดาพูดด้วยความเป็นห่วงพี่สาว
“ขอบใจมาน้องรัก งั้นพี่ไปอาบน้ำก่อนนะ” พราวพลอยยิ้มให้น้องสาวแล้วเดินอุ้ยอ้ายไปห้องนอนที่ทั้งสองย้ายลงมานอนห้องพักแขกที่อยู่ชั้นล่างและเอาเสื้อผ้าของใช้เด็กอ่อนทั้งหมดไว้ห้องใต้บันได้ที่ตกแต่งใหม่สำหรับแต่งตัวของลูกชายเพราะท้องโตขึ้นลงบันไดลำบาก
เก็จลดามองตามหลังพี่สาวแล้วส่ายหน้าไปมา แม้จะเป็นห่วงแต่เธอก็รู้ว่าพราวพลอยดูแลตัวเองและลูกในท้องเป็นอย่างดีกินแต่ของบำรุงที่มีประโยชน์จนรูปร่างอวบอิ่มสวยเซ็กซี่ทั้งที่ท้องโตหนุ่มฝรั่งยังมองเหลียวหลัง
ก่อนจะเดินขึ้นไปอาบน้ำที่ห้องเมื่อแต่งตัวเสร็จก็ลงมาดูพี่สาวที่ใส่ชะเดรสยาวสีครีมดูเรียบหรูผิดกับเธอที่ใส่กางเกงสกินนี่เสื้อเชื้ตตัวยาวถึงเข่าสวมเสื้อโค้ชตัวบางเพื่อกันลมเหมือนกับพราวพลอยแล้วสองสาวก็เลือกขับรถไปเองและเก็จลดาก็เป็นคนขับเพราะมีใบขับขี่สากลและช่วงที่พี่สาวท้องโตเธอก็เป็นคนขับมาตลอดและจำเส้นทางไปโรงพยาบาลแม่นสุดรองลงมาก็ตลาดแล้วห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านส่วนที่ไกลออกไปก็ใช้บริการแท็กซี่
เวลา17.40น. สองพี่น้องไปถึงร้านอาหารฝรั่งเศสเก่าแก่ที่มีแต่พวกเศรษฐีทั้งหลายชอบมารับประทานอาหารกันที่นี่และต้องจองโต้ะก่อนพนักงานก็มาต้อนรับลูกค้าสาวทั้งสองเชิญไปที่โต้ะและสั่งอาหารมารับประทานกันเพราะยังหัวค่ำพราวพลอยไม่อยากอยู่ดึก
“อร่อยมากเหรอคะพี่พราว” เก็ลดามองพี่สาวทานอาหารอย่างอร่อยสำหรับเธอก็พอกินได้ไม่ถึงกับชอบ
“อร่อยมากจ้ะ อาหารร้านนี้รสชาติดั้งเดิมเปิดมาเป็นร้อยปีเลยนะแก้มถ้าคนต่างชาติอยากรู้รสชาติอาหารฝรั่งเศสก็ต้องมาร้านนี้เลยจ้ะ” ว่าที่คุณแม่พูดไปก็เคี้ยวอาหารตุ้ยๆ
“แก้มดีใจนะคะที่เห็นพี่พราวมีความสุขแบบนี้ หลานแก้มต้องเป็นเด็กอารมณ์ดีมากแน่ค่ะ” เก็จลดายิ้มให้พี่สาวที่เข้มแข็งมากสามารถตัดใจจากแฟนเก่าได้เด็ดขาด
“เราต้องรักตัวเองก่อนนะแก้ม ไม่ใช่ว่าพี่จะลืมเขาได้ง่ายแต่บางอย่าเราเลือกจะเก็บไว้ในใจแล้วเราก็อยู่กับมันให้ได้คุณพ่อคุณแม่สอนพี่มาตลอดไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นให้คิดถึงตัวเองรักตัวเองก่อนแล้วลุกขึ้นสู้เอาชนะมันไห้ได้แล้วเราจะมีความสุขส่วนความทุกข์มันก็โยนทิ้งลงแม่น้ำไปเลยและพี่ก็พยายามทำมาตลอดเพื่อลูก” พราวพลอยพูดกับน้องสาวตอนนี้เธอมีแค่ลูกกับน้องสาวที่เป็นที่รักและเป็นกำลังใจให้เธอมาตลอดแม้จะลืมมาตีซไม่ได้แต่เธอก็เก็บไว้ในใจ
“พี่พราวจะเป็นแม่ที่ดีของหลานแก้มค่ะ” เก็จลดายิ้มให้พี่สาวจากนั้นสองพี่น้องก็ทานอาหารและคุยกันไปเบาๆจนกระทั่งลูกค้าทยอยเข้ามาในร้านมากขึ้นทั้งสองก็อิ่มพอดี
“อิ่มมากเลย” พราวพลอยลูบท้องตัวเองไปมาเพราะกินเสียอิ่มแปล้ไม่รู้คืนนี้จะหลับลงหรือเปล่าแต่ก็อยู่ในปริมาณมาตรฐานสำหรับคนท้อง
“งั้นเช็คบิลนะคะ เราจะได้กลับบ้าน” เก็จลดาบอกพี่สาวและเรียกบริกรมาเช็คบิล
เมื่อสองพี่น้องเช็คบิลแล้วก็เดินออกไปจากร้านตรงไปลานจอดรถจังหวะเดียวกับรถของพรินซ์แล่นเข้ามาจอดข้างๆรถคันเล็กทะเบียนตรงกับรถคันโปรดของพี่ชายและตอนนี้มีผู้หญิงสองคนเดินมาที่รถและคนหนึ่งท้องส่วนคนไม่ท้องเปิดประตูรถให้ช่วยคนท้องขึ้นรถเสร็จก็อ้อมไปฝั่งคนขับแล้วขับออกไปและเขาเห็นหน้าสองสาวอย่างชัดเจนและคนที่ท้องโตเคยควงกับพี่ชายของเขา
“ดัลแคนฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงสองคนนั่นเป็นใคร”
“ได้ครับคุณพรินซ์” ดัลแคนรับคำสั่งของเจ้านายก็โทรบอกบอดี้การ์ดให้ตามรถคันเล็กแต่ราคาไม่เล็กเพราะเป็นแอสตันมาติน
“ผู้หญิงคนที่ท้องนั่นเป็นแฟนคุณมาตีชนี่ครับ” รอยส์พูดขึ้นเขาเคยเห็นแฟนของมาตีซสองสามครั้งก็พอจำได้เพราะเธอเป็นผู้หญิงไทย
“พวกนายอย่าเพิ่งพูดไปนะรอยส์ ดัลแคน ฉันไม่แน่ใจว่าผู้หญิงคนนั้นท้องแล้วเกี่ยวข้องกับมาตีซหรือเปล่าเดี๋ยวจะลองถามดูก่อน” พริซ์บอกคนสนิททั้งสองเขาเองก็ไม่แน่ใจบางทีผู้หญิงคนนั้นอาจจะมีแฟนใหม่ไปแล้วก็ได้เขาก็เดาไม่ถูกว่าเธอท้องโตแค่ไหนแต่ที่อยากรู้คือไอ้รถคันเล็กแต่ราคาไม่น้อยนั่นต่างหากว่ามันไปอยู่กับผู้หญิงสองคนนั่นได้ยังไง
พรินซ์เดินลงจากรถเข้าไปในร้านอาหารฝรั่งเศสเก่าแก่ที่สุดในย่านนี้ที่เขาชอบมาทานบ่อยแต่ไม่ค่อยมีเวลาหากจะคุยธุระกับเพื่อนหรือพี่ชายที่เขาจะนัดที่นี่เพราะเงียบดีก่อนจะเดินตามบริกรหนุ่มไปที่โต้ะจองไว้รอพี่ชายกับเพื่อนเพื่อคุยเรื่องงานที่ขอให้เพื่อนช่วย
มาตีซมาถึงร้านคล้อยหลังน้องชายไปสิบนาทีเมื่อรถจอดชนเทพก็ลงมาเปิดประตูรถให้เจ้านายทั้งสองและยืนสำรวมอยู่ข้างรถเมื่อเจ้านายเดินเข้าไปในร้านอาหารพวกเขาก็เดินตามไปจนถึงโต้ะ
“อ้าวเดลีนมาด้วยเหรอ” พรินซ์มองเดลีนที่เดินควงแขนพี่ชายเข้ามาแล้วทำหน้างงทักพี่สะใภ้
“แล้วนายเห็นใครล่ะพรินซ์” เดลีนค้อนพรินซ์ที่ถามเหมือนไม่อยากให้เธอมา “หรือฉันมากับมาตีซไม่ได้”
“เธอจะไปไหนมาไหนก็เรื่องของเธอสิเดลีน ฉันแค่แปลกใจที่เห็นเธอมาเท่านั้นเองอยากกินอะไรก็สั่งตามสบายนะ” พรินซ์คิดว่าคืนนี้คงไม่ได้คุยกับพี่ชายแน่และเขานัดแจสเปอร์กับชอว์นด้วย
“แจสเปอร์กับชอว์นยังไม่มาอีกเหรอพรินซ์” มาตีซถามน้องชายที่นั่งคนเดียว
