บทที่ 16 16

เมื่อฤดูหนาวย่างเข้ามาถึง ยามเช้าตรู่แบบนี้จึงดูมืดอยู่ แต่เสียงวิ่งปึงปัง กับเสียงร้องไห้ปนสะอื้นยานคางที่ดังแว่วๆ ฝ่าความหนาวกับสายลมเข้ามาถึงในเรือนจับน้ำเสียงได้คล้ายๆ เสียงเด็ก ทำให้ร่างบางที่กำลังซุกไซ้อยู่กับแผงอกกำยำราวกับลูกแมวน้อย ค่อยๆ ปรือตาขึ้น 

น่าตกใจกว่าเสียงร้องของเด็กจนสีตลาร้องเสี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ