บทที่ 32 32

“โอ๊ย! อูยยย”

ร่างสูงยันตัวจากเตียงมองผ้าปูเตียงที่มีหยดเลือด ครองฤทธิ์รู้สึกอิ่มเอิบในหัวใจอยู่เงียบๆ ส่วนสีตลาเห็นสายตาที่มองเธออย่างใช้ความคิด

“ปอเต๊อะเจ้า ข้าเจ้ากลั๋วว่าวันพูกจะเดินบะได้” (พอเถอะค่ะ ฉันกลัวว่าพรุ่งนี้จะเดินไม่ได้)

“เดินไม่ได้ ฉันอุ้มเธอเองก็ได้นี่”

เขายืดกายเต็มความสูง กรามแกร่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ