บทที่ 31 โงหัวไม่ขึ้น

เดนิสยิ้มกว้าง โบกมือให้คนเป็นแม่กับพ่อ เต็มไปด้วยความสดใสปนทะเล้น

โฮปเหมือนยกภูเขาออกจากอก ลุกไปนั่งข้างแฟนเด็ก แล้วอุ้มมานั่งบนตัก ฝ่ามือหนาลูบไล้บริเวณขาอ่อนเบาๆ

“พี่จ๋า” ความสดใสพลันหายอิงซบศีรษะกับบ่าแกร่งของคนพี่

“ครับ” ตอบรับเสียงอ่อนโยน ปลายนิ้วเกลี่ยแก้มใสอย่างแสนรัก

“ปิ๊ซ่าเจ็บ” น้ำเสียงออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ