บทที่ 57 นับสิบ

แน่นอนว่าการที่น้ำมนต์มาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกัน ถึงแม้จะคนละคณะ แต่กรย่อมเดินหน้าเต็มกำลัง เพื่อรู้ให้ได้ว่าเธอคือผู้หญิงในคืนนั้น

วันที่สองของการเปิดภาคเรียน ช่างเป็นเช้าที่สดใสในความรู้สึกของน้ำมนต์ เสียงรองเท้ากระทบพื้นทางเดินของคอนโดบนชั้นที่ห้าสิบแปดที่เงียบสงบ ปลายนิ้วเรียวกดปุ่มลิฟท์ รอเพ...