บทที่ 12 EP.12 แฟนเก่าหลบไป ผัวใหม่จะเดิน!

ความเสียวปนความรู้สึกประหลาด พุ่งอัดกระแทกสาวน้อยอย่างจัง เขาทำลามกในแบบที่คนปกติไม่ค่อยจะทำสักเท่าไหร่นัก สองขาเรียวที่ยกขึ้นตั้งฉากชันเข่าเริ่มสั่นพับ พยายามขมิบรูร่องที่ตีบตันบ้วนน้ำแข็งก้อนเล็กออกมา

ปักกกก!

น้ำแข็งกระเด็นติดกับขอบโต๊ะไม้ที่วางอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มร้ายกาจของไมยราพเผยให้เห็น เขายกขาเรียวตัวเล็กขึ้นพาดบ่า ลุกยืนจนร่างบอบบางล้มนอนหงาย ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสยิวยิ่งสร้างอารมณ์กระหาย ตะบี้ตะบันเรียวลิ้นเลียน้ำแข็งที่ละลายผสมน้ำเมือกสีใสทะลักไหลอย่างคับคั่ง กลืนดูดเอร็ดอร่อยตวัดชิมมูมมาม ก่อนจะแหย่นิ้วชี้แข็งแทงเข้าไปกะซวก

'อ๊ะ~อ๊าส์! อ๊าส์!

ซู่

เป็นไปตามคาดหวัง น้ำหวานสีใสพุ่งปรี๊ดออกมา เอวบางร่อนกระตุกแอ่นตามสัญชาตญาณ แต่เขาไม่ยอมหยุดแค่นั้น ยังจับสาวน้อยพลิกคว่ำในท่าโก้งโค้ง ยกสะโพกมนแอ่นกระดก รีบย่อตัวเพื่อลดความสูงของตัวเองลง ให้ใบหน้าจ่อตรงก้นงามงอนพอดิบพอดี

สองมือบีบเคล้นเมามัน สองแก้มก้นเนียนเป็นรอยแดงประทับห้านิ้ว อีกทั้งยังสอดลิ้นเข้าเลียรู ปลายจมูกถูไถขนสีดำไปมา เสียงครางระงมดังต่อก้อง แต่ไม่ทำให้เขาหยุดการกระทำ รูดซิปงัดท่อนอาวุธยาวใหญ่เท่าแขนชักว่าวจนมือเกร็ง

"พะ พี่ไมยราพ" มิลลิหายใจหอบ

"จะเสร็จอีกรอบแล้วหรือไง"

"หนูปวดฉี่ จริงๆ นะคะ"

"งั้นฉี่ออกมาเลย"

เพียะ!

'อ๊าาาา!'

ฝ่ามือหนาฟาดเข้าแก้มก้นจนเนื้ออวบสั่นกระเพื่อม ปลายลิ้นยังคงเลียลากตวัดลิ้มรสน้ำเมือกที่ไหลออกมาอย่างล้นหลาม หลังเมื่อความเสียวโลดแล่นเกินขีดจำกัด ข้อแขนเกร็งกระตุกชักท่อนยาวใหญ่พร้อมพ่นลมหายใจฟืดฟาด

จนทั้งคู่ไม่อาจต้านทานความรู้สึก

ซู่~

ปักกก!

ฉี่ของตัวเล็กไหลลงเลอะเก้าอี้ เป็นจังหวะเดียวกับที่ไมยราพพวยพุ่งน้ำกามอุ่นกระฉูด เขาจับท่อนแข็งกำหนดทิศทาง กระตุกพุ่งราดบนกลีบอูมที่อยู่ในท่าหมาแอ่นสะโพกพาย น้ำสีขาวหยดติ๋งเจิ่งนอง เป็นภาพสยิวที่ชวนอารมณ์พลุ่งพล่าน ไม่แค่นั้นเขายังคว้าบีบต้นคอกระชากให้ตัวเล็กหันหน้ามา เพื่อจูบดูดลิ้นแลกน้ำลายกัน

ชั่วโมงต่อมา

ทั้งคู่แยกย้ายกันชำระร่างกาย มิลลิยังต้องนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดสิ่งเปื้อนขาวที่เลอะเทอะกลางบ้าน ไมยราพคว้ากุญแจรถที่วางเอาไว้ หันหน้ากลับมาบอกเรื่องสำคัญ "ฉันให้แฮกเกอร์ค้นหาต้นตอคลิปหลุดที่เธอว่านั่น..คลิปพวกนั้นมันหลุดมาจากโน้ตบุ๊กของเธอ ไม่ใช่ว่าเป็นคนปล่อยเองแล้วมาโทษฉันเหรอ?"

"อะไรนะคะ?! จะเป็นไปได้ยังไง หนูลบออกไปตั้งนานแล้ว เรื่องนี้ไม่มีใครรู้นอกจากเรา"

"เอ๊ะ..หรือว่าเธอคิดถึงฉันฉิบหาย จนไม่รู้จะหาข้ออ้างยังไงเพื่อมาพบเจอ พอโตในวัยเจริญพันธุ์ ต่อมร่านมันทำงานเลยหรือไง หึ"

"พี่ไมยราพ! มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะ"

"ฉันจะส่งข้อมูลที่เจาะไอพีให้ เธอจะได้เห็นกับตาว่าคลิปพวกนั้นมันหลุดมาจากเธอจริงๆ"

ยิ่งทำให้มิลลิสับสนไม่เข้าใจ ทั้งที่เธอลืมเรื่องนี้แล้วด้วยซ้ำไป แต่ทำไมทุกอย่างกลับตาลปัตรวุ่นวายขึ้นทุกวัน ก่อนที่จะนั่งลงพร้อมกับจับต้นคอเนื่องจากรอยแผลที่โดนไมยราพกัด ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนรุนแรงเวลาที่อารมณ์พลุ่งพล่าน นอกจากฝากความสงสัยเอาไว้แล้ว ยังร่องรอยฝากความเจ็บปวดให้ทั่วทั้งร่างกาย

หลายสัปดาห์ผ่านไป

หลังจากวันนั้นก็มีงานรับน้องที่มหาวิทยาลัยต่อเนื่อง ทำให้ไม่ค่อยว่างจะพบเจอใคร แต่ที่ผิดสังเกตคือเพื่อนสนิทอย่างมะปรางเริ่มตีตัวออกห่าง แทบจะไม่พูดจากันด้วยซ้ำ

ตอนเย็น

มิลลิแวะตลาดเพื่อซื้ออาหารสดเหมือนเช่นเคย ครั้งนี้รถติดจึงเดินอ้อมเข้าซอยที่มีคลับบาร์มากมายเรียงราย สักพักได้ยินเสียงบางอย่างดังออกมา ปรากฏว่ามีชายหนุ่มกำลังถูกทุบตี

ผวะ!

ตุบ!

'อักกกก'

"ชอบยุ่งกับเมียชาวบ้านนัก! มึงอยากตายหรือไงไอ้หน้าหล่อ" ชายฉกรรจ์ยกไม้ชี้หน้า

"เมียมึงบอกว่าไม่มีผัวเองนี่หว่า"

"มึงก็โง่เชื่อผู้หญิงอย่างมันหรือไง"

"ทีหลังมึงก็เอาดุ้นหักคา...มันไว้สิ จะได้ไม่ต้องร่านออกมาบอกใครต่อใครว่าโสด"

"ไอ้สัดดด! ด่าพ่อล่อแม่ยังพอทน ด่าเมียกูยอมไม่ได้ มึงเตรียมตัวตายได้เลย"

ปี๊ดดดด~

"คุณตำรวจขาทางนี้เลยค่ะ!!" เสียงตะโกนดังลั่นพร้อมกับเสียงคล้ายนกหวีดจราจร ทำให้ชายฉกรรจ์ที่กำลังรุมล้อมทะเลาะวิวาทวิ่งหนีกระเจิง แต่ทั้งหมดนี้เป็นแผงของมิลลิ เธอแค่หยิบนกหวีดที่ได้จากการแจกฟรีขึ้นมาเป่า

ลานจอดรถ

"พี่เดินไหวไหมคะ" สาวน้อยพยายามเดินพยุงชายหนุ่มหน้าตาดีมายังที่จอดรถ

"ขอบใจมากนะ เธอ..."

"หนูว่าพี่รีบไปโรงพยาบาลดีกว่านะคะ! แผลเต็มไปหมด ถ้าไม่ไหวเดี๋ยวหนูเรียกแท็กซี่ให้ได้"

"ไม่เป็นไร ฉันขับรถเองไหว"

"ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าต้องรีบไปเดี๋ยวจะมืดเสียก่อน โชคดีค่ะ"

ยังไม่ทันได้ถามชื่อเสียงเรียงนาม สาวน้อยก็เดินจากไป ชายหนุ่มผู้ได้รับการช่วยเหลือรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเอาไว้

เขาถูกชะตาตั้งแต่แรกพบเจอ

วันต่อมา

มหาวิทยาลัยเอกชน

นักศึกษาต่างเกาะกลุ่มกันรุมล้อม ชายหนุ่มที่มิลลิช่วยเหลือไว้ปรากฏตัวต่อหน้าอย่างเหลือเชื่อ พร้อมทั้งหอบกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ดูราคาแพง เขานำมามอบให้เธอเป็นการตอบแทน

"พี่รู้ได้ยังไงคะว่าหนูเรียนอยู่ที่นี่" มิลลิถาม

"ซูมนม เอ๊ยยย! ซูมกระดุมตรงอกของเธอ ฉันพอมีคนที่รู้จัก ก็เลยให้สืบดูว่าเรียนคณะไหน อีกอย่างคนสวยอย่างเธอตามง่ายจะตายไป"

"แต่ไม่ต้องทำแบบว่า..ใหญ่โตขนาดนี้ก็ได้นะคะ ดอกกุหลาบช่อนี้คงแพงน่าดู"

"ลืมแนะนำตัวฉันชื่อ โซล เรียนอยู่มหาวิทยาลัยนานาชาติ ยินดีที่ได้รู้จักนะ"

เวสเปอร์กับไมยราพเดินผ่านหน้าตึกคณะเห็นทุกอย่าง มองชายหนุ่มที่ยืนหันหลังพูดคุยพร้อมกับกำลังเอื้อมมือลูบผมของมิลลิ

"เอามือลูบผมด้วยวะ" เวสเปอร์สะกิดไมยราพส่งรอยยิ้มเย้ยหยันกวนอารมณ์

"มาบอกกูทำไม!" ไมยราพขมวดคิ้วย่น

"เขาอาจจะลูบอย่างอื่นกันมาแล้วก็ได้นะ"

"มึงจะหมายความว่าอะไรกันแน่ไอ้เวสเปอร์! หยุดกวนประสาทกูสักวันจะตายห่าหรือไง"

"กูก็แค่จะหมายความว่า..แฟนเก่าหลบไป ผัวใหม่จะเดินครับ ฮ่าๆ"

"ผัวใหม่เหี้ยไร เอ๋อแดกแบบยัยนั่นไม่มีใครเขาอยากเอาเป็นเมียหรอก นอกจากเอาไว้ซั่มให้หายเสี้ยนเท่านั้นแหละ เหอะ"

กำลังจะเดินหลีกหนี ชายหนุ่มที่พูดคุยกับมิลลิหันหน้าเดินลงมาทางบันได นั่นคือสิ่งที่ทำให้ไมยราพหยุดชะงัก ใบหน้าหงุดหงิดเริ่มดุดัน

"เชี่ยยย! ไอ้โซล" ไมยราพสบถ

"อย่าบอกนะว่ามึงรู้จัก? ใครวะ..แต่หน้าตาดีใช้ได้ แถมรถที่ใช้ก็ราคาหลายล้าน"

"กูรู้จักมันดีเลยล่ะ ศัตรูหมายเลขหนึ่งกูเอง"

"สัดดด! สนุกแน่งานนี้ ฮ่าๆ"