บทที่ 8 หวงน้องสาว

“ปูไปนั่งกินข้าวโต้ะเดียวกับคุณนันทิดาคงกินข้าวไม่ลงแน่ค่ะ” เทียนหอมไม่อยากทำให้เจ้าของบ้านไม่สบายใจจึงเลี่ยงที่จะเจอหน้าและตอนนี้เธอต้องไปนั่งกินข้าวกับทุกคน

“ไปเถอะจ้ะ เดี๋ยวทุกคนจะรอนานส่วนคุณผู้หญิงกินข้าวไม่ลงมื้อเดียวไม่เป็นไรหรอกมั้ง” สมพรพูดยิ้มๆแล้วปิดบ้านเดินไปบ้านใหญ่พร้อมกับเทียนหอมตรงไปห้องอาหาร

“สวัสดีค่ะคุณลุงนาวิก คุณซี คุณนันทิดา” เทียนหอมเดินตัวลีบเข้าไปในห้องอาหารยกมือไหว้ทุกคนอย่างนอบน้อบ

“สวัสดีหนูปูลมมานั่งข้างตาซีเลยลูกกินข้าวเช้าอิ่มแล้วจะได้ไปมหาลัยเลยเดี๋ยวสายรถจะติด” วิกรมบอกเด็กสาวอย่างเมตตา

“ค่ะ” 

“กินอะไรดีปูลม มีข้าวต้มกับอาหารเช้าแบบฝรั่ง” ธนาทิปถามน้องสาวนอกไส้อย่างเอ็นดู

“ข้าวต้มค่ะคุณซี” 

“คุณแม่บ้านตักข้าวต้มให้ปูลมหน่อยครับ” ธนาทิปบอกแม่บ้านคนสนิทของแม่ที่คอยดูแลบนโต้ะอาหาร

“ค่ะคุณซี” จำรัสก็ตักข้าวต้มใส่ถ้วยแล้วเอาไปวางตรงหน้าเทียนหอมและไม่กล้าทำอะไรต่อหน้าคุณผู้ชาย

“ขอบคุณค่ะ” เทียนหอมยกมือไหว้ขอบคุณแม่บ้านทำให้จำรัสรีบรับไหว้

“กินข้าวเถอะคุณ ปูลมลงมือเลยลูก” วิกรมพูดกับภรรยาและเด็กสาวที่นั่งตัวลีบด้วยความเกรงใจ

ทุกคนก็รับประทานอาหารเช้ากันเงียบๆโดยเฉพาะเทียนหอมที่กินข้าวต้มจนหมดชามส่วนเรื่องมารยาทบนโต้ะอาหารไม่ต้องห่วงเพราะคุณปรียากุลอบรมหลานสาวของท่านมาอย่างดีไม่มีขายหน้าแน่นอน ปกติถ้าเทียนหอมมากับคุณย่ากุ้งเธอก็จะได้ร่วมโต้ะกับทุกคนไม่มีใครว่าอะไรแม้แต่นันทิดาแต่เวลาคุณย่ากุ้งไม่อยู่เด็กสาวก็จะเจออีกเวอร์ชั่นหนึ่งทันที

“ตั้งใจสอบนะปูลม”

“ค่ะคุณลุงนาวิก ปูจะตั้งใจสอบให้ได้ค่ะ” เทียนหอมยกมือไหว้วิกรมกับภรรยาก่อนจะเดินออกไปจากห้องอาหารพร้อมกับธนาทิป

“งั้นผมไปทำงานนะคุณแอ๋ว” วิกรมบอกภรรยาแล้วลุกขึ้นเดินตามหลังลูกชายกับหลานสาวไปที่รถ

นันทิดามองตามหลังทุกคนเดินออกจากห้องอาหารไปกันหมดแล้วเหลือเธอกับแม่บ้านคนสนิทที่มองเจ้านายอย่างแปลกใจที่ไม่พูดอะไรเลยทั้งที่เทียนหอมขึ้นมารับประทานอาหารด้วย

“คุณแอ๋วคะ”

“มีอะไรจำรัส เรียกเด็กมาเก็บโต้ะเลย” นันทิดาถามคนสนิทและบอกให้เก็บโต้ะอาหาร

“ก็ยัยเด็กนั่น” 

“ไม่ต้องพูด มีอะไรก็ไปทำเดี๋ยวฉันจะไปแช่ตัวหน่อยถ้าช่างมาก็พาไปหาฉันที่ห้องซาวด์น่าเลยนะ” นันทิดาบอกแม่บ้านคนสนิทที่หุบปากทันทีมองตามหลังเจ้านายเดินออกไปจากห้องอาหารแล้วยกมือขึ้นเกาศีรษะ

“ป้าจำรัสคันหัวเป็นรังแคเหรอ” สมพรถามแม่บ้านใหญ่ที่ยืนเกาศีรษะ

“เปล่า,แต่ไม่ใช่เรื่องของแกไปเก็บโต้ะอาหารเร็วเข้า” จำรัสบอกสมพรกับวาว เก็บโต้ะอาหารส่วนตัวเองยืนมองไม่คิดจะช่วยดีที่มีเด็กรับใช้อีกคนมาช่วยเก็บไปในครัวเพื่อล้างทำความสะอาด

“คนอะไรเอาแต่สั่งๆไม่เห็นทำอะไรพอคุณผู้หญิงมาก็รีบมาเสนอหน้า เห้อะ..” สมพรเก็บกวาดเช็ดถูโต้ะอาหารและในห้องอาหารทำไปด้วยบ่นไปด้วยจนสะอาดก็กลับไปกินข้าวเช้าก่อนจะทำหน้าที่ของตัวเอง

ธนาทิปก็ใช้รถแมคลาเรนสีเหลืองซุปเปอร์คาร์สุดหรูที่ได้ของขวัญวันเกิดจากคุณย่ากุ้งเมื่อปีก่อนซึ่งราคาของมันก็ยี่สิบกว่าล้านพาว่าทีนักศึกษาคนใหม่ไปสอบเอ็นทรานซ์และทั้งมหาวิทยาลัยไม่มีใครไม่รู้จักทายาทน้ำเมารายใหญ่อันดับหนึ่งของประเทศอย่างธนาทิปและเขาก็เนื้อหอมสุดๆ

“เป็นบุญของปูจริงๆได้นั่งรถคันละยี่สิบกว่าล้าน” เทียนหอมมองรถหรูสมรรถนะยอดเยี่ยมที่พวกเศรษฐีทั้งหลายชื่นชอบสำหรับเธอก็งั้นๆถ้ามีเงินไม่ซื้อแน่นอนรถคันละยี่สิบกว่าล้านนั่งได้สองคนหากเป็นเธอจะซื้อกะบะหรือไม่ก็รถเก๋งอย่างน้อยก็นั่งได้สี่ห้าคน

“ยกให้เอามั้ย”

“ไม่เอาค่ะ รถราคาแพงแต่นั่งได้สองคนเวลาจะไปไหนกับเพื่อนๆก็ลำบากแย่สิคะ แล้วปูก็ไม่มีปัญญาเติมน้ำมันและบำรุงรักษามันหรอกค่ะ” เทียนหอมปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“เดี๋ยวพี่จ่ายให้เอง ปูลมแค่ช่วยเอาไปขับให้พี่ระหว่างที่พี่ไปเรียนต่อน่ะ” ถามว่าเขาหวงรถมั้ยก็หวงแต่กับเทียนหอมเขาไม่หวงมันบอกไม่ถูกเหมือนกันแต่ที่เขารู้สึกได้คือรักและเอ็นดูเหมือนน้องสาวจริงๆอยากมอบสิ่งดีๆให้

“อย่าเลยค่ะพี่ซี แค่นี้ปูก็เกรงใจคุณลุงนาวิกกับคุณนันทิดาจะแย่แล้วขืนเอารถพี่ซีไปใช้มีหวังคุณแม่ของพี่ซีมาแหกอกปูปะไรล่ะคะ” เทียนหอมพูดยิ้มๆเธอไม่ได้โกรธเคืองนันทิดา

“ช่างเถอะแต่ปูลมก็จำทางที่เรามาได้มั้ย เวลามาเรียนจะได้ไม่หลง” 

“ไม่ได้ค่ะ” เด็กสาวส่ายหน้าหวือบอกว่าจำไม่ได้ก็เขาชวนคุยจนเธอลืมมองทาง

“ไม่เป็นไร เอาไว้พี่จะพามาจนกว่าจะจำได้ก็แล้วกัน” ธนาทิปบอกน้องสาวนอกไส้พอรถแล่นเข้าไปในมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศชายหนุ่มก็บอกตลอดทางว่าตรงไหนเป็นอะไรแล้วจะไปยังไงที่ไหนก่อนกนกระทั่งถึงตึกอำนวยการที่เทียนหอมจะต้องไปลงทะเบียนสอบก่อนและรับหมายเลขสอบก่อนจะไปห้องสอบที่อยู่อีกตึกหนึ่งซึ่งคนพาไปก็คนเดียวกับที่มาส่งและมีสาวๆยิ้มให้ทักทายตลอดทาง

“พี่ซีนี่เนื้อหอมเนอะ อย่างนี้ปูจะถูกสาวๆของพี่เขม่นเอาป่ะเนี่ย” เทียนหอมเห็นสายตาของสาวๆมองเธอแล้วเสียวสันหลังวาบเลยทีเดียว

“ไม่มีหรอกน่าก็เพื่อนกันทั้งนั้นแหละ” หนุ่มเนื้อหอมตอบน้องสาวนอกไส้เพราะมีหนุ่มหล่ออีกมากมายในมหาลัยหากเทียนหอมได้เรียนที่นี่ก็จะรู้เอง

“เฮ้,ไอ้ซีมาทำไรวะ” ทนงศักดิ์ถามเพื่อนที่มาโผล่มหาลัยในวันที่มันไม่มีเรียนและยังมากับเด็กมัธยมด้วย

“มาส่งน้องกูเอ็นฯน่ะ แล้วมึงมาทำไม” 

“อ่อ,พอดีกูมาหาข้อมูลที่ทำวิจัยน่ะสิมันยังไม่ผ่านกูเลยมาค้นที่ห้องสมุด ถ้ามึงไม่ได้ไปไหนต่อไปช่วยกูหน่อยสิวะ” ทนงศักดิ์บอกเพื่อนเพราะเขายังทำวิจัยไม่ผ่าน

“เดี๋ยวกูไปส่งน้องสาวก่อนแล้วจะตามไป” ธราทิปตบเพื่อนแล้วทำท่าจะเดินไปส่งเทียนหอม

“ไอ้ซีมึงเสียมารยาท ทำไมไม่แนะนำน้องสาวมึงให้กูรู้จักวะ” ทนงศักดิ์ท้วงเพื่อนที่แกล้งไม่แนะนำน้องสาวให้เขารู้จักและที่แน่ๆธนาทิปมีพี่ชายหนึ่งคนแต่เด็กสาวคนนี้ไม่เคยเห็น

“อ๋อ,ลืมไป นี่เทียนหอมน้องสาวกูหรือเรียกปูลมก็ได้ ปูลมนี่ไอ้ทนงเพื่อนพี่แล้วอย่างมาเตาะน้องน้องกูเข้าใจนะ” ธราทิปกอดคอเพื่อนแล้วห้ามไว้ก่อน

“เอ่อน่า,น้องเพื่อนก็เหมือนน้องกู โอเคมั้ย” ทนงศักดิ์ตอบเพื่อนแม้น้องสาวเพื่อนจะน่ารักแต่เขาก็ไม่ยุ่งกับน้องสาวของเพื่อนเพราะมิตรภาพที่มีมาตั้งแต่เรียนประถมมาด้วยกันจึงรู้ใจกันดี