บทที่ 146: ข้าวดิบกลายเป็นข้าวสุก

กานดากระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา วางแก้วน้ำลงพลางขมวดคิ้ว แสร้งทำสีหน้าพะอืดพะอมราวกับคนกำลังไม่สบายอย่างหนัก

"หนูกานดา ทำไมหนูผอมแห้งแรงน้อยแบบนี้ล่ะลูก ทานเยอะๆ หน่อยสิ" จิราภรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื้ออารีพร้อมกับคีบอาหารใส่จานให้

กานดาพยักหน้ารับโดยไม่เอ่ยปากตอบ ทิ้งตัวฟุบลงกับโต๊ะราวกับคนเมามายไม่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ