บทที่ 2 เขาเป็นพ่อของเด็กหรือ?

ปวีณากระชากผ้าห่มออกจากตัวของกานดาก่อนจะสะบัดโยนลงกับพื้น

ปวีณาจงใจใช้เท้าเหยียบลงบนผ้าห่มผืนนั้นอย่างหยามเหยียด

สิ่งที่ถูกเหยียบย่ำไม่ใช่แค่ผ้าห่ม ทว่ามันคือศักดิ์ศรีของกานดา

กานดาเลือกที่จะเงียบ เธอรู้ดีว่าตราบใดที่น้องสาวคนนี้ยังอยู่ ก็คงไม่มีวันได้อะไรติดมือไป สู้เดินออกไปตัวเปล่าเสียยังจะดีกว่า

ข้างนอกมีทั้งเสียงฟ้าร้องสลับกับแสงฟ้าแลบ ท่ามกลางสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมาอย่างหนัก

กานดาเดินฝ่าสายฝนที่โหมกระหน่ำ ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่ไหลอาบใบหน้าคือน้ำฝนหรือน้ำตา

นับเป็นโชคดีที่ฝนตกหนักจนบนท้องถนนไร้ผู้คน

แต่นั่นกลับยิ่งทำให้กานดารู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้น

เธอหันกลับไปมองบ้านตระกูลสุวรรณ มองสถานที่ที่ฉุดรั้งเธอให้ตกต่ำลงสู่ขุมนรก พร้อมกับแอบสาบานในใจอย่างแน่วแน่

เธอจะทวงคืนทุกอย่างที่เป็นของเธอกลับมา!

ห้าปีต่อมา

ณ สนามบินเมืองมัณฑ์วี

กานดามองสถานที่อันคุ้นตาแต่แฝงไปด้วยความแปลกใหม่ด้วยความรู้สึกเหม่อลอย ความรู้สึกมากมายประดังประเดเข้ามาในใจ

นับเป็นเวลาห้าปีเต็ม ที่เธอได้กลับมาเหยียบแผ่นดินเกิดแห่งนี้อีกครั้ง

เมื่อห้าปีก่อน ในวันที่ฝนโหมกระหน่ำ เธอจำได้ดีว่าต้องเดินฝ่าสายฝนนานถึงสามชั่วโมงเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากบ้านเพื่อนสนิท

โชคดีที่มีเพื่อนคอยอยู่เคียงข้าง ทำให้กานดาผ่านพ้นช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิตมาได้

หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นไม่นาน กานดาก็พบว่าตนเองกำลังตั้งครรภ์ และด้วยคำเกลี้ยกล่อมของลลิตาเพื่อนสนิท เธอจึงตัดสินใจที่จะเก็บเด็กทั้งสามคนนี้ไว้

เพื่อสร้างอนาคตและสภาพแวดล้อมที่ดีให้กับลูก ๆ รวมถึงตัวเธอเอง เธอจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะไปต่างประเทศ

ทันทีที่ลลิตารู้ความจริง เธอกลับไม่เอ่ยปากบ่นสักคำ แต่เลือกนำนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ที่คุณพ่อเพิ่งซื้อให้ไปขาย เพื่อให้กานดามีทุนในการเริ่มต้นชีวิตใหม่

พูดได้เลยว่าถ้าไม่มีลลิตา ก็คงไม่มีกานดาในวันนี้

รถเฟอร์รารี่สีแดงคันหนึ่งขับออกจากสนามบิน

ภายในรถ เด็กน้อยสามคนกำลังนอนหลับอยู่

โดยมีลลิตาเพื่อนสนิทของกานดาเป็นคนอาสาขับรถให้

"กานดา เธอนี่นะเป็นถึงนักออกแบบจิวเวลรี่ระดับท็อปของต่างประเทศ เงินเดือนเป็นสิบล้าน แถมยังมีดาราดัง ๆ ตามจีบตั้งหลายคน ทำไมถึงกลับมาล่ะ?"

เงินเดือนสิบล้าน พูดว่าทิ้งก็ทิ้งได้ทันที ลลิตานับถือในความเด็ดเดี่ยวของเพื่อนคนนี้มาก!

กานดามองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง "ในเมื่อมีคนเสนอเงินเดือนให้ถึงสามเท่าเพื่อดึงตัวฉันกลับไปยังบริษัทบริลเลียนท์ ฉันก็ต้องกลับมาสิ แล้วฉันก็จะมาทวงของที่เป็นของฉันคืนด้วย!"

บริษัทบริลเลียนท์คือหยาดเหงื่อแรงกายตลอดชีวิตของแม่ และเป็นสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า จะตกไปอยู่ในมือของคนนอกอย่างปวีณาได้อย่างไร?

"นังปวีณานั่นพอได้คุมบริษัทบริลเลียนท์แล้วก็บริหารไม่เป็นเลย ทำเอาบริษัทซบเซาจนใกล้จะเจ๊งอยู่รอมร่อ แต่ดันโชคดีไปเกาะบริษัท RME ได้ กลายเป็นผู้หญิงของคุณธนินท์"

"แต่ว่านะ ถ้าหล่อนรู้ว่าคนที่พวกหล่อนจ้างมาด้วยเงินเดือนสูงลิ่วคือนักออกแบบจิวเวลรี่อย่างเธอ หล่อนจะไม่โมโหจนอกแตกตายเลยเหรอ?"

ลลิตาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เมื่อจินตนาการถึงภาพนั้น... มันต้องสะใจมากแน่ ๆ

คุณธนินท์? หรือว่าจะเป็นธนินท์คนเดียวกับที่จะแต่งงานกับฉันเมื่อตอนนั้น?

ยิ่งคิดกานดาก็ยิ่งมั่นใจ เธอจำได้ลาง ๆ ว่า RME คือธุรกิจของตระกูลธาดาวรวงศ์ แต่ในเมื่อเวลาผ่านไปนานถึงห้าปี จำไม่ได้ก็เป็นเรื่องปกติ

เมื่อรถจอดสนิทหน้าบริษัทบริลเลียนท์ ลลิตาก็ส่งกานดาลงก่อนจะพาเด็กแฝดทั้งสามเดินทางกลับบ้าน

ภายในห้องสัมภาษณ์ของบริษัทบริลเลียนท์ กรรมการสัมภาษณ์สามคนได้ให้โจทย์สุดหินกับกานดา โดยให้เธอออกแบบจิวเวลรี่ภายใต้หัวข้อ ‘ร่องรอยแห่งกาลเวลา’ แบบสด ๆ ต่อหน้าทุกคน

นอกจากนี้ยังมี ‘อาจารย์ประเสริฐ’ ดีไซน์เนอร์ระดับปรมาจารย์ที่มีประสบการณ์ในวงการยาวนานกว่าห้าสิบปีมาร่วมประเมินด้วย สายตาที่เฉียบแหลมและประสบการณ์อันโชกโชนทำให้ท่านเป็นที่ยอมรับอย่างกว้างขวาง หากใครได้รับคำชมจากท่าน ผู้นั้นย่อมการันตีชื่อเสียงในระดับประเทศได้ทันที

นี่คือการทดสอบสำคัญเพื่อพิสูจน์ว่า 'ดีไซน์เนอร์ระดับโลก' ที่เพิ่งกลับจากต่างประเทศคนนี้จะมีฝีมือสมราคาคุยหรือไม่

การทดสอบครั้งนี้ปวีณาเป็นคนจัดฉากขึ้นมาเอง เงินเดือนตั้งห้าสิบล้าน! เธอจะไม่ทดสอบหน่อยได้อย่างไร? หากดีไซน์ของเธอทำให้อาจารย์ถึงกับต้องทึ่ง งบประมาณที่จ่ายไปก็ถือว่าคุ้มค่า แต่ถ้าเธอมีแค่ชื่อเสียงจอมปลอม เธอก็พร้อมจะไล่กานดากลับไปในทันที

กานดารับคำท้าอย่างยินดี

จำกัดเวลาสองชั่วโมง แต่กานดาใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็ออกแบบเสร็จและส่งมอบให้พวกเขา

พวกเขานำผลงานของกานดาไปส่งให้อาจารย์ประเสริฐที่นั่งอยู่ในห้องด้านหลัง

กานดาซึ่งไม่รู้เรื่องนี้ก็ยังคงรอผลอย่างใจเย็น

เพียงสิบนาทีต่อมา ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายชราผมขาวคนหนึ่งรีบวิ่งมาตรงหน้ากานดาด้วยท่าทีตื่นเต้น

"ดีไซน์ชิ้นนี้สื่อถึงหัวข้อ ‘ร่องรอยแห่งกาลเวลา’ ออกมาได้อย่างลึกซึ้งถึงแก่นแท้ เพียงแค่ภาพร่างก็ทำให้ผมจินตนาการถึงความวิจิตรของมันตอนเสร็จสมบูรณ์ได้ทันที ทุกรายละเอียดถูกจัดการอย่างยอดเยี่ยม ผสมผสานความทันสมัยและความคลาสสิกเข้าด้วยกัน เรียกได้ว่าเป็นผลงานชิ้นเอก!"

กานดายิ้มออกมา เพราะนี่คือคำชมที่เธอรอคอย

"จริงสิ แนวคิดในการออกแบบของคุณคืออะไร?" อาจารย์ประเสริฐถามขึ้นมาทันที

"แรงบันดาลใจในการออกแบบมาจากธรรมชาติค่ะ เพชรเป็นตัวแทนของความเป็นนิรันดร์และความบริสุทธิ์ ส่วนไพลินสีน้ำเงินเป็นสัญลักษณ์ของสติปัญญาและความลุ่มลึก ฉันหวังว่าสร้อยคอเส้นนี้จะสามารถสื่อถึงความเคารพต่อธรรมชาติและความรักในชีวิตได้ค่ะ..."

อาจารย์ประเสริฐฟังแล้วพยักหน้าไม่หยุด แววตาของท่านเปี่ยมไปด้วยความชื่นชมที่ทวีคูณขึ้นในทุกคำพูดของเธอ

"เป็นการออกแบบที่ยอดเยี่ยมมาก พูดตามตรงนะ แม้แต่ผมเองก็ยังทำไม่ได้ ขัดเกลาฝีมือในวงการนี้มากว่าห้าสิบปี คุณทำให้ผมได้เห็นกับตาว่าคลื่นลูกใหม่ย่อมแรงกว่าคลื่นลูกเก่าเป็นอย่างไร"

คำยกยออย่างสูงสุดของอาจารย์ประเสริฐที่มีต่อกานดาในครั้งนี้ ทำให้คนทั้งสามที่อยู่ด้านหลังนั่งไม่ติด

หนึ่งในนั้นรีบลุกออกจากที่นั่ง แล้วโทรหาปวีณา

"อะไรนะ? ค่ะ ได้ค่ะ ดิฉันทราบแล้ว!"

ปวีณาวางสายด้วยความตื่นเต้นสุดขีด เมื่อดีไซน์เนอร์คนใหม่ที่ทุ่มเงินดึงตัวมาได้รับคำชมอย่างล้นหลามจากอาจารย์ประเสริฐ เธอดีใจยิ่งกว่าใคร ๆ และแทบรอไม่ไหวที่จะแบ่งปันข่าวดีนี้กับธนินท์

ในห้องทำงานของธนินท์ ปวีณาด้วยความตื่นเต้นจึงพรวดพราดเข้าไปโดยไม่ได้เคาะประตู

ธนินท์ที่ตอนแรกทำหน้าไม่พอใจ พอเห็นว่าเป็นปวีณาก็คลายคิ้วลง แล้วปรับอารมณ์ก่อนจะเอ่ยปากถาม

"มีเรื่องอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?"

"พี่ธนินท์คะ ปวีเพิ่งทราบข่าวมาว่าคุณสเตลล่า ดีไซน์เนอร์ที่พี่ดึงตัวมาจากต่างประเทศ ได้รับการยอมรับอย่างสูงจากอาจารย์ประเสริฐเลยนะคะ ปวีเลยรีบเอาข่าวดีมาบอกพี่ค่ะ"

"สายตาพี่เฉียบแหลมจริง ๆ ค่ะ ปวีได้ยินว่าอาจารย์ประเสริฐถึงกับออกปากชมว่าท่านเองก็ยังออกแบบงานระดับนี้ไม่ได้ แถมสเตลล่ายังใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเนรมิตมันขึ้นมา... นี่ค่ะแบบร่างผลงานชิ้นนั้น"

เมื่อได้ยินปวีณาพูดเช่นนั้น ธนินท์ก็เริ่มสนใจ เขารับแบบร่างมาพิจารณาอย่างละเอียด

ครู่ต่อมา

"ใช้ได้ทีเดียว ไปบอกให้คนไปเชิญคุณสเตลล่ามาพบฉันที่ห้องทำงาน เดี๋ยวนี้ ฉันต้องการคุยกับเธอด้วยตัวเอง"

ปวีณารีบไปจัดการทันที

กานดาเดินมาหยุดที่หน้าห้องทำงานของธนินท์ จังหวะเดียวกับที่ได้ยินปวีณากำลังเอ่ยปากชื่นชมตัวเธออย่างออกหน้าออกตา

"ต้องขอบคุณสายตาอันเฉียบแหลมของพี่ธนินท์นะคะ ที่ดึงตัวสเตลล่ามาได้ เก่งระดับนี้ ปวีเชื่อว่าเธอจะทำให้บริษัทบริลเลียนท์กลับมาเฟื่องฟูได้อีกครั้งแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กานดาก็ยกยิ้มมุมปาก เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าของปวีณาเมื่อรู้ว่าสเตลล่า จิวเวลรี่ก็คือตัวเธอนั่นเอง

เธอเคาะประตูห้อง

"เข้ามา"

เสียงทุ้มต่ำและนิ่งลึกของธนินท์ดังขึ้น

กานดาผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป

"ยินดีต้อนรับคุณสเตลล่าสู่บริษัทของเรานะคะ..." ปวีณาพูดไปได้ครึ่งประโยคก็หยุดชะงักเมื่อเห็นหน้ากานดา เธอตกตะลึงจนยืนนิ่งเป็นหินอยู่ตรงนั้น

"ต้อนรับต่อสิคะ ทำไมถึงเงียบไปเสียล่ะ?"

กานดามองสีหน้าตกตะลึงของปวีณาแล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ปวีณาที่สติขาดผึงจนไม่สนภาพลักษณ์กุลสตรีอีกต่อไป ร้องเสียงหลงว่า "รปภ.! พวกแกมัวทำอะไรกันอยู่? ปล่อยให้ผู้หญิงชั้นต่ำคนนี้เข้ามาในบริษัทได้ยังไง? ลากมันออกไปเดี๋ยวนี้!"

รปภ.ที่ได้ยินเสียงรีบเข้ามาอธิบายเสียงเบา "ท่านนี้คือนักออกแบบสเตลล่า จิวเวลรี่ที่คุณธนินท์เชิญมาไม่ใช่เหรอครับ?"

"อะไรนะ?" ปวีณาอ้าปากค้างด้วยความตกใจราวกับจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้สองฟอง

"ยัยนี่เนี่ยนะจะเป็นนักออกแบบชื่อดังอย่างสเตลล่า! แกแน่ใจนะว่าไม่ได้จำคนผิด?"

รปภ.พยักหน้ายืนยัน ตอนเข้ามาเขาได้ตรวจดูบัตรแล้ว

"เป็นไปไม่ได้!"

ปวีณารีบต่อสายหาลูกน้องของเธอเพื่อยืนยันความจริงทันที

กานดามองท่าทางบ้าคลั่งของเธอแล้วยกยิ้มมุมปาก ช่างเป็นภาพที่น่าสนุกจริง ๆ

"แกขึ้นมาดูด้วยตัวเองเลย!"

ปวีณาวางสายด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา

ธนินท์ขมวดคิ้ว ท่าทีเสียอาการของปวีณาทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก เขาเลือกที่จะนิ่งเงียบแต่กลับหันไปจ้องมองกานดาอย่างพิจารณา

ในขณะเดียวกัน กานดาก็มองไปที่ธนินท์

สี่ตาสบประสานกัน

กานดามองรูปร่างสูงสง่าของธนินท์ เขาสูงโปร่ง เครื่องหน้าลึกคมชัด โดยเฉพาะดวงตาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกคู่นั้น ทำให้คนรู้สึกกดดันโดยไม่รู้ตัว

แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจที่สุดคือใบหน้าของเขา...

เครื่องหน้าของเขาคล้ายกับลูกชายสุดที่รักของเธอมาก!

โดยเฉพาะท่าทีตอนขมวดคิ้วเหมือนถอดแบบกันออกมาจากพิมพ์เดียวกันจริง ๆ!

"กานดา นังตาถั่ว มองอะไรของแก?"