บทที่ 9 บทที่ 8

“ไม่ต้องมายิ้มเลยหมอ หวานไม่ตลกนะ” พริณตาทุบเขาอีกหนึ่งครั้ง ดูสิเดี๋ยวนี้มีกล้าทุบเขาด้วย อยู่ด้วยกันแค่สี่เดือนกล้าทุบกล้าตีเขาเสียแล้ว อีกหน่อยไม่รู้ว่าจะจิกหัวเขาใช้แค่ไหน ไม่สิตอนนี้ก็เรียกได้ว่าจิกหัวเขาอย่างไม่เกรงใจตอนที่เขามุดเข้าไปในดอกไม้ของเธอ

“ยิ้มอะไรอีกหมอ” พริณตาเห็นรอยยิ้มร้ายของเขาแล้วเธอก็รู้ว่าเขาต้องแอบนินทาเธอในใจแน่

“เปล่าสักหน่อย แค่จะบอกว่าเหนื่อย ขอนอนพักก่อนเดี๋ยวค่อยอาบน้ำนะ”

“อือ” พริณตารับคำ เขาดึงผ้าห่มมาคลุมร่างของพวกเขาไว้ พริณตากุมหนอนน้อยที่เธอชอบไว้เต็มมือ ตอนนี้มันนิ่มแล้วเธอชอบมันที่สุดชอบเวลาที่มันนิ่มเหมือนหนอน แต่ห้ามลูบหรือห้ามบีบแรงไม่อย่างนั้นหนอนนิ่มก็จะแข็งอีกและทีนี้เธอก็ต้องร้องทั้งคืนเพื่อทำให้เจ้าหนอนกลับมานิ่มอีก

พริณตาหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า พฤกษ์ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับไปเกือบชั่วโมง รู้ว่าคนข้างกายคงหลับลึกเพราะความเหนื่อยล้าแต่มือข้างหนึ่งของเธอยังจับหนอนน้อยของเขา...ไม่สิตอนนี้มันเป็นของเธอไปแล้ว

พริณตากุมหนอนน้อยของเธอไว้ในอุ้งมือนิ่ม พฤกษ์ค่อยดึงมือเธอออกก่อนที่ตัวเองจะลุกไปเข้าห้องน้ำกลับมาพร้อมทิชชูเปียกเขาทำความสะอาดให้เธอก่อนที่จะหาเสื้อผ้ามาให้เธอใส่

ถ้าไม่ใส่ให้เรียบร้อยคืนนี้มีหวังตื่นขึ้นพาหนอนน้อยเข้ารูอีก เขาและเธอคงไม่ไหวเพราะพรุ่งนี้ต้องไปทะเลกันตั้งแต่ตอนสาย ดังนั้นเขาจึงอยากนอนเอาแรงและไม่อยากให้เธอหมดแรงเหมือนกัน

จากนั้นเขาก็พาตัวเองขึ้นมานอน ความเหนื่อยล้าทำให้เขาเองก็หลับเป็นตายเหมือนกัน ทั้งสองเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

เช้าวันถัดมา

เด็กเลี้ยงของพฤกษ์สอบได้คะแนนท็อปของห้องด้วยเกรดเฉลี่ยสามจุดเจ็ดศูนย์แต่พริณตาก็ยังไม่พอใจเพราะเธอยังไม่ได้ทุนเรียนฟรี ค่าเทอมถึงจะไม่แพงมากแต่ถ้าได้ทุนก็คงดีกว่านี้

“หมอให้หวานเก็บเสื้อผ้าไปกี่ชุดดีคะ” พริณตาถามเมื่อเธอกำลังจัดกระเป๋าเสื้อผ้าให้เขา

“เอาสักห้าหกชุดนะ เพราะฉันจะไปนอนสักสี่ห้าคืน” พฤกษ์บอกอย่างอารมณ์ดีเพราะเมื่อคืนเขาได้กินอิ่มนอนหลับสบาย วันนี้ก็เลยอารมณ์ดีเป็นธรรมดา

“หมอไปนานขนาดนั้นเลยเหรอคะ” พริณตาตกใจเพราะตั้งแต่อยู่กับเขามาจะห้าเดือนเขายังไม่เคยหยุดงานหรือไปเที่ยวไหนเลย

“ก็เธอปิดเทอม ฉันก็ลางานได้ ไปเที่ยวพักผ่อนกัน มานี่ม่ะ” หวานคลานขึ้นเตียงไปหาคนที่นอนเล่นมือถืออยู่

“มีอะไรคะ” เธอเข้าไปซุกอกเขา กอดเขาแน่นเหมือนที่เคยทำ

“ให้เป็นของขวัญที่สอบได้เกรดมากกว่าสามจุดห้า” เขาพูดพร้อมทั้งใส่สร้อยคอทองคำขาว จี้ของสร้อยเป็นรูปดาวเล็ก ๆ ดาวที่ส่องประกายเหมือนกับดวงตาของเธอที่เขาชอบมอง

“ขอบคุณค่ะหมอ” เธอกราบเขาตรงอก นี่เป็นของขวัญชิ้นแรกที่เขามอบให้เธอตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา นอกจากเงินเดือนที่เขาให้เธอไว้ใช้สอยเป็นทุนการศึกษาแล้วก็ยังมีเงินเดือนจากที่เธอทำงานที่คลินิกอีกด้วย เธอเก็บเงินส่วนนี้ไว้เผื่อใช้ในอนาคตที่ไม่มีอะไรแน่นอน

“แค่กราบ” เขาเลิกคิ้วถาม

“คะ” พริณตาเองก็ไม่เข้าใจ

“ไม่จูบเหรอ ฉันให้ของขวัญเธอเลยนะ” เธอยิ้มให้คนทำดีหวังผล ไม่ใช่สิทำดีหวังจูบ พริณตาประทับริมฝีปากบนปากของเขาไล้เลีย แทรกลิ้นน้อยของเธอเข้าไปในปากเขาพร้อมทั้งดูดกลืนลิ้นสาก เสียงครางในลำคอของเขาบ่งบอกว่าพอใจไม่น้อย

“อื้ม..” มือน้อยบีบเคล้นหนอนน้อยของเธออย่างพอใจ เธอชอบให้มันเติบโตในมือของเธอ  แล้ววันนี้เหมือนหนอนน้อยจะโตขึ้นเร็วกว่าทุกครั้งเพียงไม่นานเธอก็กำไม่มิดเสียแล้ว

เธอพลิกกายขึ้นขี่บนตัวเขาถูไถดอกไม้ของตัวเองที่อยู่ภายใต้ชุดบางเบาเข้ากับมังกรตัวใหญ่ เสียงครางอย่างพอใจของเขายิ่งทำให้เธอลำพองใจ ชุดนอนกระโปรงแขนยาวถูกถอดออกตอนที่เธอนั่งทับมังกรตัวใหญ่ของเขา

“หวานท่านี้โคตรเอ็กซ์” เขาชอบท่านี้ของเธอ ท่าที่เธอเปลือยกายอวดทุกสิ่งอย่างให้เขาได้มองอย่างเพลินตา หน้าอกขาวฟูนับวันยิ่งใหญ่ขึ้น เอวคอดกิ่วเพราะสาวน้อยของเขาชอบออกกำลังกาย สะโพกผายที่นั่งบดเบียดอยู่บนตัวตนเขาตอนนี้ เห็นแค่นี้เขาก็อยากตายคาอกเธอแล้ว

“หมอขา” เสียงหวานของพริณตาทำชายหนุ่มแทบคลั่ง เธอจงใจยั่วเขา ด้วยท่าทางบีบหน้าอกของตัวเองแล้วยังกัดปากนั่นอีก พฤกษ์ต้องใจเย็นแล้วก็สั่งตัวเองว่า

ใจเย็นๆ ให้เธอแสดงลีลา...มึงอย่าเพิ่งใจร้อน เด็กมึงเด็ดไว้ใจเด็กมึง

“ทำให้หน่อย เมื่อคืนฉันหมดแรงแล้ว อุ้มแตงเธอมาตั้งแต่ชั้นล่างขาสั่นหมดแล้ว” พริณตาหน้าแดงขึ้นทันทีเมื่อเขาพูดถึงบทรักเมื่อคืนหลังกลับจากคลินิก ก็เขาเล่นอุ้มแตงเธอตั้งแต่ปิดประตูแล้วก็พากันร้องครางตั้งแต่ชั้นล่างยันชั้นบน แต่มันใช่ไหมต้องเอาพูดตอนนี้เธอก็อายเป็นนะ

เธอกำลังอายแต่ตอนนี้เขาเหนื่อยเธอก็ต้องเอาใจเขาหน่อย พริณตาถูไถดอกไม้ที่ฉ่ำหวานของตัวเองกับของเขา เธอมอบจูบหวาน ๆ ของเธอให้เขาอีกครั้ง เสียงครางด้วยความพอใจของเขาบ่งบอกว่าเธอทำได้ดี