บทที่ 12 EP 3/2 เสียงครวญจากห้องลูกชาย
“งั้นคุณก็ต้องซ่อมผนัง” เธอต่อรอง
“ไม่...ซ่อมทำไม มันก็อยู่ของมันดีๆ”
“แต่ฉันได้ยินเสียง เอ่อ...เสียงอย่างว่า” อ้อมแอ้มตอบแล้วหน้าแดงก่ำ แก้มนี่ร้อนไปหมด
ทัศเทพอมยิ้มก่อนจะเอ่ยต่อ
“อยากเปลี่ยนเป็นคนครวญครางแทนไหม รับรองว่าจะไม่รำคาญ”
“ยี้! ไม่มีทางย่ะ!”
“หึๆๆ งั้นเอาอย่างนี้ไหมล่ะ”
“อย่างไหน?” เธอเริ่มมีความหวัง บางทีทัศเทพอาจมีทางออกดีๆ สำหรับปัญหานี้
“ย้ายห้องเธอมารวมกับห้องฉันก็สิ้นเรื่อง” เขาบอกหน้าตายราวเรื่องปกติ
“ฝันไปเถอะ!” ชมจันทร์ตะคอกใส่หน้า เขาคงบ้าไปแล้วที่เสนออย่างนั้น ถ้าเธอจะยอมเขาละก็ ไม่ซิงมาจนถึงป่านนี้หรอก
“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญ!”
เขาผายมือเชื้อเชิญไปทางประตูห้องหล่อน ชมจันทร์เท้าสะเอวอยากจะกระทืบหน้าหล่อๆ นี่ให้หายแค้นนัก
“ฝากไว้ก่อนเถอะคุณเทพ อย่าเผลอก็แล้วกัน”
“ถ้าเผลอแล้วเธอจะทำอะไรฉันได้ฮึ ชมจันทร์” เขายิ้มเยาะ
ชมจันทร์เผลอมองแผงอกล่ำๆ ของเขาแวบหนึ่ง มันมากพอที่จะทำให้เธอหน้าแดงอีกรอบ
“ฉัน...ฉันก็จะตัดนิ้วโป้งคุณมาประทับในใบโอนทรัพย์สินน่ะสิ คราวนี้คุณเหลือแต่ตัวแน่ๆ” เธอแก้ต่างไปเรื่อย กลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยรอยยิ้มร้าย
“ไม่มีวัน! เธอไม่มีวันได้อะไรมากกว่าที่ได้ไปแล้ว”
“คอยดูก็แล้วกัน!” แม่เลี้ยงคนงามยืนยัน ขยับเข้าไปจ้องหน้าเขาใกล้ๆ ได้กลิ่นเหงื่อที่ซึมอยู่ทั่วตัวเขาแล้วสมองมันเบลอแปลกๆ
“ก็กำลังดูอยู่”
เขาว่ายิ้มๆ นัยน์ตาพราวระยับยังจ้องหน้าอกอวบๆ ของหล่อน อยากขยำมันสักทีสองที แต่ติดว่าตอนนี้ยืนอยู่ตรงหน้าประตู แถมคนที่เขาหิ้วมาจากผับ อาจจะตื่นขึ้นมาเจอ แต่ว่า...มันจะทนไม่ไหวแล้ว!
“อุ๊บ...อื้อออ...”
ชมจันทร์อยากจะกรีดร้องดังๆ ทว่าเรียวปากคมๆ ที่ประกบเข้ามาที่กลีบปากนุ่ม ทำให้เสียงใดๆ ไม่สามารถเล็ดลอดออกมาได้ ทัศเทพจูบเธอเนิ่นนาน ตักตวงความหอมหวานจากโพรงปาก ไม่แยแสต่อสองกำปั้นที่เธอประเคนใส่แผงอกเขารัวๆ
“ปะ...ปล่อย อื้อออ...” ส่งเสียงทันทีที่เขาผละออกเพื่อสูดลมหายใจ แต่มันเป็นเวลาเพียงสั้นๆ ร่างสวยถูกดันให้ถอยหลังจนไปสะดุดกับโซฟาตัวหนึ่งตรงหัวมุมของโถงทางเดิน แสงไฟสลัวรางเพราะเป็นมุมอับสายตา หากมีคนมองมาคงเห็นเพียงเงาตะคุ่มของคนทั้งคู่เท่านั้น
ชมจันทร์ยังมัวเมาในรสจุมพิต เสื้อกล้ามหลุดหายตอนไหนมิอาจทราบได้ เธอถูกบังคับให้นอนหงายลงไปบนโซฟาตัวดังกล่าว ก่อนที่ร่างหนาจะทาบทับตามลงมา ความกว้างยาวของโซฟาไม่ได้เอื้ออำนวยนัก แต่ทัศเทพก็ไม่สน ลิ้นสากระคายของเขาเริ่มทำหน้าที่ ทั้งไล้เลียขบเม้มไปทั่วลำคอขาวผ่องเรื่อยมาจนถึงเนินอกอิ่ม เขาจูบหนักๆ เมื่อลิ้นร้อนลากผ่านร่องอกอวบจนถึงแอ่งสะอือบุ๋มน่ารัก ฝากฝังจุมพิตเนิ่นนานบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนวกกลับไปจูบดูดดื่มที่ริมฝีปากหล่อนอีกหน
“อืม...อา...อ๊ะ!”
ชมจันทร์ปล่อยเสียงครางออกมาในที่สุด เมื่อเขาเคลื่อนริมฝีปากลงไปขบเม้มที่ยอดทรวงข้างซ้าย ส่วนข้างขวาก็ถูกบีบเคล้นด้วยมืออีกข้างของเขา แรงกระสันรัญจวนวิ่งไปตามกระแสโลหิต มันร้อนๆ หนาวๆ สั่นระริกไปทั้งกาย อยากให้เขากอด อยากให้เขาลูบไล้ และอยากให้เขาทำอะไรก็ได้กับร่างนี้
“คุณเทพ อะไร?”
ชมจันทร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกดึงให้ลุกขึ้นนั่งทั้งที่กำลังเคลิบเคลิ้ม
“ไม่...อย่านะ!”
เธอร้องห้าม แต่มีหรือเขาจะฟัง ขาเรียวเสลาถูกเขาจับยกให้ตั้งชันบนโซฟา ดึงทึ้งรวดเดียวกางเกงขาสั้นที่ใส่นอนก็หลุดติดมือเขาไป ไม่ต้องถามหาชุดชั้นในให้ยุ่งยากในเมื่อเธอไม่ได้ใส่มัน
ทัศเทพไม่รอช้าใช้ลิ้นสากร้อนเข้าไปคลุกวงในกุหลาบดอกงามที่อยู่ระหว่างซอกขา เฝ้าดูดดึงเคล้าคลึงที่เกสรสีชมพูวาววับ มันเบ่งบานรอคอยเขาอยู่ ยืนยันได้จากน้ำหวานที่เอ่อล้น
ชมจันทร์กัดฟันแน่น เมื่อความรู้สึกที่แปลกประหลาดกำลังจะทำให้เธอขาดใจ หากว่าไม่ได้เติมเต็มจากบางอย่างจากเขา แต่ไม่! เธอทำไม่ได้ เธอรอดมาได้ตั้งหลายครั้งและครั้งนี้เธอก็จะรอด ไม่มีทางยอมตกเป็นของทัศเทพเด็ดขาด ไม่มีวัน!
“ไม่...อย่า!” ร้องห้ามเสียงสั่นพร่าเมื่อเขาลุกขึ้นเตรียมจะถอดกางเกง เธอยกมือกอดตัวเองอย่างหวงแหน
“ชมจันทร์! บ้าฉิบ!” เขาสบถอย่างสุดจะทน นึกว่าหล่อนคล้อยตามแล้วเสียอีก
“คุณเทพอย่าทำจันทร์นะ อย่าทำอะไรจันทร์เลย” วอนขอแววตาสั่นระริก กลัวแสนกลัวว่าเขาจะทำมันจริงๆ
“ทำไมมาขอเอาตอนนี้ฮะ! จันทร์...”
ทัศเทศพูดไม่ออก แก่นกายแกร่งกร้าวที่อยู่ระหว่างซอกขามันขยายคับแน่นกางเกงไปหมด เขาทรมานอย่างที่สุด ทว่าแววหวาดหวั่นในหน่วยตาสวยซึ้งของแม่เลี้ยงคนงาม กลับบอกให้สิ่งนั้นสงบลงซะ
ไม่มีทาง!
ชายหนุ่มดึงทึ้งกางเกงขายาวออก ทำให้บางสิ่งบางอย่างผงาดง้ำชี้หน้าชมจันทร์จนหล่อนต้องกลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก!
“ช่วยฉัน!” เขาร้องสั่ง
ชมจันทร์เป็นงง ตาโตแทบถลนออกมานอกเบ้าเมื่อเขากุมกำของรักแล้วรูดมันขึ้นลงถี่ๆ เธอไม่เคยเห็น ไม่เคยสัมผัส และให้ตายเถอะ! มันจะใหญ่จะยาวอะไรปานนั้น!
“เร็วสิ! ไม่อย่างนั้นฉันจะจับมันยัดเข้าไปในตัวเธอเดี๋ยวนี้”
