บทที่ 2 EP 1/2 คู่กัด
ชมจันทร์ดิ้นขลุกขลัก เธอทำได้เพียงเท่านั้นเมื่อเขาพันธนาการร่างเธอไว้ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งและรสแห่งจุมพิตอันซาบซ่าน
“อย่านะ!”
แม่เลี้ยงสาวร้องบอกเมื่อปากเป็นอิสระ แต่ไม่อาจยุติฝ่ามือแกร่งที่วางอยู่ตรงท้ายทอย ฝ่ามือร้อนลากไล้เลื่อนต่ำลงไปถึงแนวขอบกระโปรง ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อเชิ้ตตัวในของเธอออกแล้วรุกรานเข้าไปสัมผัสเนื้อในอย่างอุกอาจ
ปัง!
มันคือเสียงของลูกเลี้ยงจอมหื่นใช้ปลายเท้าเตะประตูห้องครัวเล็กดังสนั่น เป็นสัญญาณว่าห้ามรบกวนจากคนบุคคลภายนอก บรรดาสาวใช้แตกฮือจากหน้าประตู ต่างนึกสงสัยในใจว่าคุณเทพคงจะมีตาทิพย์กระมังถึงได้รู้ว่าพวกหล่อนแอบดูอยู่ ตอนนี้บ่าวรับใช้จึงได้แต่มองหน้ากันแล้วทำตาปริบๆ เพราะถูกขังจากคนที่อยู่ข้างใน สงสัยต้องอ้อมไปเข้าทางหน้าบ้าน หากอยากดูฉากอันเร่าร้อนของนายทั้งสองต่อ
“คุณเทพ! ฉันบอกให้หยุด!”
ชมจันทร์แหวลั่นเมื่อเขาซุกใบหน้าลงกับทรวงอกอวบอิ่ม มือเรียวจับรวบเส้นผมเขาได้ก็ออกแรงดึงศีรษะเขาอย่างแรง
“โอ๊ย! ทำบ้าอะไรเนี่ย ฉันเจ็บนะ!”
ลูกเลี้ยงจอมหื่นโอดครวญ ชมจันทร์ชักสีหน้าใส่
“สาบานเลยว่าเช้านี้คุณไม่ได้เมา เอาสิ! จะแก้ตัวว่ายังไงคุณเทพที่ลวนลามแม่เลี้ยงของตัวเอง!”
ชมจันทร์พยายามเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่อยากฟัง
ทัศเทพปล้ำจุมพิตแม่เลี้ยงอีกครั้ง แล้วยกร่างหล่อนไปวางบนบาร์เครื่องดื่มซึ่งสูงเท่าหน้าขา กระโปรงผ้านิ่มสีเขียวมะนาวถูกถกขึ้นมากองเหนือสะเอว ชั้นในตัวจิ๋วถูกเขารูดลงพร้อมๆ กับนิ้วร้ายๆ เริ่มปฏิบัติการลงโทษคุณแม่เลี้ยงเหมือนที่เขาได้คาดโทษไว้ล่วงหน้า
“คุณเทพ! ฟังฉันก่อนได้โปรด”
ชมจันทร์วิงวอนเสียงแหบพร่า ไม่อาจห้ามปรามเขาได้ หรือว่าคราวนี้เธอจะชะตาขาด! ต้องตกเป็นเมียลูกเลี้ยงเข้าแล้วจริงๆ
ทัศเทพแทบกระอัก เมื่อความคับแน่นตอดรัดที่ปลายนิ้วเขา โอ...หรือว่าเรื่องที่เพื่อนรักอย่างนายเหมืองเมฆาบอกจะเป็นเรื่องจริง ชมจันทร์แต่งงานกับบิดาเขาแต่ยังไม่ได้ เข้าหอ แต่อย่ากระนั้นเลย หล่อนไม่ใช่สาวสิบเจ็ดอย่างวันวานสักนิด ดีไม่ดีเขาอาจจะเป็นผู้ชายอีกคนที่ช่วยเติมสีสันให้กับชีวิตหล่อนก็ได้
คิดได้ดังนั้นหัวเข็มขัดสีเงินวาววับก็หลุดออกจากรอบเอวสอบ เขารูดซิปลงอย่างรวดเร็วเพื่อจะได้ปลดปล่อยบางอย่างออกมา แต่ทว่า!
ก๊อกๆๆ
“เอ่อ...คุณเทพขา คือ...คือว่านายเหมืองเมฆามาค่ะ”
เสียงกล้าๆ กลัวๆ ของนางจวง แม่บ้านก้นกรุของเสี่ยใหญ่ดังขึ้น ยังผลให้ทัศเทพต้องถอดถอนจุมพิตออกอย่างน่าเสียดาย เขาจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เรียบร้อย ในใจก็บ่นเพื่อนรักกลายๆ ว่าทำไมมาเร็วนัก ยังไม่ถึงเวลานัดด้วยซ้ำ
“ถ้าคราวหน้าเล่นพิเรนทร์อย่างนี้อีก ฉันจะ รีดนมเธอ ด้วยปากของฉัน แล้วเอามันมาใส่กาแฟ!”
เขาขู่เสียงกระเส่า ส่งสายตาโลมเลียไปยังแม่เลี้ยงสาว หล่อนเร่งใส่ชั้นในตัวจิ๋ว มือไม้สั่นระริก
“ปากหมา!” ชมจันทร์ให้พรลูกชาย เธอมีน้ำนมที่ไหนกันเล่า อีตาบ้าเอ๊ย!
“อะไรนะ? ฉันได้ยินนะจันทร์”
“เปล่าๆ เปล่าจ้า แบบว่าจันทร์บอกว่าคุณเทพรีบไปดีกว่า เฮียเมฆคงคอยนานแล้ว” แก้ต่างพลางเร่งติดกระดุมเสื้อ แต่เพราะมือไม้สั่นมันเลยติดผิดๆ ถูกๆ ลูกเลี้ยงอดใจไม่ไหวเลยยื่นมือมาติดให้
“อย่าให้รู้นะว่าแอบด่าฉัน ไม่งั้นฉันจะเฉดหัวเธอออกไปจากบ้านนี้ซะ!”
เขาขู่จริงจัง และแทนที่ติดกระดุมเสร็จจะละมือจากร่างหล่อน เขากลับฝังปลายจมูกคมๆ บนแก้มนวล สูดดมกลิ่นหอมรัญจวนฟอดใหญ่ๆ เป็นของแถม ก่อนจะจากไป
ชมจันทร์มองตามร่างเขาแล้วเศร้าใจนัก สามวันดีสี่วันไล่คือทัศเทพนี่แหละ เขาจะไล่เธอไปอยู่ที่ไหน เขาก็รู้ว่าเธอไม่มีที่ไป ไม่มีจริงๆ
“โธ่เอ๋ย...ชมจันทร์ ถามจริงๆ เถอะ เธออยู่ที่นี่เพราะอะไร!? อยู่เพราะได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยง หรือว่าอยู่เพราะหัวใจตัวเองมันเรียกร้องกันแน่”
แม่เลี้ยงคนงามจับแก้มที่ถูกลูกเลี้ยงดอมดม เธอค่อยๆ ปีนลงจากเคาน์เตอร์บาร์ในใจเฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่า เพราะอะไร?
...oooo...
ณ กองถ่ายของเพิร์ล จังหวัดสตูล
“โอเค! เยี่ยม! นางแบบเปลี่ยนชุดครับ” เสียงตากล้องร่างท้วมดังขึ้น ประหนึ่งเสียงสวรรค์สำหรับนางแบบสาวนามว่า แพรวรุ้ง อัศวนนท์
บ่าไหล่ของหญิงสาวลู่ลงในบัดดลทั้งที่เมื่อครู่ตั้งเด่นเป็นสง่าดุจนางหงส์อยู่หน้ากล้อง เธอถูกทีมงานพาลงเรือไปขึ้นฝั่ง หลังจากยืนตากแดดอยู่บนโขดหินใหญ่กลางทะเลอยู่นาน เมื่อมาถึงฝั่งก็เข้าไปหลบแดดในเต็นท์ที่พัก มือเรียวสวยปัดไล่มวลอากาศร้อนอบอ้าวที่แผ่ไอร้อนอยู่รอบกาย
“เจ๊แจง! เมื่อไหร่จะเสร็จซะที แพรวเหนื่อยแล้วนะ!”
คนสวยโอดครวญ เจ๊แจงของเธอเบะปากให้หน่อยหนึ่งก่อนจะตอบว่า
“อีกแค่ชุดเดียวเท่านั้นน่า หล่อนจะบ่นทำไมให้เหนื่อยเปล่าๆ มาเปลี่ยนชุดดีกว่ามา เร็วเข้า” กะเทยร่างกระทิงรบเร้าลูกคุณหญิง ไม่เข้าใจว่าแพรวรุ้งจะมาแหกแข้งแหกขาให้ชาวบ้านดูทำไม หล่อนอยู่สุขสบายบนกองเงินกองทองแท้ๆ
“โธ่ เจ๊แจงไม่ได้ไปยืนตากแดดนุ่งลมห่มฟ้า มีเศษผ้าปิดกายแค่คืบสองคืบอย่างแพรวนี่นา รู้อย่างนี้ไม่รับงานนี้หรอก ไหนบอกว่าถ่ายที่น้ำตกไง เอาเข้าจริงๆ ถ่อมาทำไมที่สตูลเนี่ย ตอนคุยงานกับคุณวาก็ตกลงกันดิบดีแล้วนะ”
แพรวรุ้งบนไม่เลิก หน้างอหักเป็นจวักตักแกง
“จุ๊ๆ บ่นมากไม่สวยนะยะ” เจ๊แจงค่อนขอด แพรวรุ้งเบะปาก
“แพรวอยากรู้จริงๆ ว่าใครเป็นคนออกคำสั่ง มันน่าโมโหนัก! แกล้งกันเห็นๆ ก็รู้อยู่ว่าเราแพ้แดดเดี๋ยวผิวเสียกันพอดี”
