บทที่ 21 EP 5/2 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

“อย่าเพิ่งหมดแรงสิ นี่เพิ่งจะเริ่มเท่านั้น” 

เขาบอกเสียงแหบพร่า นึกเอ็นดูคนที่อ่อนปวกเปียกในอ้อมแขนด้วยว่าเสร็จสมล่วงหน้าไปก่อน ทั้งที่เขายังไม่ได้สอดใส่ด้วยซ้ำ เขาอุ้มร่างบางไปวางในอ่างน้ำอุ่นที่เปิดไว้รอท่า ให้หล่อนนั่งบนตัก แผ่นหลังบางแนบแผ่นอกเขา มวลน้ำอุ่นสูงระดับเอวเขาในขณะนี้

“กวิน...ฉัน...” 

แพรวรุ้งหน้าแดงก่ำ เมื่อแก่นกายร้อนผ่าวแข็งขึงของเขา ตั้งเด่ทะลุซอกขาของเธอขึ้นมาถูไถกับเนินนูนที่ไวต่อการสัมผัส

“อย่าทำเป็นกลัวแพรวรุ้ง ผมรู้ว่าคุณชอบมัน” ว่าแล้วก็สูดดมที่ท้ายทอยขาวผ่อง ก่อนจะจูบหนักๆ พร้อมกับฝากรอยคิสมาร์กตีตราไปทั่ว ตั้งแต่ท้ายทอยไปจนถึงแผ่นหลังเนียนกริบ

“อย่านะ ไม่...ฉันยังไม่เค...” 

กวินไม่รอให้แพรวรุ้งพูดจบ เขาดึงใบหน้าหล่อนมาหา ก่อนจะมอบจุมพิตหนักๆ ที่ริมฝีปากอีกครั้ง เฝ้าดูดดึงลิ้นอ่อนบางจนกายสาวอ่อนระทวยเปิดอ้าเรียวขาให้เขาอย่างง่ายดาย

“แพรวรุ้ง คุณพร้อมแล้วใช่ไหม” ถามทว่าไม่รอคำตอบ เพราะใบหน้าเนียนที่พวงแก้มแดงก่ำกับนัยน์ตาปรือหวานฉ่ำที่ทอดมองมา มันตอบคำถามเขาอย่างชัดเจน เขาจัดการให้แพรวรุ้งหันหน้าเข้าหา ทุกอย่างกระทำอย่างรีบร้อนด้วยกลัวว่าสาวเจ้าจะเปลี่ยนใจ

“โอ...นมสวยชะมัด” เขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชม ยิ่งได้มองใกล้ๆ เต้าทรวงอวบใหญ่ก็ยิ่งงดงาม เขาอ้าปากงับเอายอดอกสีชมพูระเรื่อ มือก็ประคองบั้นท้ายหล่อนให้วางลงยังตำแหน่งที่ถูกที่ควร

“โอ๊ย! เจ็บ! กวินฉันเจ็บนะ!” แพรวรุ้งน้ำตาริน เจ็บอย่างที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน เหมือนว่ากลีบสาวกำลังปริแยกออกจากกัน

กวินมึนงง เลือดมันซึมออกมาจากตรงนั้น ตรงที่เขาเพิ่งสอดใส่แก่นกายเข้าไปเพียงครึ่งเดียว

“แพรวรุ้ง...นี่เธอ!?” 

เขาพูดไม่ออก ได้แต่จูบซับน้ำตาให้หล่อน มันคงจะไม่เจ็บมากหากว่าตัวตนเขาจะเล็กกว่าข้อมือของหล่อนสักหน่อย นาทีนี้กวินนึกเคืองบิดามารดาเหลือเกินที่ให้เขามามากเกินกว่าที่หญิงสาวจะรับไหว

“กวิน...ฉันเจ็บ! ช่วยเอามันออกไปที ฉันเจ็บจริงๆ ฮือออ...” 

แพรวรุ้งวอนขอทั้งน้ำตา กวินไม่รอให้หญิงสาวเจ็บนาน เขาจับเอวบางไว้มั่นแล้วบังคับให้มันขยับขึ้นลง ไม่แยแสเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหล่อน นาทีนี้เขาหยุดมันไม่ได้แล้ว

แพรวรุ้งสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกเติมเต็มเข้าไปจนจุก มันเจ็บราวกับว่ามีมีดแหลมคมมาเฉือนกายเนื้อออกไปทีละน้อยแล้วเอาน้ำเกลือราดรดอีกที มันทั้งเจ็บทั้งแสบ จนเธอไม่อาจอดกลั้นหยดน้ำตา  

“โอ...กวิน ละ...เลือด นั่นเลือด ฉันกะ...กะ...กลัว” 

“อย่ากลัวเลยที่รัก ไม่มีอะไร ครั้งแรกอาจจะเจ็บไปบ้าง เชื่อผม แพรว...ผมขอโทษ” 

กวินอ่อนโยนทั้งแววตา น้ำเสียง และการกระทำ เขาดันหล่อนให้เอนไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วเริ่มสอดแทรกแก่นกายเข้าออกเป็นจังหวะ ปากก็เฝ้าเลียไล้ดูดชิม รสชาติของหล่อนช่างหวานล้ำ วางปากลงไปที่ใดก็น่าจูบ น่าดูดไปหมด แล้วเขาจะอดใจไหวได้ยังไง จูบได้เลยจูบ ดูดได้ก็ดูดไปทั่ว ทั้งซอกคอ แผ่นหลัง ทั้งท่อนแขน ปากเขาแตะไปที่ใด ก็ได้ฝากรอยทิ้งไว้จนลายพร้อย ส่วนล่างก็ทำหน้าที่อย่างแข็งขัน สวมสอดเข้าออกเร็วพลัน จนได้ยินเสียงครางกระเส่าแว่วมา 

เริ่มแรกแพรวรุ้งเจ็บเจียนตาย ทว่าพอเขาทำเร็วขึ้น ถี่ขึ้น มันกลับทำให้เธอสุขอย่างประหลาด มันเจ็บปวดระคนซ่านเสียว ยิ่งเมื่อเขารั้งเอวเธอเข้าไปใกล้แล้วเร่งแรงกระแทกกระทั้น มันก็ทำให้เธอครางระงม แรงกระแทกนั้นยังส่งให้มวลน้ำอุ่นรอบตัวกระเพื่อมถี่ๆ แล้วในที่สุดมันก็กระฉอกออกไปนอกอ่าง

“กวิน อา...” แพรวรุ้งครางกระเส่า เริ่มแลเห็นปลายรุ้งงามอีกครั้ง เธอแอ่นอกแอ่นสะโพกเข้าหาแก่นกายและฝ่ามือของเขา ทำอย่างนั้นเนิ่นนาน รับเอาความสุขซ่านเสียวที่มิเคยพบพานให้มากที่สุด

กวินได้ใจเมื่อแพรวรุ้งทำอย่างนั้น เขาเร่งซอยสะโพกถี่ยิบจนมวลน้ำกระเพื่อมแรง

แพรวรุ้งใบหน้าเหยเกทั้งสุขสมทั้งทรมาน วินาทีต่อมาก็เหมือนว่าเธอถูกเหวี่ยงออกไปสุดแรงอีกครั้ง เส้นสายรุ้งที่เมื่อครู่เห็นเพียงริบหรี่บัดนี้เธอได้แตะมันแล้ว แตะมันพร้อมๆ กับเขา ความอุ่นซ่านของธาราแห่งชีวิตพุ่งเข้ามาในร่างเธอ ไม่มีแม้แต่แรงจะผลักเขาให้ออกห่าง มีเพียงเรี่ยวแรงเพื่อหายใจเท่านั้น

กวินซุกใบหน้ากับซอกคอขาวผ่องอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ถูกระบายออกมา เขาเตรียมผละห่าง แล้วบางอย่างก็ทำให้เขาหัวเสีย

“บ้าฉิบ!” 

แพรวรุ้งงุนงง อ้าปากค้างไว้เมื่อเขาถอนแก่นกายที่ยังผงาดง้ำออกจากร่างเธออย่างไม่ปรานี โลหิตแห่งพรหมจรรย์ทะลักออกมาผสมกับน้ำในอ่างจนเกือบจะกลายเป็นสีแดง

“บ้าที่สุด! ผมลืมป้องกัน!” 

แพรวรุ้งมุ่นคิ้ว เธอไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน ดูท่าว่าเขาจะฉุนจัด แล้วยังไงล่ะ เธอก็ฉุนเป็นเหมือนกันนะ

“ฉันต่างหากที่ต้องหัวเสีย ฉันมั่นใจว่าตัวเองสะอาดพอ” ว่าแล้วก็ลุกพรวดขึ้น ทว่าแข้งขามันไม่อำนวย ทั้งยังน้ำค่อนอ่างอีก มันทำให้การทรงตัวของเธอไม่ปกติ 

“ว้าย!” เธอร้องลั่น ร่างเปลือยเอนซ้ายเอนขวา วินาทีต่อมาก็หล่นลงบนตักของเขา แน่นอนว่าน้ำในอ่างกระฉอกออกข้างนอกจนเปียกไปหมด

“โอ...จะยั่วกันอีกหรือไงคุณนางแบบ แค่นี้ก็หมดแรงจะแย่” ปากบอกว่าหมดแรงแต่สองมือกลับโอบกอด