บทที่ 23 EP 5/4 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้

“พี่แจง!” กวินเรียกเสียงเขียว ดูเถอะขนาดเอาเรื่องผู้ชายมาขู่ เจ๊แกยังร่ำๆ กระซิบกระซาบใกล้เนื้อตัวแพรวรุ้งจนเกินเหตุ มันน่าให้คนงานทั้งเกาะลงแขกเสียจริง

“ค่าๆๆ ถ้าคนงานคุณกวินอยากจะลงแขกพี่ก็เชิญเถอะค่ะ พี่จะเปิดประตูหลังรอนะค้า” 

เจ๊แจงประชดคนขี้หึง มือข้างหนึ่งฉวยเอากระเป๋าใบเล็กมาคล้องไหล่ ส่วนอีกข้างก็คว้ากระเป๋าเดินทางใบโต ก้าวออกจากห้องไปไม่รอฟังแม้เสียงทักท้วงของแพรวรุ้ง

“เจ๊! จะทิ้งกันเหรอ แล้วแพรวจะกลับกรุงเทพยังไง โธ่!” แพรวรุ้งโอดครวญ ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่เมื่อครู่ไปวุ่นวายกับกระเป๋าเดินทางของตัวเอง

“จะทำอะไร!?” กวินถามเสียงขุ่นเมื่อเห็นหล่อนจัดการยัดเสื้อผ้าในตู้ลงไปในกระเป๋า

“ถามได้ ก็จัดกระเป๋าสิ เขากลับกันหมดแล้ว จะให้ฉันอยู่ต่อทำไม” ตอบโดยไม่มองหน้าเขา ก้อนสะอื้นแล่นมาจุกที่ลำคอ เอื้อนเอ่ยลำบากนัก

“ปะป๊า! อยู่นี่เอง มินตามหาทั่วบ้าน น้าแพว!” 

หนูน้อยอุทานเมื่อเห็นแพรวรุ้งจัดการเก็บกระเป๋า มือป้อมๆ ทิ้งกล่องนมในมือ ตรงเข้าไปหาน้าแพรวทันที

“น้าแพวจาไปหนาย ปะป๊าบอกว่าน้าแพวจาอยู่กับมิน อยู่เล่นกันก่อนนะ นะๆ เล่นกันก่อน ฮึบๆๆ” 

หนูน้อยปีนขึ้นไปกระโดดโลดเต้นบนเตียง ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวราวกับว่ามีเด็กอยู่ในห้องนี้สักสามสี่คน

“มีน ปะป๊าจะคุยกับน้าแพรว มีนไปเล่นกับพี่แก้วก่อนลูก” 

ผู้เป็นบิดาออกคำสั่ง แต่เจ้าตัวแสบส่ายหน้าดิก

“ม่ายยย...มินจาเล่นกับน้าแพว น้าแพวค้าบ...ไปจับปูลมเปนเพื่อนมินก่อนน้า” เจ้าหนูกระโดดลงไปด้านล่างแล้วจับข้อมือของแพรวรุ้งโยกแกว่งไปมา 

นางแบบสาวไม่ได้อยู่ในอารมณ์ปกติ เลยเผลอสลัดข้อมืออย่างแรงจนเจ้าหนูมีนาเซไปด้านหลัง เธอตกใจ ทั้งรู้สึกผิด แต่ในเวลานี้ ความหม่นหมองในจิตใจทำให้เธอเลือกที่จะเฉยชาต่อผู้คนรอบข้าง 

มีนาหน้าเสีย ก็แค่อยากเล่นกับน้าแพรว แต่ดูเหมือนน้าแพรวไม่ได้ต้องการเช่นนั้น

“มีน! น้าแพรวไม่อยากเล่น มานี่เดี๋ยวนี้!” กวินขึ้นเสียง นึกเสียใจที่บุตรชายที่รักไปกวนใจแพรวรุ้งให้หล่อนรำคาญ

“ม่าย! ปะป๊าเฉียงดัง มินไม่หาปะป๊า มินกัว ฮึกๆ น้าพะ...แพว ฮึก! มินกัว ปะป๊าจาตีมิน ฮือออ...”

“มีนา!” 

กวินเริ่มหัวเสียเมื่อเจ้าหนูผู้เอาแต่ใจออกฤทธิ์ในเวลาที่ไม่สมควร

“จะตะคอกทำไม! อยู่ใกล้กันแค่นี้!” 

แพรวรุ้งตวาดกลับ นึกสงสารเจ้าหนูตัวแสบขึ้นมา เธอไปอุ้มเอาเจ้าร่างตุ้ยนุ้ยขึ้นแนบอก ทว่าด้วยร่างกายที่ไม่ปกติบวกกับน้ำหนักตัวของเจ้าหนู ทำให้เธอถึงกับเซ จะล้มมิล้มแหล่

“คุณ!” กวินรีบเข้าไปโอบทั้งสองไว้ ก่อนที่จะเสียหลักล้มลงไปให้เจ็บตัว

“เอามือออกไปจากก้นฉัน!” แพรวรุ้งร้องลั่น เพราะเขาไม่ยอมปล่อย แถมยังบีบมันเน้นๆ ราวกับมันเขี้ยว

“มีน! ปะป๊าจับก้นน้าแพรว” แพรวรุ้งหาแนวร่วม

“อาลายนะ! ปะป๊า นี่แน่ะๆๆ มินจาฟ้องแม่ ป่อยนะ! ฮึบๆๆ” 

หนูน้อยผลักบิดาที่โอบตนกับน้าแพวเอาไว้ มือป้อมๆ ทั้งผลักทั้งทุบบิดาของตัวเอง

“โอ๊ย! ตกลงลูกใครเนี่ย” 

กวินตัดพ้อเจ้าตุ้ยนุ้ยในอ้อมแขนของแพรวรุ้ง ให้ตายเถอะ ขณะที่หล่อนอุ้มเจ้ามีนตัวแสบ สาบเสื้อคลุมมันดันแยกออกจากกันโดยที่เจ้าหล่อนไม่รู้ ใช่...หล่อนไม่รู้แต่เขารู้ เขาเห็น และอยากจะขยำหน้าอกอวบอึ๋มของหล่อนให้สะใจ

“มีนไปหาปะป๊าก่อนนะ น้าแพรวแต่งตัวก่อน” 

เจ้าหนูส่ายหน้า เอียงศีรษะน้อยๆ เข้าหาซอกคอของนางแบบสาวอย่างประจบ แพรวรุ้งลอบถอนหายใจ อันที่จริงเธอควรได้นอนจมเตียง ร้องห่มร้องไห้ให้กับความสาวที่เสียไป แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ไม่ได้นอนร้องไห้ยังไม่พอ ยังต้องคอยดูแลเจ้ามีนจอมแสบ ท่าทางคงจะติดเธอเข้าให้แล้ว 

“นี่! เอาลูกไปสิ ฉันจะไปนุ่งผ้า” กระซิบกระซาบไม่ให้คนในอ้อมแขนได้ยิน ทว่ามีหรือจะรอดพ้นหูหาเรื่องของเจ้าแสบไปได้

“ม่ายยย...มินจาอยู่ตรงนี้ อกน้าแพวอุ่นดี มินช้อบชอบ” ว่าพลางซุกร่างเข้าหาอกอวบๆ ของนางแบบสาว แล้วหันมายิ้มเย้ยบิดาไปหนึ่งที ยักคิ้วแถมให้อีกหนึ่งหน

“น่าตีจริงๆ เจ้าตัวแสบ ลงมาจากตัวน้าแพรวเร็วเข้า” 

เจ้ามีนส่ายหน้าดิก แขนป้อมๆ โอบรอบคอเรียวของแพรวรุ้งอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“ก็ได้ อยากให้พวกคนงานที่เก็บหอยมุกมาเห็นน้าแพรวโป๊ใช่ไหมล่ะ เอาไหม ปะป๊าเรียกให้” 

แพรวรุ้งหูผึ่ง มันเรื่องอะไรต้องให้ชาวบ้านมาเห็นเธอในชุดคลุมอาบน้ำด้วยล่ะ ถึงแม้จะเป็นนางแบบ แต่ตอนนี้มันคนละสถานการณ์กันนะ

“ม่ายอาว” เจ้าหนูขี้หวงปีนลงจากร่างของแพรวรุ้งในที่สุด

“ผมรอที่ห้องอาหารนะ มีเรื่องจะตกลงกับคุณ” 

เขากล่าวสั้นๆ เตรียมออกจากห้องพร้อมมีนา

“แต่ฉันไม่มี” แพรวรุ้งโต้กลับเสียงแข็ง ขณะรื้อเสื้อผ้าในกระเป๋ามาสวม

“แพรว!”

“ปะป๊าจาขึ้นเฉียงทำมาย เดี๋ยวน้าแพวโกดหนีกับบ้านนะ” 

เจ้าหนูมีนเตือนสติ กวินหน้าสลดแต่แพรวรุ้งกลับยิ้มขำ ความคิดความอ่านของหนูน้อยบางทีก็ฉลาดกว่าคนเป็นพ่อเสียอีก

“น้าแพวแต่งตัวไวๆ นะ มินจาลอกินข้าว” 

เจ้าหนูยิ้มร่ามาให้น้าแพรวแล้ววิ่งออกจากห้อง