บทที่ 24 EP 5/5 ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้
แพรวรุ้งยิ้มเอ็นดู หยิบเสื้อผ้าชุดที่มิดชิดที่สุดมาพิจารณา เวลาผ่านไปกว่าสามสิบนาทีก็ยังไม่ก้าวออกไปจากห้อง เพราะชุดที่ว่าเรียบร้อยที่สุดของนางแบบเซ็กซี่อย่างเธอ มันก็ยังเปิดเปลือยมากกว่าคนปกติอยู่ดี เธออยากหาสาวใช้สักคนให้ไปบอกเจ้าของคฤหาสน์ทีว่าวันนี้เธอคงต้องกินอาหารเช้าบนห้อง แต่กลับไม่มีใครเดินผ่านมาสักคน
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปนาน กวินก็ย้อนกลับมาดู
“เมื่อไหร่จะลงไปข้างล่างซะที! ลูก...รอกินข้าวอยู่นะแพรว”
กวินพูดเองอึ้งเอง เมื่อคำว่า ‘ลูก’ ที่เขาเอ่ยกับแพรวรุ้ง ทำให้หัวใจอบอุ่นอย่างประหลาด แพรวรุ้งเองก็เช่นกัน
“ฉะ...ฉัน ฉันไม่ลงไปได้ไหม คือว่า...”
แพรวรุ้งไม่กล้าพูดว่าอายที่คนอื่นจะมาเห็นร่องรอยพวกนี้ เธอชี้มือใส่รอยจ้ำสีม่วงช้ำที่เกิดจากการกระทำของเขา
“จะอายทำไม ทำเป็นไม่เคยไปได้”
เขาว่าโดยไม่ทันคิด แพรวรุ้งหน้าตึงขึ้นมาทันใด
“ก็เพราะว่าฉันไม่เคยน่ะสิ! ใครจะไปเชี่ยวชาญเหมือนนายล่ะ”
“เรียกดีๆ นายๆ อยู่นั่นแหละ แสลงหู แล้วปากหายดีแล้วเหรอถึงได้ประชดประชัน อยากโดนตบอีกรอบหรือไง!?” เขาขู่ ยิ่งเห็นรอยช้ำที่มุมปากของสาวเจ้า เขามีหรือจะกล้าทำมันอีก
“ป่าเถื่อน! ฉันไปทำอะไรให้นายฮะ!”
“แพรว! บอกให้เรียกดีๆ”
“โอ๊ย!! นั่นแหละ ฉันไปทำอะไรให้คุณ เอะอะก็ขู่ เอะอะก็ตบ ฉันก็เป็นคนนะ! พ่อแม่ยังไม่เคยทำกับฉันอย่างนี้ แล้วคุณเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรฮะ! มีสิทธิ์อะไร!?”
แพรวรุ้งบันดาลโทสะเข้าทุบตีแผงอกล่ำๆ ด้วยสองกำปั้นอย่างเหลืออด น้ำตานางแบบสาวไหลพรั่งพรู ขณะที่กวินรวบตัวหล่อนเข้าไปกอด
“อย่าร้องแพรว อย่าร้อง...”
ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ แพรวรุ้งร่ำไห้จนอกแกร่งเปียกชุ่ม กวินดันหล่อนออกห่าง แล้วบรรจงแนบจุมพิตจูบซับน้ำตาให้หยดแล้วหยดเล่าอย่างอ่อนโยน จนมันแห้งหาย
“ฉันไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไรจริงๆ แต่ได้โปรดอย่าทำแบบนี้อีก อย่าทำเหมือนแคร์ฉัน อย่าตบหัวแล้วลูบหลัง เรื่องของเรา...จะเอายังไงก็ว่ามา ถ้าจะแต่งงานกับฉันก็จัดการได้เลย ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว”
แพรวรุ้งพูดออกมาจากใจจริง จะให้เธอทำอย่างไรได้ บิดามารดาอีกล่ะ เธอยังไม่รู้เลยว่าจะโดนอะไรบ้าง
“ไม่! ผมแต่งงานกับคุณไม่ได้” เขาตอบเสียงดังฟังชัด
แพรวรุ้งผงะ ถอยห่างจากร่างหนา จะดูให้แน่ชัดว่าคนที่พูดประโยคชั่วร้ายดังกล่าวเป็นเขาจริงๆ
“หมายความว่ายังไง แค่แต่งงานเฉยๆ ไม่ต้องจดทะเบียนก็ได้ แค่เข้าโบสถ์เฉยๆ ก็ได้ กวินฉันขอร้อง ฉันมีพ่อมีแม่นะ พวกท่านจะคิดยังไงเรื่องที่ฉันยังอยู่ที่เกาะนี้ทั้งๆ ที่เจ๊แจงกลับไปแล้ว จะทำอย่างนี้กับฉันไม่ได้นะ”
แพรวรุ้งน้ำตารินเป็นสาย มันจุกแน่นอยู่ในอก เมื่อได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา จะว่าหน้าด้านเธอก็ยอม หากว่าสิ่งที่เธอร้องขอจะสามารถล้างอายให้คุณหญิงแม่ของเธอได้ ทีมงานที่เพิ่งกลับไปไม่รู้ว่าจะเอาข่าวเธอไปขายบ้างหรือเปล่า เธอกังวลจนแทบเป็นบ้า แล้วตอนนี้คำปฏิเสธของเขาก็กำลังจะฆ่าเธอทั้งเป็น
“ผมจะไม่แต่งงานกับใครอีกแล้วนอกจาก...เมษา”
เขาตอบไม่เต็มเสียง แพรวรุ้งอ้าปากค้าง เจ็บปวดบอกไม่ถูก
“ผู้หญิงคนนั้นตายไปแล้ว!” เค้นเสียงตอกกลับ หัวใจเจ้าเอ๋ยทำไมมันถึงได้น่ารังเกียจเช่นนี้ อิจฉาได้กระทั่งคนตาย น่าเวทนาจริงๆ แล้วเหตุใดกันที่ทำให้เธอต้องอิจฉาผู้หญิงคนนั้น หรือว่าเพราะเธอ...มีใจให้เขา ไม่...ไม่จริง! เขาก็แค่คนรู้จัก ไม่ได้มีความหมายกับเธอสักนิด แต่ทำไม...
“ถ้าอย่างนั้นก็จบ ถือซะว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น” เธอกลั้นใจเอ่ยออกไป เจ็บลึกๆ ในอก ทรมานนัก มันช่างเกิดขึ้นรวดเร็วเพียงเพราะความสัมพันธ์ล้ำลึกเมื่อคืนนี้
“ไม่! ไม่ได้ ผมไม่ยอม”
นัยน์ตาสีนิลแข็งกร้าว เมื่อหญิงสาวเอ่ยตัดสัมพันธ์ทั้งที่มันเพิ่งเริ่ม ทำไมหล่อนถึงไม่เหมือนดารานางแบบคนอื่นๆ ที่เขาเคยควงนะ อยากได้อะไรก็บอกมาสิ ข้าวของเงินทองถึงจะไม่มากเท่าพี่ชาย แต่รับรองว่าเจ้าหล่อนจะอยู่สุขสบาย ไม่ต้องเร่แก้ผ้าถ่ายแบบอย่างนี้
เพียะ!
แพรวรุ้งฟาดฝ่ามือลงบนแก้มสากเสียเต็มรัก ตบเขาเธอก็เจ็บ แต่ไม่ตบก็อดไม่ได้
“เห็นแก่ตัว ทุเรศที่สุด!”
กวินหน้าชา กรามแกร่งขบกันแน่นเพราะความโกรธ ไม่เคยมีใครตบหน้าเขา นัยน์ตาดำดุจ้องหน้านางแบบสาวเขม็ง
“ฉันไม่ใช่อีตัว ฉันรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ สายตาคุณมันฟ้อง สายตาดูถูกไม่เห็นค่าความสาวของฉัน อย่าคิดว่าฉันจะเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ของคุณ ที่แค่รอขึ้นเตียง พอเสร็จกิจก็ถีบหัวส่ง ถึงฉันจะต้องแก้ผ้าหาเงินเลี้ยงตัว ฉันก็ไม่มีวันเป็นนางบำเรอของใคร จำเอาไว้!”
ดวงตาคู่สวยเอ่อท้นด้วยหยาดน้ำตา จมูกโด่งรั้นแดงเรื่อ แสบไปทั่วทั้งโพรงจมูกเมื่อน้ำมูกน้ำตามันพร้อมใจเล่นงานเธอ
“ตามใจ! อย่ามาอ้อนวอนผมอีกก็แล้วกัน ผมให้โอกาสคุณเรียกร้องสิทธิ์เต็มที่ แต่คุณไม่อยากได้เองนะแพรวรุ้ง”
“ก็สิ่งที่ฉันอยากได้คุณให้ไม่ได้ ไม่เป็นไร ถือซะว่ามันเป็นคราวซวยของฉันก็แล้วกัน!”
“ก็ดี! คุณเลือกเองนะ” กวินตอกย้ำ ทำไมเขาจะต้องง้อล่ะ ไม่อยากได้ก็ดี ถึงเขาจะแต่งงานกับหล่อนไม่ได้ แต่ยังไง หล่อนก็ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น!
การสนทนาอันเผ็ดร้อนสะดุดลงเพราะเครื่องมือสื่อสารเครื่องบางของแพรวรุ้ง มันส่งเสียงดังเป็นเพลงที่เธอฟังแล้วหนาวยะเยือกไปถึงสันหลัง มือเรียวปาดน้ำตาลวกๆ เดินไปหยิบมันออกมาจากกระเป๋าใบงาม
