บทที่ 4 EP 1/4 คู่กัด
คนสวยสวดใส่หน้าน้องชายบุญธรรมของอดีตว่าที่คู่หมั้น
“ถ้าอยากกินข้าวก็อย่าเรื่องมาก ผู้กำกับเขาร้องสั่งให้คุณขยับไปอีกหน่อยไม่ได้ยินหรือไง!?” เขาว่าหล่อน ขยับร่างสูงโปร่งรุกเข้าไปใกล้ร่างอรชรเพรียวลม
“ก็มันขยับไม่ได้แล้ว ไม่เห็นหรือไงเล่า”
แพรวรุ้งชี้มือไปที่ปลายสุดของชะง่อนหิน ปลายเท้าเธออยู่ห่างจากมันไม่ถึงสองก้าวด้วยซ้ำ
“ก็แค่นิดเดียว เรื่องมากไปได้ เร็วเข้า! ถ้าไม่ยอมดีๆ ผมจะทำให้คุณขยับด้วยวิธีของผม อยากลองไหมล่ะ” เขาท้าทายหล่อน นัยน์ตาคมกรุ้มกริ่มใต้แว่นสีชา การได้แกล้งแพรวรุ้งหรือความสุขที่เขาเพิ่งค้นพบ
แพรวรุ้งหวาดหวั่น กลัวใจอีตาหื่นขึ้นมาในทันที ตอนที่ไปเซ็นสัญญาที่บริษัทเธอจำได้นะว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“ก็ได้! คอยดูนะ ถ้าฉันร่วงลงน้ำละก็ ฉันจะ...กรี๊ด!”
ตูม!
ส้นสูงสี่นิ้วพลิกเสียจังหวะ ส่งผลให้ร่างสวยสะคราญของนางแบบสาวหงายหลังร่วงหล่นลงสู่ผิวน้ำ
“เฮ้ย! ฮ่าๆๆ เป็นไงบ้างครับคุณ น้ำข้างล่างเย็นดีไหมฮ่าๆๆ”
กวินหัวเราะหน้าดำหน้าแดงอยู่บนโขดหินใหญ่ ขณะที่นางแบบสาวกระเสือกกระสนเอาตัวรอด เพราะว่ายน้ำไม่แข็ง และดูเหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่รู้
“ช่วยด้วย! อึกๆ ช่วย...”
แพรวรุ้งกลืนน้ำทะเลลงไปอึกใหญ่ เธอว่ายน้ำไม่แข็ง อีกทั้งเรี่ยวแรงก็เหลือน้อยเต็มที สองตาเห็นโจทก์ตัวดียืนหัวเราะร่าอยู่ข้างบนแล้วอยากจะร้องไห้ เธอได้ตายเป็นผีเฝ้าทะเลก็คราวนี้ ความหวาดกลัวแล่นเข้าสู่จิตใจ ร่างกายจึงฮึดสู้ขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอด
“ช่วยด้วย!”
เธอร้องขออีกครั้งก่อนที่คลื่นลูกใหญ่จะซัดเข้าหา กลืนกินร่างงามจนหายไปใต้เกลียวไหลเชี่ยวของมัน
“นี่คุณ พอแล้วน่าอย่ามาอำเสียให้ยาก โผล่ขึ้นมาเถอะเดี๋ยวผมจะเอาเรือยางไปรับ”
กวินร้องบอก ชะโงกหน้าลงไปดูก็เห็นเพียงชายผ้าของชุดบางเบาที่หล่อนสวมใส่ มันกำลังถูกเกลียวคลื่น กลืนกิน
“ฉิบหายแล้ว!”
ชายหนุ่มสบถ ดึงแว่นกันแดดทิ้งไปแล้วกระโจนลงสู่ทะเลกว้าง เขาดำผุดดำว่ายด้วยหัวใจที่เต้นระทึกเร็วแรง ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบที่เขามุดอยู่ใต้ผิวน้ำ จวบจนได้ยินเสียงเรือยนต์ของทีมงานใกล้เข้ามา เขาจึงคว้าร่างหล่อนเอาไว้ได้ในนาทีนั้น
“แพรวรุ้ง! แพรว!” เขาร้องเรียกชื่อ แต่ยังไร้วี่แววขานรับ
“คุณกวิน! เป็นไงบ้าง พาน้องแพรวขึ้นมาก่อนเร็วเข้า”
ตากล้องมือทองร่างท้วมร้องสั่ง ทีมงานชายอีกสองคนที่ติดเรือมาด้วยรีบเข้าช่วยเหลือ เมื่อเห็นนายจ้างพาร่างนางแบบสาวขึ้นจากน้ำด้วยความทุลักทุเล
“แพรว!”
เขาตบหน้าหล่อนเบาๆ เรียกสติ แต่สติคงหูตึงกระมังหล่อนจึงยังไม่ฟื้น
“โธ่เว้ย! เอาก็เอาวะ!”
สามคนที่ยืนอยู่บนเรืองงงัน คุณกวินจะ เอา อะไร? ความสงสัยใคร่รู้กระจ่างชัดในเสี้ยววินาที เมื่อคุณกวินของพวกเขาก้มลงผายปอดให้นางแบบสาว
ครั้งแรก...ไม่ฟื้น
ครั้งที่สอง...ก็ยังไม่ฟื้น
ครั้งที่สาม...โอ...ริมฝีปากร้ายๆ ที่ปะทะคารมกับเขาทุกครั้งที่เจอหน้า เหตุใดมันถึงหอมหวานปานนี้...
‘หยุด! ไอ้บ้าเอ๊ย หล่อนกำลังจะตายนะกวิน นายคิดเรื่องบ้าๆ ได้ยังไง! ได้โปรดฟื้นเถอะคุณแพรว ผมขอโทษจริงๆ’
“แค่กๆๆ แฮ่กๆๆ ช่วยด้วย! แค่กๆ ฉันกลัว ฮึกๆ ช่วยฉันด้วย ฮือ...”
แพรวรุ้งโผเข้ากอดเขาทันทีที่ได้สติ ความหวาดกลัวแผ่ซ่านในหน่วยตาก่อนจะกลั่นออกมาเป็นหยดน้ำตาเม็ดใส
นางแบบสาวปล่อยโฮกับแผงอกเปียกชุ่มของโจทก์เบอร์หนึ่ง
กวินรู้สึกได้ถึงอาการสั่นเทาของหล่อน ไม่น่าเชื่อ! มันกำลังบีบคั้นหัวใจเขาอย่างหนักหน่วงจนเจ็บร้าวไปหมด คงเป็นเพราะความรู้สึกผิดแน่ๆ ที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บแบบนี้ เพราะถ้าเขาไม่แกล้ง หล่อนก็คงไม่ตกลงไปแน่นอน
“ผมว่าเข้าฝั่งดีกว่านะ น้องๆ ออกเรือเลย”
เสียงตากล้องมือทองร้องสั่งลูกน้องอีกครั้ง
กวินพยายามไม่มองร่างในอ้อมแขน แพรวรุ้ง! ให้ตายสิเขาไม่อยากคิดอกุศลกับคนจมน้ำนะ แต่ชุดหล่อนมันทั้งบาง ทั้งแนบเนื้อจนร่างกายเขามัน...
“เอ่อ...ฮึกๆ ขอโทษทีฉัน...”
แพรวรุ้งขืนตัวออกจากอ้อมกอดของกวิน ลมแรงพัดมาปะทะใบหน้าจนสติของเธอกลับมาเกือบครบ จึงบังเกิดความกระดากอายอย่างยิ่งที่กอดเขาแน่นอย่างนี้
“อย่าได้คิดออกไปจากอ้อมกอดผม ถ้ายังไม่อยากถูกแทะโลมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก” เขาขู่หล่อน ปรายตาขุ่นขวางไปทางทีมงานสองคน ขนาดอีกคนขับเรืออยู่แท้ๆ ยังหันหน้ากลับมามองบ่อยๆ มันน่าควักลูกตาให้ฉลามกินนัก ฮึ่ม!
แพรวรุ้งก้มลงมองสภาพของตัวเองแล้วก็ให้ตกใจ เธอดีกว่านางเงือกหน่อยหนึ่งก็ตรงที่มีวงแขนกับแผ่นอกของเขาช่วยกำบังร่างกายไม่ให้มันอุจาดตา แต่ก็นั่นล่ะ เขาเปียกเธอก็เปียก หน้าอกหน้าใจเธอก็ถูไถกับแผ่นอกแกร่งของเขาขึ้นลงตามแรงคลื่น มันเร่งเร้าให้ขนในกายตั้งชันโดยมิอาจต้านทาน
กวินจับจ้องใบหน้างามของแพรวรุ้งด้วยความลุ่มหลง หากไม่เพราะเขาและหล่อนเป็นคู่กัดตลอดกาล เขาคงตีมึนจุมพิตริมฝีปากอวบอิ่มนั่นอีกสักครั้ง...แค่คิดร่างกายมันก็มีปฏิกิริยาทันที
“นี่คุณ!?”
แพรวรุ้งร้องเรียกชื่อเขา มีบางสิ่งบางอย่างดุนดันบั้นท้ายของเธอขึ้นมาจนไอร้อนผะผ่าวซึมผ่านเนื้อผ้าให้รู้สึก
“คุณยั่วผมเองนะ ให้ตายเถอะ”
เขาเถียงหน้าตายทั้งที่หล่อนยังไม่ได้พูดอะไรด้วยซ้ำ
“สาบานว่าฉันไม่ได้ทำ!” เธอทำท่าจะผละออกอีกครั้ง ขนลุกขนพองเพราะรู้ดีว่าไอ้สิ่งแข็งๆ และร้อนผ่าวที่นั่งทับอยู่มันคืออะไร
“ถ้าคุณกล้าลุกจากตักให้ผมได้อายทีมงานละก็ ผมจะจับคุณปล้ำซะตรงนี้ให้อายชาวบ้านเหมือนกัน คอยดู!”
...oooo...
