บทที่ 10 EP 3/2 แผนพิศวาส
[----------]
นาฬิกาที่หัวเตียงบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน แผ่นอกกว้างของคนข้างๆ กระเพื่อมขึ้นลงตามแรงหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ วาคิมหลับลึกไปนานแล้วทว่าเกล็ดมุกยังลืมตาโพลงในแสงสลัว
เธอลุกขึ้นนั่ง ควานหาบางอย่างในลิ้นชักข้างเตียง เมื่อพบเจอก็กำมันไว้ในมือแล้วหันมามองเขาอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ก่อนที่ฝ่าเท้าของเธอจะก้าวลงจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบา เดินคลำทางไปยังห้องน้ำด้วยแสงจากโคมไฟดวงน้อยที่ตั้งอยู่ข้างประตูทางเข้า
‘ยาคุมกำเนิด’ ถูกแกะจากแผงแล้วโปรยลงในโถชักโครก เธอต้องกดน้ำซ้ำอีกรอบ เพราะอยากมั่นใจว่ามันจะลงไปข้างล่างทุกเม็ด ก่อนที่แผงยาเปล่าๆ จะถูกโยนลงถังขยะ
“คุณป๋าขา เฮียเมฆขา หนูเล็กขอโทษอีกครั้ง ถ้าวันหนึ่งที่หนูเล็กต้องกลับบ้านจริงๆ นอกจากหัวใจที่บอบช้ำ หนูเล็กขอลูกน่ารักๆ จากเขาสักคนนะคะ คุณวา...มุกขอโทษที่ผิดสัญญา แต่มุกขอสาบานว่าจะไม่ร้องขอความรับผิดชอบใดๆ จากคุณเลย”
ไม่ใช่แค่สัญญากับตัวเอง แต่ยึดถือเป็นสัจจะว่าต้องทำให้ได้อย่างใจนึก ไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเองแน่นอน
[----------]
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ ร้านขนมเค้กแห่งหนึ่งภายในห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ใบหน้าสดสวยของวารินทร์งอง้ำอย่างขัดใจเมื่อพยายามเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว แต่เพื่อนสาวที่รักยังไร้ร่องรอย เบอร์ที่ยัยเพิร์ลให้ไว้มันติดต่อไม่ได้ สงสัยว่าเจ้าหล่อนคงเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว
สมาร์ตโฟนแบรนด์หรูถูกวางลงบนโต๊ะอย่างกระแทกกระทั้น เธออุตส่าห์วางแผนกลับเมืองไทยก่อนกำหนดเพื่อมาเซอร์ไพรส์เพื่อนรัก แต่อีกฝ่ายกลับติดต่อไม่ได้ เธอนึกเคืองสมองกลวงๆ ของตัวเองอยู่เหมือนกันที่ไม่ยอมซักถามประวัติแม่เพื่อนรักให้ดี เลยต้องมานั่งอารมณ์เสียอยู่อย่างนี้
ใบหน้าสดสวยงอง้ำก็จริงแต่มือเรียวไม่ยอมละเลยเจ้าเค้กสุดโปรดตรงหน้า ยังเพียรตักมันเข้าปากคำแล้วคำเล่า ดวงตาช่างสังเกตกวาดมองไปรอบๆ ร้าน ดีที่วันนี้ไม่ใช่วันหยุด เลยไม่ต้องลำบากแย่งโต๊ะกับพวกเด็กวัยรุ่นที่ชอบมานั่งที่ร้านเค้กแห่งนี้
นัยน์ตาสีนิลคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อต้องเพ่งไปยังมุมหนึ่งของร้าน บุรุษร่างหนากำยำ เจ้าของหนวดเครารุงรัง เขานั่งนิ่งเป็นรูปสลักราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง ชุดคาวบอยเต็มยศที่เขาสวมมันทำให้เขาแปลกประหลาดจากคนอื่นๆ มันช่างไม่เข้ากับบรรยากาศร้านเค้กเอาเสียเลย
วารินทร์แอบว่าเขาอยู่ในใจ เธอพาลไปทั่วเพราะอารมณ์ขุ่นมัวในอก ใบหน้าของชายที่อุดมด้วยหนวดเครารกครึ้ม ทำให้เธอต้องชอนไชสายตา เพื่อค้นหาความหล่อเหลาของพ่อคาวบอยเพื่อแก้เซ็ง จมูกก็โด่งคมสันพอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกิน ริมฝีปากหยักถูกซ่อนไว้ใต้เคราหนา เธอมองเห็นเพียงรำไร และนัยน์ตาเขา น่าเสียดายนัก เธอคงเห็นมันแน่ๆ หากไม่มีเจ้าแว่นสีชามาขวางกั้น
วารินทร์สะดุ้งเฮือก รีบยืดตัวนั่งตรงแล้วเสมองไปทางอื่นเมื่อพ่อคาวบอยขยับแว่นสีชามองสวนกลับมาอย่างรู้ทัน เธอแสร้งทำไม่รู้ไม่ชี้ เรื่องกลบเกลื่อนละก็ถนัดที่สุด ถึงแม้ว่าจะแอบมองเขาอยู่ แต่จะให้ยอมรับนั่นหรือ ไม่มีวันเสียหรอก
หญิงสาวรอคอยจนกระทั่งชายหนุ่มก้าวขายาวๆ เดินผ่านหน้าเธอออกไปจากร้าน นั่นแหละคุณหนูคนสวยแห่ง GB จึงได้พ่นลมออกจากปากอิ่มอย่างโล่งอกโล่งใจ
“น้องคะ” เธอเรียกพนักงาน พลางหยิบเครดิตการ์ดส่งให้
“ขอโทษครับ โต๊ะนี้เคลียร์บิลเรียบร้อยแล้วครับ” คำตอบของพนักงานหน้าตี๋ทำเอาคนสวยงงเป็นไก่ตาแตก รีบหันไปมองที่โต๊ะเดิมของพ่อคาวบอย แต่คงไม่ใช่หรอกน่า ไม่รู้จักกันซะหน่อย แล้วจะมาเลี้ยงทำไม
พนักงานหนุ่มมองตามสายตาของลูกค้าคนงาม ก่อนที่เขาจะตอบยิ้มๆ ว่า
“ใช่ครับ พี่ที่ใส่ชุดคาวบอยนั่นแหละ เป็นคนจ่ายเงิน แล้วก็...”
บริกรใจดียื่นบางอย่างมาให้วารินทร์ เธอเอื้อมมือไปรับกระดาษแผ่นน้อยแล้วรีบคลี่ออกอ่าน
[----------]
พี่ชายเธอทำฉันเจ็บเหลือเกินวารินทร์ มันคงไม่มีหัวใจถึงรักใครไม่เป็น หัวใจน้ำแข็งของมันด้านชาจนทำร้ายคนที่มันรักให้เจ็บช้ำ ฉันหวังว่าสักวันจะได้เห็นพี่ชั่วๆ ของเธอได้รับการลงทัณฑ์ที่สาสม เพราะฉะนั้นเตรียมตัวเอาไว้ให้ดี เธอคือคนสำคัญที่ฉันจะใช้เฉือนหัวใจไอ้วาคิม!
อีกไม่นานเกินรอ ‘นางบำเรอของฉัน’
เมฆา
[----------]
