บทที่ 3 EP 1/3 เพราะรัก

‘ได้ๆ’

“หนูเล็กรักคุณป๋านะคะ..” 

“จ้า...ป๋าก็รักลูกนะ”

คนเป็นลูกวางสายบิดาอย่างหนักอกหนักใจ ความรักและห่วงใยยังวอยวนในอก ริมฝีปากอวบอิ่มเผยยิ้มเหยียดหยันตัวเอง ไม่เห็นหนทางเลยสักนิดที่วาคิมจะมารักนางบำเรอไร้ค่าคนนี้ ครึ่งปีที่ผ่านมาเธอมีค่าแค่เครื่องรอรับความใคร่บนเตียง หวังลมๆ แล้งๆ ว่าสักวันเขาจะมอบหัวใจมาให้ ทว่าจนแล้วจนรอดมันก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเป็นเช่นนั้นเลย

เกล็ดมุกจำต้องหยุดความคิดเรื่อยเปื่อยในเรื่องเดิมๆ ลงเพียงเท่านั้น เมื่อเสียงอินเตอร์คอมดังขึ้น เธอรวบรวมเอกสารที่เตรียมไว้แต่เย็นวาน เพื่อเอาเข้าไปให้เจ้านายใจดีที่ได้สั่งตามสายมาเมื่อครู่

...oooo...

เหมืองวารินทร์ กาญจนบุรี

เช้าวันนี้ เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายจากกลุ่มขี้เมาประจำเหมือง กำลังรบกวนโสตประสาทของสตรีมากวัยอย่างหนักหน่วง นางน้อม แม่นมร่างท้วม จำต้องลุกจากเก้าอี้หวายตัวโปรดเพื่อมายืนสังเกตการณ์ที่หน้าเรือน สายตาที่เริ่มฝ้าฟางเพ่งไปยังแคร่ไม้ไผ่ที่มีนายเหมืองของนางนั่งอยู่ด้วย ใครบางคนกำลังถูกหามออกจากวงเหล้ามุ่งตรงมายังเรือนของนาง

“นึกว่าวันนี้จะรอดแล้วเชียว” นางน้อมบ่นอย่างระอา เมื่อแลเห็นร่างกำยำสูงใหญ่ของนายเหมืองถูกหิ้วปีกมาแต่ไกลๆ

“ป้าโนมคร้าบ เอื๊อก! โผม...อาวนายมาโส่งคร้าบ! เอื๊อก! กองไว้หนายดี” คนเมาถามเสียงอ้อแอ้ ใจนั้นอยากกองเจ้านายไว้ที่หน้าบันไดเรือนให้รู้แล้วรู้รอด จะได้รีบกลับไปหาเมียเสียที 

“ชิชะ! ไอ้แสง นั่นนายแกนะจะกองไว้ได้ยังไง โน่น! เอาขึ้นเรือนไปโน่น เดี๋ยวข้าจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้เอง” นางน้อมเท้าสะเอวสั่งเสียงดังยิ่งกว่าขี้เมา ศีรษะที่มีเส้นผมสีดอกเลาส่ายไปมาอย่างสุดจะทน วันหยุดทีไรได้เมาหยำเปทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง 

ขันเงินใบใหญ่ใส่น้ำเย็นจัดพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็กถูกประคองด้วยมืออวบๆ ของแม่นมที่นายเหมืองหนุ่มเคารพนักหนา เสียงอ้อแอ้ของนายแสงหัวหน้าคนงานและลูกน้องอีกสองคนที่มาด้วย ค่อยๆ ไกลออกไป แสดงว่าพวกเขาคงลงเรือนไปนานแล้ว 

“ทีอย่างนี้ละไปไวนัก นี่ก็อีกคน อีตอนกินก็ไม่ได้สนับสนุน พอตอนเมากลับมาต้องเป็นภาระคนแก่ทุกที” นางน้อมเอ็ดอึงอย่างระอา

“โผม...เอื๊อก! โสงสารหนูเล็ก...โผมจาฆ่าไอ้วาคีม เอื๊อก! ที่มานไม่ล้ากน้องสาวโผม เอื๊อก!” 

นมน้อมส่ายหน้าอีกครั้ง นึกเห็นใจคนเมาที่ยังทำใจเรื่องน้องสาวไม่ได้ ความจริงมันก็ปาเข้าไปครึ่งค่อนปีแล้ว ที่นายน้อยอีกคนของนางได้กระทำในสิ่งที่คนในครอบครัวล้วนแต่ปวดใจ ยิ่งนายเหมืองด้วยแล้วเขาแทบอยากจะฆ่าผู้ชายคนนั้น ค่าที่มันไม่รักน้องสาวของตน 

ใบหน้าคมคายภายใต้หนวดเครารกครึ้มของนายเหมืองหนุ่ม ปรากฏร่องรอยของความผิดหวังเสียใจ แม้ยามนิทราหลับใหล หัวคิ้วเข้มของเขาก็ยังขดเป็นปม อีกครั้งแล้วที่ชายหนุ่มใช้น้ำเมาเพื่อดับความขุ่นข้องหมองใจอันเกิดจากน้องสาวที่รัก

“เฮ้อ...คุณท่านนะคุณท่าน ไม่รู้ไปยอมอะไรคุณหนูเล็กนักหนา ไม่เห็นแก่วิญญาณคุณแม้นบ้างเลย” นางกล่าวโทษเจ้าสัวใหญ่ที่ตามใจลูกสาวจนเคยตัว หากวันนี้นายผู้หญิงยังอยู่ ไม่มีทางเสียล่ะที่นายน้อยเกล็ดมุกจะได้ทำเรื่องน่าอับอายอย่างนั้น 

นมน้อมทอดถอนใจเช่นทุกครั้งเมื่อนึกถึง ขณะที่มือทั้งสองยังถือผ้าหมาดๆ เช็ดเนื้อตัวให้คุณชายของนางจนเสร็จเรียบร้อย แม้ว่าจะเช็ดไปบ่นไป ถอนหายใจไปสักกี่รอบก็ตาม

...oooo...