บทที่ 4 EP 1/4 เพราะรัก

...oooo...

เมฆา ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนใกล้รุ่ง สมองเขาหนักอึ้งและเหมือนจะระเบิด เขาเดินโผเผออกมาหาเหล้าจิบสักอึกแก้เมาค้าง มันช่วยได้มากทีเดียว จิบเหล้าเสร็จก็กลับเข้าห้อง ปีนขึ้นเตียงหมายจะนอนเอาแรง ทว่าความแค้นที่มีอยู่ในอกมันก็ทำให้เขาหลับไม่หลง ไอ้เลววาคิมมันยังคงเยือกเย็นเหมือนน้ำแข็ง มันยังไม่ยอมรับความรักจากน้องสาวของเขา เขารู้ว่าเรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้ แต่พอรับรู้สิ่งที่เกล็ดมุกทุ่มเทลงไปแล้วเขาก็อดสงสารน้องไม่ได้เช่นกัน

“ทำไมแกถึงใจแข็งอย่างนี้วะ คอยดูเถอะ ถ้าแกทำให้หนูเล็กต้องเสียน้ำตาละก็ ฉันไม่ปล่อยแกแน่!” เมฆาคำรามลั่นห้อง ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วดึงลิ้นชักข้างเตียงออก หยิบซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งออกมาดู ในนั้นมีภาพครอบครัวของวาคิมอยู่หลายภาพ ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ถูกพิมพ์ลงในกระดาษ เขาได้มาจากนักสืบที่สั่งให้ไปสืบตั้งแต่ที่เกล็ดมุกมาบอกว่าจะไปอยู่กับมัน เขาจะไม่สนใจมันหรอกหากมันจะไม่ใช่ผู้ชายที่เกล็ดมุกรัก และน้องสาวของมันจะไม่สะดุดตาเขา 

“วารินทร์! เธอชื่อวารินทร์งั้นเหรอ เมื่อไหร่เธอจะกลับมานะ ฉันชักอยากเจอแล้วสิ หึๆๆ” เมฆาหัวเราะเจ้าเล่ห์ มองรูปใบหนึ่งอย่างพิจารณา มีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ในรูปถ่ายใบนั้น หน้าตาจัดว่าสะสวย แม้ไม่เท่าเกล็ดมุกก็ตาม ใบหน้าหวานรูปไข่รับกับดวงตาอันสดใส จมูกโด่งรั้นกับพวงแก้มแดงระเรื่อ มันถูกใจเสียจริง ยิ่งริมฝีปากอวบอิ่มนั่นก็ยิ่งถูกใจ อยากจุมพิตมันสักหนจะได้รู้ว่ามันหวานจริงหรือเปล่า 

“ถ้าพี่ชายเธอกล้าทำร้ายน้องสาวฉันแม้แต่ปลายก้อยละก็ มันเจ็บแน่! แต่เธอไม่ต้องกลัวหรอกนะวารินทร์ ฉันไม่ทำร้ายมันหรอก แต่ฉันจะทำเธอแทน เตรียมตัวเอาไว้เถอะ เตรียมตัวไว้ให้ดีๆ หึๆๆ”

เมฆายิ้มร้าย ในใจวางแผนบางอย่างอย่างมุ่งมั่น และเฝ้ารอวันที่วารินทร์จะกลับจากต่างประเทศ ให้ตายเถอะ! เขาแทบจะรอวันนั้นไม่ไหว!

...oooo...

เกล็ดมุกกระแซะร่างเปล่าเปลือยของตนเข้ากับผ้านวมผืนหนา เมื่อความเย็นจากเครื่องปรับอากาศแผ่ไอเย็นกระทบผิวอ่อนบางของเธอ อาการขยุกขยิกทำเอาคนที่นอนข้างๆ รู้สึกตัว มือหนามิวายควานหาร่างนุ่มนิ่มนั้นมาแนบอก ความอบอุ่นจากร่างอรชรที่เขาได้กอดอยู่ทุกวันไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง เพราะมันอุ่นซ่านเข้ามาถึงในหัวใจ

เกล็ดมุกรับรู้ถึงมือใหญ่ที่ดึงร่างตนเข้าไปกอด เธอลืมตาในแสงสลัว แอบยิ้มให้กับความอ่อนโยนอันเล็กน้อยนั้น 

“วันก่อนคุณถามมุกว่าวันเกิดอยากได้อะไร จำได้ไหมคะ” ทวนความจำเขาเสียงอู้อี้ เนื่องจากริมฝีปากอยู่ชิดแผงอกกว้างของเขา

“ฉันไม่ใช่คนขี้ลืม” เขาตอบสั้นๆ ตามแบบฉบับคนพูดน้อยแต่ชัดเจน เมื่ออดใจไม่ไหวก็จุมพิตกระหม่อมบางของคนในอ้อมกอดไปหนึ่งที ทั้งที่โดยปกติไม่มีหรอกที่คู่นอนของเขาจะได้รับเกียรตินี้ คงเป็นเพราะเกล็ดมุกพิเศษกว่าคนอื่น โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง หล่อนหัวไว เอาอกเอาใจเก่ง ออดอ้อน และร้อนแรงได้ในคราวเดียว เป็นลูกศิษย์ที่น่ารักน่าใคร่ น่าปรารถนาสำหรับครูอย่างเขาคนเดียวเท่านั้น

เขาขยับหาพวงแก้มใสแล้วจูบหนักๆ ไปหนึ่งทีค่าที่มันหอมยั่วใจนัก หารู้ไม่ว่ากำลังเสพติดกลิ่นกายของสาวเจ้าโดยไม่รู้ตัว

“มุกไม่อยากได้ของขวัญ มุก...อยากได้เวลาของคุณ ให้มุกได้ไหมคะ” 

ไม่มีคำตอบจากคนที่ถูกถาม บางทีเขาอาจกำลังคิดว่าคำขอของเธอพิกลนัก และคงจะให้ไม่ได้

“ช่างเถอะค่ะ มุกคงขอมากไป รีบนอนดีกว่านะคะ พรุ่งนี้คุณต้องกลับบ้านนี่นา” เอ่ยตัดบทอย่างหงอยๆ พลิกกายหันหลังให้ชายหนุ่มแล้วแกล้งหลับทันที

วาคิมก็ส่ายหัวให้อย่างระอา ผู้หญิงหนอผู้หญิง กี่คนต่อกี่คนก็ไม่ได้แตกต่างกันสักนิด คิดเองเออเอง เอาแต่ใจตัวเองเหมือนกันทุกคน

เขาปล่อยให้เกล็ดมุกนอนหันหลังอยู่อย่างนั้น ให้หล่อนจ่อมจมทะเลน้ำตาเสียให้พอ ในความรู้สึกของเขา เกล็ดมุกก็เป็นเพียงเมียเก็บ นางบำเรอ หรือแค่คู่นอน ไม่ใช่แม่ของลูกที่เขาต้องเอาใจใส่ดูแล 

เขาพยายามไม่ใส่ใจความรู้สึกของคนที่นอนข้างๆ ไม่แคร์ ไม่สน ทว่าก่อนที่จะเข้าสู่ห้วงนิทราไปจริงๆ ผ้านวมผืนหนาก็ถูกดึงมาคลุมกายให้หล่อน แม้ว่าเขาจะหาคำตอบให้กับตัวเองไม่ได้ว่าทำไมต้องทำเช่นนั้น และทำไมต้องทำมัน...ทุกคืน

...oooo...