บทที่ 8 EP 2/4 เพราะรักจึงยอม

“ที่เหมืองเป็นยังไงบ้างลูก ช่วงนี้ป๋าไม่ได้แวะไปดูเลย” เอ่ยถามบุตรชายที่วันนี้เอาแต่นั่งเงียบจนผิดปกติ

“ก็...เรียบร้อยดีครับ ไม่ได้มีปัญหาอะไร เราได้สายแร่ดี คงทำเงินได้อีกมาก ยิ่งถ้าเจ้าของที่ดินผืนข้างๆ ยอมขายที่ให้เรา คุณป๋าคงได้นั่งนับเงินอย่างเดียวไม่ต้องตะลอนๆ ขึ้นเหนือลงใต้เป็นว่าเล่นอย่างนี้” 

เมฆาตอบนิ่มๆ จงใจว่ากระทบเจ้าของวันเกิดที่มัวแต่ทำเรื่องไร้สาระไม่ยอมเข้าไปดูงานที่บริษัทเสียที  

“ดีแล้ว ไม่เสียแรงที่เสียสัมปทานไปมากโข” เจ้าสัวเปรยยิ้มๆ เมื่อนึกถึงเม็ดเงินที่จะงอกเงยจากการทำเหมืองที่กาญจนบุรี

“แล้วเราล่ะหนูเล็ก เมื่อไหร่จะเลิกเล่นซะที มาช่วยงานคุณป๋าได้แล้ว ฟาร์มไข่มุกนั่นของตัวเองไม่ใช่เหรอ” นายเหมืองหน้าเหี้ยมประชดน้องสาวกลายๆ

“หนูเล็กไม่ได้เล่นนะเฮีย หนูเล็กเอาจริง” 

คนเป็นน้องค้านเสียงดังฟังชัด คนเป็นพี่เบะปากหมั่นไส้ในความรักบ้าๆ บอๆ ของน้องสาว

“ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งไม่รู้ตัว” ชายหนุ่มซ้ำอีกรอบ

“เฮีย! คุณป๋าดูเฮียสิ ไม่ให้กำลังใจกันเลย” 

“เอาน่าๆ อย่าเพิ่งทะเลาะกัน เฮียเขาเป็นห่วงหรอก หนูก็รู้ดี ป๋าเองก็ได้ยินได้ฟังอะไรมาไม่ใช่น้อย พวกคุณหญิงคุณนายที่สมาคมลือกันให้แซด เรื่องที่คุณหญิงวารีจะดองกับเพื่อนตัวเองที่ลูกสาวเขาเป็นนางแบบน่ะ ชื่ออะไรนะ อ้อๆ แพรวรุ้ง ใช่ๆ ป๋าอยากให้หนูทำใจไว้บ้างนะลูกนะ เวลาผิดหวังหนูจะได้มีภูมิคุ้มกัน ถ้าจะให้ดีละก็รีบตัดใจแล้วกลับมาอยู่บ้านเราดีกว่า” 

อดีตเจ้าพ่อตะล่อมบุตรสาวอย่างใจเย็น การสูญเสียสตรีอันเป็นที่รักอย่างมารดาของลูกๆ ทำให้ท่านล้างมือจากวงการนักเลงอย่างจริงจัง หันมาเอาดีทางด้านเพชรพลอย กระทั่งชื่อของเจ้าพ่อเมฆินทร์เลือนหายไปตามกาลเวลา เหลือเพียงเจ้าสัวเมฆินทร์แห่งเพิร์ลคนนี้

คนสวยฟังคำสอนของบิดาเป็นครั้งที่ร้อยแล้ว และมันก็ทำให้เธอสะเทือนใจได้ทุกครั้ง การเป็นลูกอกตัญญูที่บิดาแสนรักกำลังบีบคั้นในหัวใจอย่างแรง 

ในที่สุดเกล็ดมุกก็ไม่อาจฝืนทนได้อีก เธอต้องขอตัวขึ้นห้องโดยอ้างว่าไม่ค่อยสบายและต้องการพักผ่อน

“ป๋าครับ น้องคงเสียใจและกำลังรู้สึกผิด” 

เมฆาเอ่ยตามที่เห็น น้องสาวเดินซึมขึ้นห้องไปทั้งที่งานเลี้ยงวันเกิดของตัวเองยังไม่เลิกราด้วยซ้ำ

“ป๋ารู้ ลื้อเองก็เจ็บปวดที่น้องสาวลื้อรักผู้ชายคนนั้นตั้งมากมาย ป๋าใจดีกับน้องมามากแล้ว มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าเราช่วยน้องออกมาจากวังวนแห่งความลุ่มหลง แทนที่จะเห็นดีเห็นงามอย่างที่ผ่านมา ลูกสาวอดีตเจ้าพ่อต้องเข้มแข็งกล้ายอมรับความจริง ไม่ใช่หลอกตัวเองว่ายังมีหวังไปวันๆ เหมือนคนขี้ขลาด”

“จริงครับ” 

“ลื้อเองก็เหมือนกัน คุณชายใหญ่แห่งเพิร์ล อย่าทิ้งลายนักเลงที่มีอยู่ในสายเลือด อย่าให้คนอื่นมารังแกเราฝ่ายเดียว ถ้าวันใดมันทำน้องลื้อเจ็บ ลื้อต้องชำระแค้นให้สาสม แม้ว่าบางครั้งวิธีการที่เราทำจะผิดวิสัยชายชาตรี แต่ถ้ามันจะทำให้อีกฝ่ายเจ็บเจียนตายได้ ลื้อก็อย่ารอ!” 

หน่วยตาคู่เดิมของบิดาที่ทอดมองน้องสาวเขาอยู่เมื่อครู่นี้ ไม่มีอีกแล้วซึ่งความอ่อนโยน มันฉายชัดเพียงความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่นที่เขาได้เห็นจนชินเมื่อครั้งยังเด็ก บิดาที่รักไม่เคยทิ้งลายเจ้าพ่อได้เลยสักวัน น้ำเสียงเด็ดขาด แววตาเย็นเฉียบ ยังคงฉายชัดบนใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งวัย 

เมฆาพยักหน้ารับคำแทนสัจจะวาจา ความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าลุกโชนดั่งเปลวเพลิงในหัวใจเขา

สักวันเถอะ มันจะต้องเจ็บเหมือนอย่างที่เขาเจ็บ มันจะได้รู้ว่าการที่น้องสาวที่รัก ถูกเด็ดดมแล้วเขี่ยทิ้งเหมือนดอกไม้รายทาง มันน่าอดสูสักเพียงใด สักวันวาคิม และวันนั้นใกล้เข้ามาเต็มที!

...oooo...