บทที่ 4 ข้อโต้แย้ง

บทที่ 4 ข้อโต้แย้ง

เสียงแหบเรียกชื่อของคนที่กำลังคร่อมร่างอันเปล่าเปลือยและสวยงามของเธอไว้บนเตียงนอนนุ่ม สายตายั่วยุผสมกับความเร้าร้อนมองไปยังคนตรงหน้าด้วยจุดประสงค์ที่อยากปลดปล่อยเหลือเกิน ไฟร้อนระอุก่อนหน้าที่เกิดขึ้นกระทั้งมาถึงตอนนี้ที่มันกำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้งของค่ำคืนนี้ นิ้วมือเรียวเล็กขาวเนียนค่อย ๆ กรีดเล็บสวยไล้เข้ามาทำหน้าที่ลูบไล้ลงเข้ามาตรงหน้าอกของคนตัวใหญ่ก่อนที่จะเคลื่อนไหวไล่ลงไปทีละน้อย ๆ จรดเอวสอบ เธอก็จัดการปลดเข็มขัดออกอย่างช้า ๆ บวกกับสายตาสีน้ำตาลเข้มก็ยังทำหน้าที่ดึงดูดคนที่ได้ชื่อว่าแฟนให้เข้ามาประกบริมฝีปากอย่างรวดเร็วเพื่อจูบอย่างดูดดื่ม

“งั้นเรามาเริ่มกันเลย”

สายตาสีเทาหม่นที่ใส่เพียงแค่ชุดคลุมสีขาวใหญ่เผยหน้าอกสีขาวผ่อง ลึกลงไปยังหน้าท้องสวยอันแบบราบไร้ไขมันส่วนเกินใด ๆ ทั้งสิ้น บนโซฟาสีแดงเลือดนกหรูทอดมองไปยังเตียงใหญ่ที่มีร่างสวยนอนคว่ำหน้าเผยแผ่นหลังขาวเนียนครึ่งตัวที่ไร้สิ่งบดบัง ยิ่งเมื่อถูกแสงของดวงจันทร์ในยามค่ำคืนสาดส่องเข้าจากบานเคลื่อนกระจกใหญ่ที่ไม่มีผ้าม่านปิดกั้นบัง ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นจุดชมวิวกลางเมืองหลวงชั้นสูงสุดของคอนโดหรูมากระทบมันน่าสัมผัสเป็นอย่างยิ่ง

ผมนั่งมองพี่มิลล์ที่พึ่งได้หลับไปด้วยความอ่อนเพลียเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้วนี้เองทั้ง ๆ ที่ตัวผมเองก็ยังคงสับสนว่าทำไมตัวเองถึงได้ชอบร่างกายของผู้หญิงคนนี้นักหนา ติดดั่งเป็นสารเสพติดที่ไม่สามารถที่จะขาดมันได้เลยด้วยซ้ำ

เธอมันน่ารำคาญจริงๆ

ปากก็ขยันบอกว่าอย่างงั้นอย่างงี้แต่ทำไมร่างกายของผมมันถึงไม่ให้ความร่วมมือนัก นับตั้งแต่ที่ผมย่างก้าวออกจากคลับที่ไปซุกหัวอยู่ตั้งสองวันเต็ม ๆ ก็มุ่งตรงมายังคอนโดหวังว่าจะนอนหลับให้เต็มที แต่ผลมันก็ไม่เป็นอย่างที่หวังกับได้...ออกกำลังกายในร่มเสียนี้สิ

หึ..

เป็นหนทางที่ชื่นชอบเอามาก ๆ เนื่องจากมันมีแต่ได้กับได้ ไม่ได้มีข้อเสียใด ๆ ทั้งสิ้น ซึ่งนั้นมันเป็นข้อดีเลยแหละ

Rr…

และแล้วเสียงของเครื่องมือสื่อสารก็เข้ามาปลุกในห้วงของความคิดให้มันจบลงเพียงแค่ตรงนั้น พอหันหน้าไปมองหน้าจอที่สว่างขึ้น มันเป็นเบอร์ที่ผมจำได้อย่างขึ้นใจไม่เคยลืม..

“…”

[เทน..]

“โทรทำไม?” 

น้ำเสียงอันแสนธรรมดา ราบเรียบไม่ได้รู้สึกใด ๆ ที่เอ่ยพูดขึ้นและที่ได้ยินประโยคตอบกลับมา

[คิดถึงค่ะ โทรมาเพราะคิดถึง]

“หึ”

ริมฝีปากบางได้รูปยกเหยียดขึ้นอย่างเคยชิน พร้อมกับแววตาเข้มขึ้นมาอย่างน่ากลัวโดยที่คนปลายสายไม่รู้เลยสักนิด ว่าอีกฝ่ายอารมณ์อยู่ในระดับไหน

ซึ่งบอกเลยว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

ตั้งแต่อีกฝ่ายเข้ามาวนเวียนรอบตัวของเขาอีกครั้งหนึ่ง โดยที่ไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นเพราะละทิ้งการกระทำเดิมไปหมด มันช่างเป็นการกระทำที่โคตรน่ารังเกลียด เสมือนกับการไม่อยากอยู่ใกล้ด้วยซ้ำ

[แพทคิดถึงเทนนะคะ คิดถึงมาก]

“มากขนาดนั้นเลยหรอ?”

น้ำเสียงออดอ้อน วาจาอ่อนหวาน ที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ตายใจและก็โดนหักหลังอย่างเลือดเย็น

[เราเจอกันได้ไหมคะ แพทจะทำให้เทนได้รู้ว่าคิดถึงมากมันเป็นยังไง]

“…”

[เจอกันนะคะ..]

ปลายสายยังรบเร้าที่จะอยากเจอ ยิ่งกว่าปลากระดี่ได้น้ำเสียอีก ในขณะที่คู่สนทนานั้นเอาแต่เงียบงันเด็กอนุบาลคงรู้ว่าคำว่าคิดถึงมากของเธอมันสื่อว่าอะไร

หากไม่ใช่เรื่องใต้สะดือ

“…”

[จะให้แพทไป...]

กึก!

สวบ!

“เทนขาทำไมถึงยังไม่นอนล่ะคะหรือว่ายังไม่อิ่ม ดื่มนมเพิ่มเอาไหมคะ” เสียงหวานดังขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ แต่ชัดเจนทุกอย่าง มาพร้อมกับมารยาดัดจริตที่แสดงออกด้วยความโจงแจ้งไม่กลัวว่าจะโดนจับได้ “แต่เราทำกันตั้งแต่หัวค่ำตอนนี้ก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว... งั้นเราเอากันให้ถึงเช้าเลยไหมคะเทนขา”

หึ! นึกหรอว่าคนอย่างอีมิลล์คนนี้จะไม่รู้ว่าปลายสายมันเป็นอีแพท อีเชอรรี่ที่ชอบอ่อยผัวชาวบ้านดึกดื่นเที่ยงคืนยังไม่หลับไม่นอน รู้จักคนอย่างฉันน้อยไปเสียแล้ว

ทันทีที่ได้จังหวะฉันก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนทั้ง ๆ ที่ร่างกายไร้สิ่งบดบังใด ๆ จึงคว้าผ้าผืนบางสีขาวที่อยู่ตรงหัวเตียงมาคลุมตัวอย่างหมิ่น ๆ ก่อนที่จะมุ่งหน้าไปนั่งบนตักแกร่งของเทนที่นั่งพิงโซฟาตัวใหญ่คุยโทรศัพท์อยู่ จากนั้นก็เอามือทั้งสองสอดคล้องเข้าไปที่ลำคอแกร่ง ทำสีหน้าเหมือนถูกรวบกวนให้ตื่นนอนทั้ง ๆ ที่ความจริงฉันยังไม่ได้หลับสักนิดเดียวเพราะมัวแต่แอบมองสายตาของเทนที่ทอดมองมายังร่างกายของตัวเอง

“…”

ผมมองสายตาสีน้ำตาลเข้มของคนที่เข้ามาคล้องลำคอของตัวเองทั้ง ๆ ที่มือข้างซ้ายก็ยังถือโทรศัพท์แนบหูเอาไว้ สีหน้าที่บ่งบอกว่าถูกรวบกวนการนอนด้วยเสียงของผมแต่ทำไมเสียงเธอถึงได้หวานขนาดนี้ล่ะ

[เทนคะ! เทนเทนอยู่กับใครบอกแพทมานะ!]

“...”

เสียงเดือดของปลายสายที่โวยวายขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ทั้งที่ไม่มีสิทธิด้วยซ้ำ ทำให้ฉันรู้สึกสะใจไม่น้อยแต่ต้องพยายามรักษาสีหน้าของตัวเองเอาไว้เพราะคนที่อยู่ใกล้เพียงคืบกำลังมองอยู่อย่างไม่ละสายตา

“อย่ามองแบบนี้สิ เค้าเขินน๊า..เทนขา”

เสียงหวานดังขึ้นมาอีกรอบหนึ่งมันทำให้ผมถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่ใช่แค่เสียงแต่นอนนี้ผ้าคลุมสีขาวที่พี่มิลล์ใช้คลุมร่างกายในตอนมามันร่วงหล่นลงไปค่อนอยู่ตรงเอวบางทั้งหมดแล้ว

ลำคอสวย เนินอกขาว สองเต้าเต่งตึ่งอวบอิ่มแถมชูเม็ดสีชมพูสวย เอวเล็ดขอดจรดลงไปยังสะโพกมนกลมที่ได้รูปราวกับผลลูกพีชน่าทาน

มันหอมหวานไปหมด กับร่างกายนี้

[ฮัลโหล ๆ ฮัลโห ลๆ เทน เทน! นังมิลล์ใช่ไหม?]