บทที่ 42 เคยอ้อนวอน

บทที่ 42 เคยอ้อนวอน

"ไร้น้ำยาชิบหาย"

*ผมทรุดนั่งอย่างหมดแรงเมื่อได้ยินการกระทำของหญิงที่ตัวเองรักยิ่งกว่าชีวิตมาตลอดทั้งที่คบกับมาหลายปี แล้วมันก็เป็นหลายปีที่ผมเหมือนเป็นไอ้โง่ให้เธอหลอกสวมเขาให้มาตลอด โดยที่ไม่เคยรักแวงหรือระวังคนที่อยู่ใกล้ตัวเลยสักนิดทั้ง ๆ ที่เห็นหน้าตากัน นั่งคุยกันอยู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ