บทที่ 47 ขอร้อง

บทที่ 47 ขอร้อง

“ผมขอโทษพี่มิลล์”

เพียงแค่เห็นสายตาเศร้าหมองที่พี่มิลล์มองเหม่อ แทบไม่ใช่ในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็นเลยด้วยซ้ำ ความสดใส รอยยิ้ม ความอ้อนที่น่ารัก ทุกอย่างย้อนตีเข้ามาแสกหน้าผมทันที เมื่อเป็นแบบนั้นแล้วเท้าของผมมันก็ก้าวเท้าตรงดิ่งเข้าไปในบ้านหลังนั้นอย่างรวดเร็วโดยคิดไม่ออกแล้วว่าจง้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ