บทที่ 48 ปิดฉากการง้อ

บทที่ 48 ปิดฉากการง้อ

ฮื่อๆ

ทันทีที่ปิดหน้าต่างระเบียงปิดผ้าม่านและปิดไฟขาของฉันมันก็อ่อนทรุดลงกับพื้นอย่างช้า ๆ อย่างหมดหวังกำแพงที่ฉันตั้งเอาไว้สูงว่าจะไม่มีทางให้อภัยมันพังลงมาอย่างไม่เป็นท่าเลยด้วยซ้ำไป

ฮื่อๆ

“ทำไมๆ ต้องมาให้เห็นอีก”

ฮื่อๆ

“ฉันยังทำใจไม่ได้เลย...นายรู้ไหม?”

เสียงร้องไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ