บทที่ 51 อ่อนหัด

บทที่ 51 อ่อนหัด

เสียงตะคอกที่ดังสนั่นขึ้นจนฉันเองต้องรับถอยไปชิดกับขอบโต๊ะที่ย้ายมาขวางประตูห้องพร้อมกับปิดหูทั้งสองทันที ไม่ครั้งไหนที่ฉันจะรู้สึกกลัวไปมากกว่านี้แล้วล่ะ สายตาที่โหดร้ายดวงนั้นฉันรู้ดีว่าเขายังจับจ้องมาที่ฉันเป็นจุดเดียวเท่านั้น ราวกับอยากฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ด้วยซ้ำไป พอเสียงเงีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ