บทที่ 55 เถียง

บทที่ 55 เถียง

“นายมันโรคจิต ปล่อยนะเทน!”

เมื่อฉันพยายามดิ้นมากมายแต่สุดท้ายก็ได้เพียงแค่รอยแดงของแขนที่ถูกถูผ้าผ้าที่มัดมากเกินไป รอยนั้นชัดขึ้นเรื่อย ๆ เพียงเพราะมันบากผิวสีขาวของตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเมื่อยิ่งดิ้นชุดนอนบนตัวก็ยิ่งเคลื่อนตัวขึ้นเหนือหัวเข่าขยับไปเรื่อย ๆ ท่ามกลางสายตาคม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ