บทที่ 6 ความสนอง

บทที่ 6 ความสนอง

เสียงร้องอันสั่นเครือของฉันดังขึ้นอีกครั้งและมันคงต้องดังแบบต่อเนื่องแน่ ๆ หากจะให้คาดเดาด้วยตัวเอง จากประสบการณ์จากหลาย ๆ เหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นมานับไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันตัดสินใจเลือกใช้มือที่ถือโทรศัพท์รีบเอามาคล้องคอเทนอีกครั้งหนึ่งเพื่อไม่ให้มันได้หล่นจากมือออกไป เพราะตั้งใจเอาไปใกล้ ๆ ริมฝีปากของเขาเพื่อให้คนในปลายสายได้ยินดัง ๆ อย่างชัดเจน ให้มันเป็นคำตอบเผื่อจะได้รู้สำนึกในการกระทำของตัวเองว่ามันอยู่จุดที่ไม่ควรทำ แต่จะทำให้คิดได้หรือไม่นั้นสามารถเดาได้เลยว่าไม่หรอก

เดี๋ยวก็มีมาอีกแต่จะในรูปแบบไหนนั้นก็สามารถตั้งรับเอาไว้เลย เพราะต้องมีแน่ ๆ ความหน้าด้านของคนหากความอยากมันเข้ามาครอบงำได้โดยไร้คำว่าสามัญสำนึก จะปิดยังไงก็ไม่ได้หรอก

“อือ เดี๋ยวก่อนค่ะเทน อยากถามก่อน ตอบหน่อยได้หรือเปล่า เทนรักมิลล์ไหมคะ?”

ฉันตั้งใจที่จะหยุดการกระทำทั้งหมดดื้อ ๆ เอาไว้ตรงนั้น โดยยกยิ้มเพราะกำลังเห็นหมาน้อยที่อารมณ์ค้างคานั้นสีหน้าไม่ดีเท่าไหร่นัก เขาอารมณ์เสียขนาดที่ว่าพยายามเข้ามาเชยชมร่างกายของฉันด้วยความดื้อดึง พร้อมกับการถอนหายใจที่ผิดปกติเพราะมีอารมณ์ขุ่นมัวเข้ามาแทนที่

“…”

“อ๊ะ....” เพราะอีกฝ่ายไม่ตอบ ฉันจึงใช้เสียงครางหวานเรียกร้องให้คนที่กำลังมีอารมณ์ค้างแบบนี้สนใจ และสร้างเส้นกำหนดให้คำตอบ หากเขาจะเลือกตอบแบบไหนก็สุดแล้วแต่เลย “อ่าส์...”

จึงเรียกร้องอีก

บดยั่วร่างกายให้อีก

เคลื่อนไหวร่างกายให้มันพริ้ม น่าเอาน่าอยากลองเข้าไปอีก อย่างน้อยมันก็สามารถทำให้อารมณ์อีกฝ่ายตกอยู่ในห้วงของแรงระคะ ที่ไม่ว่าอยากให้ทำอะไรก็แล้วแต่จะสามารถตอบรับกับคำสั่งนั้นได้ง่าย ๆ นั่นเป็นจุดหมายที่ฉันพยายามอยากให้มันเป็นอยู่

“…”

เมื่อได้เสียงเงียบเป็นคำตอบอีกครั้ง ซึ่งมันเป็นที่ชัดเจนว่าเขาคงอยากเล่นกับฉันอีก ถึงได้แสดงความดื้อดึงออกมาไม่หยุดยั้ง ได้สิ... ยังไงก็ได้ ฉันก็กำลังขยับเคลื่อนร่างกายเพื่อจะยืนขึ้นเดินกลับไปยังเตียงนอน ตั้งใจปล่อยให้ฝ่ายที่มีอารมณ์ค้างตรึงแบบนั้นโดยไม่สนใจอะไรเลย แต่ทว่าต้องชะงักเมื่อมีฝ่ามือรั้งไม่ให้ได้ลุกขึ้น

นั่นไง... มาไม้นี่ยังไงมันต้องได้ผล

“ผมรักพี่มิลล์ รักมาก รักจนใจจะขาด...”

อ่า... รักแบบนี้สินะ

รักแรง ๆ

“อื้อ... ทะ เทน อ่า... งั้นคนอื่นก็เป็นได้แค่ขยะสินะ รวมถึงสายนี้ด้วย..อิเชอร์รี่!”

ตู้ด ๆ ๆ เสียงหัวเราะเยาะของฉันดังขึ้นเพื่อส่งความสะใจไปยังปลายสายที่ไม่วาง ยังถือสายคาไว้จากนั้นก็ใช้นิ้วเคลื่อนเพื่อวางด้วยตัวเอง ทั้งที่ความสะใจมันยังคงอยู่ไม่หายไปไหน

ตุบ!

ใบหน้าสวยยกยิ้มขึ้นเฉกเช่นตัวนางร้ายในละคร ประกอบกับมือเรียวสวยปล่อยโทรศัพท์ราคาแพงลงกระทบพื้นอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนที่จะเข้ามาโอบกอดซุกไซ้ไล่เลียซอกคอขาวของเทนอย่างเมามันทั้งซ้ายและก็ข้างขวา

ริมฝีปากเล็ก ๆ ทำหน้าที่อย่างรู้งานที่ตั้งใจทำให้อีกฝ่าย เรียกความเสี่ยวซ่านให้กับคนตัวใหญ่จนต้องเปล่งเสียงครางต่ำออกมาไม่รู้จบต่อกัน

“อ่าส์...”

มือที่สัมผัสกับจุดอ่อนไหวรู้ได้ทันทีว่าร่างสวยมีความต้องการมากมายขนาดไหน ใจกลางจุดอ่อนไหวได้หลังน้ำเชื่อมหวานอ่อนมาจนสัมผัสกับนิ้วแกร่ง ไม่นานนักนิ้วใหญ่ก็เคลื่อนเข้าไปด้านในนั้นจนสุดปลาย

อ๊ะ…

นิ้วใหญ่เย็นได้เข้ามาสัมผัสด้านในของจุดอ่อนไหวของฉันแล้วในขณะนี้แล้วจากนั้นก็ค่อย ๆ เคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติจนถี่ขึ้น ๆ ไม่นานนักก็ถึงจุดที่คิดว่าเปลี่ยนได้เมื่อฝ่ายนั้นเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว

พี่มิลล์ร้อนแรง ร้ายกาจมากกว่าที่ผมคิดไว้เสียอีก การเชือดนิ่มๆ ของเธอเมื่อกี้มันได้ผลมาก

“เทน..”

“ไม่มีขาแล้วหรอ?”

“ก็...”

อ๊ะ อ๊ะ 

ไม่รอช้าผมฉวยโอกาสตอนนี้พี่มิลล์เผลอสอดใส่ใจกลางของตัวเองเข้าตัวพี่มิลล์อย่างสุดแท่งแล้วก็ขยับทันที

“ก็อะไร?”

พั่บ พั่บ

ในขณะที่ถามร่างกายส่วนร่างมันก็ยังทำงานได้ดีโดยการเข้าจังหวะช้าๆ ถี่ๆ เปลี่ยนเป็นรวดเร็วขึ้นๆ

อื้อ อ๊ะ อ๊ะ

“เทนขา..อื้อ..”

เสียงกระเส่าแหบแห้งที่ฉันกลั้นใจตอบผู้ที่ตั้งใจที่จะแกล้งตัวเองรู้ไหมมันแทบขาดใจขนาดไหนกว่าที่จะกลั้นใจตอบขึ้นมา

รอยยิ้มเหยียดยกขึ้นที่มุมปากอย่างเป็นต่อที่สามารถบังคับคนที่ผมคิดว่าดื้อที่สุดเปล่งเสียงได้ในขณะที่ร่วมกิจกรรมเข้าจังหวะในร่ม

พั่บ พั่บ พั่บ

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ

ยิ่งผมส่งจังหวะแรงแค่ไหนการตอบรับก็ดีเยี่ยมไม่ดีขาดตกบกพร่องไปแม้แต่นิดเดียว อกใหญ่แอ่นรับการเค้นบีบจากผมไม่ยั้งมือ การโยกย้ายขึ้นลงที่แสนมีเสน่ห์ตามแรงโน้มถ่วงของโลก

“เทน..เร็วอีก”

“ขาไปไหน?”

“เอ๊ะ!”

เสียงและสายตาไม่พอใจขัดขึ้นอย่างมีอารมณ์ ผมรู้ว่าเธออารมณ์เสียไม่น้อยที่ถูกขัดขึ้นด้วยถ้อยคำแบบนี้

“เทนขา...เร็วอีก อื้อ..”

ผมยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินเสียงหวานนั้นเปล่งออกมาจากริมฝีปากได้รูป ร่างกายของพี่มิลล์มันสวยไปหมด เรียบเนียนไปทุกซอกมุมจนอดไม่ไหวที่จะสร้างรอยตีตราจองเอาไว้

พั่บ พั่บ พั่บ

“เร็วอีก เทนขา เร็วอีก..”

พั่บ พั่บ พั่บ

อื้อ...อือ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ

เสียงของเนื้อกระทบเนื้อโลดแล่นส่งเสียงไปทั่วห้องพร้อมกับเสียงครวญครางของทั้งสองฝ่ายที่เปล่งออกมาอย่างสุขสม

พั่บ พั่บ พั่บ

อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ         

“อ่าส์....”

ไม่นานนักเสียงหวานก็ร้องครางออกมาด้วยความสุขที่ตัวเองนั้นถึงจุดสุดยอดตามที่ตัวเองได้ประสงค์เอาไว้ จากนั้นน้ำสีขาวขุ่นก็ทะลักเอ่อล้นออกมาเต็มระหว่างช่องระหว่างขาอ่อน

ฉันซบลงบนหน้าอกใหญ่อย่างหมดแรงแต่ใจกลางของฝ่ายชายยังคาอยู่จุดที่อ่อนไหวของฉันอยู่แบบนั้น

“หึ ถึงกับหมดแรงเลยเหรอ?”