บทที่ 67 เตือน

บทที่ 67 เตือน

“รู้ได้ไงว่าฉันมีความทุกข์”

“...”

ประโยคนี้แพทชาพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมีความสุขอย่างไม่ได้แสร้งแกล้งทำเลย มันเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่สำนึกมากกว่า นี่ขนาดเธอทำกับทุกคนถึงขนาดนี้แล้วยังมีหน้าเข้ามาทักทายแล้วประกาศว่ามีความสุขได้อย่างงั้นเหรอ คงใกล้บ้าจริง ๆ แล้วมั้ง

“ฉันมีความสุข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ