บทที่ 7 หมดแรง

บทที่ 7 หมดแรง

ไม่นานนักเสียงหวานก็ร้องครางออกมาด้วยความสุขที่ตัวเองนั้นถึงจุดสุดยอดตามที่ตัวเองได้ประสงค์เอาไว้ ประกอบกับท่าทางที่โคตรเซ็กซี่ นิ้มมือเรียวจิกลงฟูบนุ่ม กดแรงที่ต้องเผชิญย้ำลงบนฟูบหมด ไม่นานจากนั้นน้ำสีขาวขุ่นก็ทะลักเอ่อล้นออกมาเต็มระหว่างช่องระหว่างขาอ่อน น้ำเหนียวนืดที่มีมากกว่าปกติ น้ำที่ทำให้ฉันสบายตัว

ฉันซบลงบนหน้าอกใหญ่อย่างหมดแรงแต่ใจกลางของฝ่ายชายยังคาอยู่จุดที่อ่อนไหวของฉันอยู่แบบนั้น ปล่อยให้แรงดึงดูงเข้าเล่นงานทีละนิดทั้งที่ตัวฉันนั้นแทบไร้เรี่ยวแรงขยับตัวด้วยซ้ำไป จึงทิ้งตัวเล่นซบกับร่างใหญ่ของเทนเอาไว้พึ่งพิง แรงหายใจหน้าอกกระเพื่อมติดต่อกันยังไม่จางหาย

“หึ ถึงกับหมดแรงเลยเหรอ?” และยิ่งไปกว่านั้นเสียงทุ่มที่คุ้นเคยได้เอ่ยแบบนี้ ลงท้ายด้วยประโยคแกมเสียงหัวเราะขึ้นมาแทน มันยิ่งทำให้ฉันหงุดหงิดใจ ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก เมื่อทำอะไรไม่ได้งั้นก็ใช้วิธีของตัวเองที่แสนถนัด เคลื่อนไหวขยับร่างกายเล็กน้อยให้พอดี ขยับแอ่นดังสะโพกขึ้นก่อนที่จะกดมันลงมากับแก่นใหญ่ที่เสียบคาไว้ พยายามเน้นส่วนนั้นลงเรื่อย ๆ จนเนื้อชิดติดกันแบบไม่มีช่องว่างเลย จากนั้นขยับเคลื่อนควงเอวขอดของตัวเองหมุนวนทวนเข็มของนาฬิกาจากช้าเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ "อ่าส์มิลล์ นั่น... เร็วหน่อย"

"คะ?"

"เร็ว"

"ยังไงนะคะ" สนุกชิบหายกับการที่ได้เล่นอารมณ์กับอีกฝ่าย เพราะมันได้เห็นว่าเทนเงยใบหน้าหล่อขึ้นมา สันกรามเขาชัดเจนขึ้นยิ่งเมื่อบดกรามแทนความรู้สึกที่มีมันก็ยิ่งเผยใบหน้าหื่น เสียแหบพร่าเป็นเอกลักษณ์อย่างเฉพาะตัวอีกครั้งหนึ่ง "ช้าเหรอ"

"อย่าเล่น"

"สั่งเหรอคะ"

"อื้ม... แบบนั้นแต่เร็วหน่อย"

เร็วขึ้นตามคำตอบแล้วสลับควงเอวให้ช้าลงบดเบียดมันเข้าไปใกล้ ๆ อีกครั้งหนึ่งเมื่อเทนหลับตาพริ้มยังรับความอยากนั้น จากนั้นก็เปลี่ยนเร็วและแรงขึ้นกว่าเดิมเอามาก ๆ ซึ่งครั้งนี้มือใหญ่ได้เข้ามากอบกำเอวฉันทั้งสองข้างเอาไว้แน่น ออกแรงกดมันลงไป บีบเค้นตามความต้องการที่กำลังจะเอ่อล้น

ความเอาแต่ใจของเทนมีมากกว่าที่คิด เมื่อรุนแรงไม่เป็นไปตามอารมณ์ของเขา แรงบีบตรงช่วงเอวมันจึงเยอะขึ้นส่งผมให้ฉันร้องออกมาเพราะความเจ็บ ทว่าเขากลับไม่สนใจ ตั้งใจทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นก่อนที่จะกระหน่ำสวนเอวสอบขึ้นถี่ ความรุนแรงที่มีอยู่เต็มเปี่ยมยิ่งทำให้เสียงร้องของฉันดังลั่นห้อง ความเสียวเข้ามาเยือนซ้ำ ๆ ไม่หยุดยั้งเลย จากที่เป็นฝ่ายคุมเกมต้องเปลี่ยนกลายมาเป็นรับอย่างไม่น่าให้อภัยได้

"อ๊ะ ๆ อ๊ะ ทะ เทน อืม.."

ตายแน่ ๆ

VILLAIN CLUB

“หาวมาเชียว”

“เมื่อคืนมันคงจัดหนักมาสิท่า”

ผมก้าวเท้าเข้ามาในคลับเสียงไอ้ยูก็พูดขึ้นมาตามด้วยเสียงของไอ้คิน ท่าทางของผมมันฟ้องขนาดนั้นเลยเหรอวะก็แค่หาวแล้วเอาฝ่ามือบีบลำคอเพื่อคลายความปวดเมื่อยก็เท่านั้นใครๆ เขาก็ทำกันไม่ใช่แต่ทำไมผมทำมันดูแปลกขนาดนั้นเชียว

ฟุบ!

“สังเกตเหี้ยแม่งเรื่องไม่เป็นเรื่องพวกมึง”

ว่าแล้วสายตาก็พลางมองไปรอบๆ เพื่อมองหาอาหารหูอาหารตามั้ง ถึงนี่จะยังหัวค่ำแต่ผีเสื้อราตรีก็แม่งเยอะที่โยกย้ายสะโพกอย่างเย้ายั่วก็อย่างว่าถึงที่นี้จะเป็นแค่คลับใต้ดินแต่ก็มีการตกแต่งที่ทันสมัย อุปกรณ์ครบครันจึงสามรถดึงดูดผู้คนไม่น้อย

ปึก!

“เอาไข่ลวกไหมวะ?”

ฝ่ามือใหญ่เข้ามาอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะแตะลงไหล่กว้างของผมจากนั้นมันก็นั่งลงข้างๆ โซฟาเดียวกับผมอย่างรู้ทัน จะใครที่ไหนได้ถ้าไม่ใช่ไอ้โจเนสเมื่อผมเบี่ยงสายตามองหน้ามันก็แค่ยกยิ้มตรงมุมปากสีคล้ำ

“เออเอามาเยอะๆ”

พูดเพื่อตัดรำคาญมากกว่า รู้ไหมไอ้พวกนี้มันช่างถามขนาดไหน ถามไปถามมาผมเนี่ยแหละที่อาจจะตกที่นั่งลำบากเอาได้ การตั้งคำถามที่ไม่ธรรมดาบวกกับสายตาที่จ้องจะจับผิดมันทำให้คนอย่างผมจนมุมได้อย่างง่ายๆ

“โอ้พระเจ้า! ไอ้เทนยอมรับแล้วโว้ย” ไอ้ยูพูดขึ้นเสียงดังประกอบกับทำหน้าตาราวกับถูกหวยเป็นสิบล้าน “น้องๆ”

หลังจากนั้นมันยกมือขึ้นเรียกพนักงานเพื่อสั่งเสร็จแล้วก็มองมาทางผม

“ประสาท”

คำนี้เหมาะกับไอ้ยูเสือผู้หญิงตัวพ่ออย่างมัน วันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่นอนกกกับผู้หญิงหน้าไม่ซ้ำกันสักรายได้ชื่อว่าเสือร้ายในกลุ่มของเราทั้งหมด

“ไหนมึงบอกว่าเบื่อไงวะ?”

ผมคินถามไอ้เทนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ไม่ได้อะไรกับเมียมันทั้งนั้นเพียงแค่อยากรู้เฉยๆ ว่าคนที่ได้ชื่อว่าพูดเช้าเย็นว่าเบื่อรำคาญผู้หญิงที่ชื่อมิลล์มันมีการกระทำที่สวนทางกับคำพูดมากเหลือเกิน

รู้ไหมครับ?

เมื่อหกเดือนก่อนไอ้เทนถูกรุ่นพี่คนนี้ตามจีบทั้งเช้า สาย บ่าย เย็น ณ คลับตรงนี้จนกลุ่มเราอยากจะรู้ว่ามันลงเอยกันได้ยังไงในเมื่อไอ้เทนไม่มีท่าทีสนใจเธอสักนิดเดียวพออีกวันก็เดินควงกันมาเข้าคลับบอกว่าเป็นแฟนกันเฉยเลย

แปลกไหมล่ะ?

“ก็เบื่อไง”

“กูคงเชื่อรอยเต็มคอขนาดนั้นไอ้เทน”

เอ้าก็มันไม่ได้มีกฎนิว่าถ้าเบื่อต้องห้ามไม่ให้เอากัน เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นตามที่ธรรมชาติเป็นคนกำหนดอยู่แล้วอีกอย่างเราก็อย่าฝืนความต้องการที่เกิดขึ้นในร่างกายเลยผมพลางคิดไว้ในใจแต่ก็ไม่ได้พูดออกไปด้วยซ้ำจน...

“สวัสดีค่ะ”

และแล้วการสนทนาของหนุ่มๆ ทั้งสี่ก็ถูกขัดด้วยสาวสวยแต่งตัวโคตรโชว์เนื้อหนังมังสาที่ใจกล้าเดินเข้ามาในดงเสืออย่างพวกเขา สายตาดุจเหยี่ยวต่างสบตากันด้วยความสงสัยแต่ไม่มีใครพูดออกมาเลยสักคนเดียวและแล้วคนที่ทนความเงียบไม่ได้นานอย่างไอ้ยูก็ทนไม่ได้อีกต่อไป

“มีอะไรหรือเปล่าครับคนสวย?”